Συνεντεύξεις
Συνέντευξη από τις ΗΠΑ: Γιάννης Δελατόλας - Τραγωδία στην καρδιά του καπιταλισμού

Κινητοποίηση εργαζόμενων στα νοσοκομεία στη Νέα Υόρκη

Απεργία για Μέτρα Προστασίας σε Mcdonalds στο Σαν Χοσέ στο Λος Άντζελες

 

Γιάννης Δελατόλας
 
 
O Γιάννης Δελατόλας μίλησε στον Γιώργο Πίττα
 

Πως είναι δυνατόν η πιο πλούσια χώρα στον πλανήτη να μετράει αυτή τη στιγμή τους περισσότερους νεκρούς από τον κορονοϊό; 

Σήμερα είχαμε ακόμη μια μέρα με εκατοντάδες νεκρούς από τον κορονοϊό στις ΗΠΑ και αύριο-μεθαύριο ο συνολικός αριθμός θα ξεπεράσει τις 100.000.  

Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε μια σειρά από θεμελιώδη ζητήματα που χαρακτηρίζουν τον αμερικάνικο καπιταλισμό: Τις βαθιές ταξικές αντιθέσεις, το τεράστιο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Το ρατσισμό απέναντι στους μαύρους, τους λατινοαμερικάνους, τους μετανάστες, τους ιθαγενείς Αμερικάνους. Το ότι δεν υπάρχει δωρεάν ιατρική περίθαλψη - καθώς ούτε το λεγόμενο Οbamacare καλύπτει μια σειρά από υπηρεσίες και φάρμακα που καλείται να πληρώσει η εργατική οικογένεια και αναλογούν σε χιλιάδες δολάρια τον χρόνο.  Ενώ 27 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι σήμερα εντελώς ανασφάλιστοι.

Τι έκανε η κυβέρνηση Τραμπ για να προετοιμάσει τη χώρα για την πανδημία; Στην αρχή έπαιξε το ρατσιστικό χαρτί, ότι ο κορονοϊός είναι ένα «κινέζικο πρόβλημα», δεν μας αφορά, δεν θα έρθει εδώ. Σιγά σιγά και ιδιαίτερα μόλις η κατάσταση στην Ιταλία έγινε σοβαρή αναγκάστηκε να αλλάξει στάση αλλά δεν έκανε τίποτε στην πράξη.

Για βδομάδες στην αρχή της επιδημίας δεν υπήρχαν καθόλου τεστ. Δεν αγόρασαν τεστ, μετά έφτιαξε η κυβέρνηση κάποια που αποδείχθηκαν αναξιόπιστα - και όταν άρχισαν να υπάρχουν ήταν τόσο λίγα που μπορούσε να κάνει ίσα-ίσα ο κόσμος που ήταν άρρωστος. Μέχρι και τα μέσα Μαρτίου οι γιατροί και οι νοσοκόμοι δεν μπορούσαν να κάνουν τεστ, δεν υπήρχαν. Δεν είχαν καθόλου μάσκες, όχι τις ειδικές μάσκες, τις απλές μάσκες. Άμα είχες να αγοράσεις, αγόραζες. Είναι τρομακτικό αυτό.  Οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων έκαναν διαμαρτυρίες έξω από τα νοσοκομεία, μόνο στο Μπρονξ είχαμε δύο τέτοιες κινητοποιήσεις. 

Η κυβέρνηση επίσης δεν ήθελε να κλείσουν τα σχολεία. Μην ανησυχείτε «τα παιδιά δεν τα πιάνει» ήταν το μοτίβο. Βέβαια τα ιδιωτικά σχολεία έκλεισαν κατευθείαν ενώ τα δημόσια σχολεία παρέμειναν ανοιχτά. Ούτε η κεντρική ούτε η τοπική κυβέρνηση ήθελαν να τα κλείσουν και όταν το αποφάσισαν τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος έχει την δικαιοδοσία να το κάνει. Δεν έκλεισαν τη συγκοινωνία και όπως μαθαίνουμε σήμερα, η μεγαλύτερη μετάδοση του ιού γινόταν στο Μετρό. 

Υπήρχαν τηλεφωνικές γραμμές  που μπορούσε να πάρει κανείς αλλά του έλεγαν μείνε σπίτι επειδή δεν υπήρχαν κρεβάτια για τον κόσμο. Έβλεπες από πολύ νωρίς, στην δεύτερη, τρίτη βδομάδα του Μαρτίου ότι δεν είχαν χώρο ούτε τους νεκρούς να βάλουν, είχαν βάλει έξω από τα νοσοκομεία φορτηγά ψυγεία για να βάζουν τα πτώματα. Στον κόσμο που έφτανε άρρωστος, δεν του χρέωναν το τεστ αλλά του έλεγαν ότι αν χρειαστεί να μπει για νοσηλεία θα πρέπει να πληρώσει από την τσέπη του. Μια, δύο μέρες στο νοσοκομείο είναι χιλιάδες δολάρια και πολύς κόσμος απλά δεν πήγαινε γιατί φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει. 

Υπάρχει βέβαια και η κατηγορία των μεταναστών, κυρίως λατινοαμερικάνων, που δεν έχουν χαρτιά. Με το κυνηγητό επί προεδρίας Τραμπ να έχει ενταθεί υπάρχουν περιπτώσεις που το I.C.E (η υπηρεσία που κυνηγάει τους παράνομους μετανάστες) πήγε και τράβαγε τους μετανάστες έξω από τα νοσοκομεία για να τους απελάσει ενώ ήταν άρρωστοι με κορονοϊό! Με αυτού του είδους την τρομοκρατία άρρωστοι μετανάστες χωρίς χαρτιά δεν πήγαιναν στα νοσοκομεία με αποτέλεσμα η επιδημία να εξαπλώνεται. 

Η χώρα δεν προετοιμάστηκε και αυτό βαραίνει την κεντρική κυβέρνηση αλλά και τις τοπικές κυβερνήσεις. Ο κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ο Κουόμο, που ανήκει στους δημοκρατικούς και ο Ντε Μπλάζιο ο δήμαρχος της πόλης έχουν πάρα πολύ μεγάλες ευθύνες. Παρουσιάζουν οι Δημοκρατικοί τον Κουόμο σαν το λογικό «ήρωα» απέναντι στην παράνοια του Τραμπ. Αλλά ο Κουόμο έχει μια μεγάλη ιστορία περικοπών στις δαπάνες στον χώρο της Υγείας. Σήμερα δηλώνει ότι μας λείπουν 20.000 κρεβάτια αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτά τα 20.000 κρεβάτια πριν 12-15 χρόνια υπήρχαν - και τα έχει κόψει.  Και σήμερα ακόμη, μια απλή μάσκα κοστίζει 2 δολάρια, πόσες μπορείς να αγοράσεις;

Πως εκφράστηκαν οι ταξικές αντιθέσεις και ο ρατσισμός την εποχή της πανδημίας;

Πάρε παράδειγμα το Μπρονξ, που είναι μια από τις λίγες περιοχές της πόλης που δεν έχει «αναπλαστεί», που ο χαρακτήρας της δεν έχει αλλάξει και την κατοικούν μαύροι, λατινοαμερικάνοι και φτωχοί λευκοί, κυρίως εργατική τάξη. Όταν κάποια στιγμή τα έκλεισαν όλα και είπαν στον κόσμο μην πας δουλειά, αυτό δεν ήταν δυνατό σε μια τέτοια εργατογειτονιά. Αυτοί που δεν έχουν χαρτιά, που δεν εργάζονται νόμιμα, που δεν μπόρεσαν να πάρουν καν τα ψίχουλα των 1200 δολαρίων που έδωσε η κυβέρνηση -και δεν καλύπτουν ούτε το νοίκι- έπρεπε να δουλέψουν. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στο δήμο και άλλες εργασίες, που ήταν αναγκασμένοι να πάνε στη δουλειά και μένουν σε γειτονιές όπως το Μπρονξ ή όπως το Φλάσινγκ στο Κουίνς. Αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη της πόλης αυτές είναι οι περιοχές με τα πιο πολλά κρούσματα. Σε εκείνη τη φάση αποφάσισαν να μειώσουν και τα δρομολόγια των τρένων με αποτέλεσμα όλος αυτός ο κόσμος που εξακολουθούσε να πηγαίνει αναγκαστικά στη δουλειά, να ταξιδεύει ο ένας πάνω στον άλλο. 

Ο φτωχός πληθυσμός ήταν επίσης και ο πιο ευάλωτος είτε επειδή δεν έχει ασφάλιση είτε επειδή έχει μεγάλα προβλήματα υγείας, άσθμα κλπ από την φύση των δουλειών που κάνει αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει, σε μικρά διαμερίσματα με πολλά άτομα, το ένα δίπλα στο άλλο στα housing projects, τις εργατικές κατοικίες θα λέγαμε στην Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν να απομονωθείς σε τέτοια μέρη. Οι φτωχοί -μεταξύ των οποίων και πολλοί ηλικιωμένοι που όπως και στην Ευρώπη, πέθαναν αβοήθητοι μέσα στα γηροκομεία καθώς ούτε εκεί οι εργαζόμενοι δεν είχαν μάσκες και γάντια- ήταν οι πιο ευάλωτοι. Και μετά έχουμε τις φυλακές, που έπρεπε να τις ανοίξουν για να βγει κόσμος και να αποσυμφορηθούν. Κάτι που δεν έγινε ποτέ με αποτέλεσμα να έχουμε και εκεί χιλιάδες κρούσματα και η κατάσταση να είναι τραγική. 

Αν κοιτάξει κανείς το ποσοστό των νεκρών αναλογικά με τον πληθυσμό στις ΗΠΑ μπορεί να δει εύκολα ότι στους μαύρους είναι υπερδιπλάσιο από εκείνο των λευκών. Στη Νέα Ορλεάνη, στη Λουιζιάνα η επιδημία έχει ήδη αφήσει πίσω της καταστροφή μεγαλύτερη από τον τυφώνα Κατρίνα καθώς οι νεκροί είναι ήδη 2500 –το χειρότερο ποσοστό σε όλες τις ΗΠΑ- και ο κόσμος που έχει χάσει τη δουλειά του είναι περίπου 300.000. Οι μαύροι κάτοικοι που αποτελούν το 32% και εδώ κατέχουν το 55% των θανάτων από κορονοϊό. Μέσα στην καραντίνα είδαμε τον  ρατσισμό να ξεδιπλώνεται σε όλο του το «μεγαλείο». Είδαμε την αστυνομία να την πέφτει με τον πιο άγριο τρόπο σε μαύρους που δεν φοράνε μάσκες στις φτωχογειτονιές - ξυλοκοπώντας, συλλαμβάνοντας και οδηγώντας στο κρατητήριο για να κολλήσουν εκεί ό, τι δεν κόλλησαν έξω- και στις αναβαθμισμένες γειτονιές να μοιράζει μάσκες ευγενικά στους περαστικούς που δεν φορούσαν. Οι αμερικάνοι ιθαγενείς έχουν επίσης χτυπηθεί πάρα πολύ από την επιδημία γιατί ανήκουν στα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας.

Αντίθετα η άρχουσα τάξη του 1% πήρε ένα τεράστιο μέρος από την έκτακτη ενίσχυση του Τραμπ. Οι επιχειρήσεις μεγάλες και μικρές πήραν το ένα τρίτο των 2,2 τρις δολάρια του πακέτου ενίσχυσης της κυβέρνησης – στην πραγματικότητα πήραν πολύ περισσότερο από αυτό. (εδώ στα αγγλικά το σχετικό άρθρο στο ΜΑRΧ 21: https://tinyurl.com/yd8gj3ra). Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, η Clay Lacy Aviation, αεροπορική εταιρία της οποίας το αφεντικό είναι δωρητής του Τραμπ πήρε 27 εκατομμύρια δολάρια. Βέβαια ο κόσμος δεν το ανέχεται αυτό.  Με το που έγινε ξεκάθαρο ότι οι αεροπορικές εταιρίες θα πάρουν συνολικά 75 δις δολάρια, η Ένωση Ιπτάμενων Συνοδών και Φροντιστών, ένα από τα πιο μαχητικά συνδικάτα απαίτησε και κέρδισε οι αεροπορικές εταιρίες να κρατήσουν στην άκρη 29 δις ευρώ για να εγγυηθούν τους μισθούς των εργαζομένων μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη.

 Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με το κίνημα στις ΗΠΑ;

Στις ΗΠΑ εν μέσω πανδημίας πραγματοποιούνται καθημερινά απεργίες και διαμαρτυρίες στους χώρους εργασίας. Ξεκίνησαν στα εργοστάσια αυτοκινήτων και εξαπλώθηκαν στον τομέα της Υγείας -με τους εργαζόμενους την Πρωτομαγιά να οργανώνουν κινητοποιήσεις σε 130 νοσοκομεία σε 15 πολιτείες. Οι εκπαιδευτικοί επίσης προχώρησαν σε μαζική δήλωση ασθένειας καθώς η κυβέρνηση κρατούσε τα σχολεία ανοιχτά. Την προηγούμενη βδομάδα εργάτες που μαζεύουν φρούτα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον είχαν ξεκινήσει κινητοποιήσεις σε επτά διαφορετικές εταιρίες, στο Μίτσιγκαν γινόταν απεργία σε εργοστάσιο της Φορντ, στη Φλόριντα σε φαστ φουντ, σε εργοστάσιο μαξιλαριών στον Μισισιπή. Για να βοηθήσει στη γενίκευση, στη δημοσιοποίηση, στην εξάπλωση της ταξικής πάλης, η οργάνωσή μας το Marx21 δημιούργησε ένα χρονολόγιο με στόχο την καταγραφή και την προβολή όλων των απεργιών και των διαδηλώσεων των εργαζομένων μέσα στην κρίση του κορονοϊού (https://www.

sutori.com/story/covid-19-class-struggle-timeline--L59HEhnbep7FLqq97Y9gCRpX). 

Όπως αναφέρουμε στο άρθρο που δημοσιεύσαμε στο Marx 21: «Οι εργαζόμενοι γνώριζαν τη σημασία των μασκών πριν το παραδεχτεί το Κέντρο Ελέγχου Πρόληψης Ασθενειών και αγωνίστηκαν για τον απαραίτητο ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό καθώς και για οδηγίες υγιεινής. Η βάση του συνδικάτου UAW (United Auto Workers) ανάγκασαν τα αφεντικά και την κυβέρνηση να κλείσουν τα μη ασφαλή εργοστάσια αυτοκινήτων χωρίς να χαθεί ο μισθός των εργαζομένων. Εργαζόμενοι της Διεθνούς Ένωσης Μηχανικών και εργαζόμενων στην  Αεροδιαστημική «αρρώστησαν» μαζικά, διαμαρτυρόμενοι γιατί η εργασία τους κρίθηκε ως αναγκαία απλά και μόνο επειδή το έργο που εκτελούσαν αφορούσε στρατιωτική σύμβαση. Το συνδικάτο IUE-CWA απαίτησε από την General Electric να σταματήσει τις απολύσεις σε εργοστάσια κινητήρων jet και να μετατρέψει σε εργοστάσια παραγωγής αναπνευστήρων».

Στην Άμαζον στη Νέα Υόρκη έγιναν μεγάλες κινητοποιήσεις εργαζομένων γιατί δεν τους έδιναν μάσκες και γάντια και δούλευαν χωρίς αποστάσεις. Η εργοδοσία απέλυσε τον πρωτεργάτη της κινητοποίησης και ακολούθησε νέα κινητοποίηση ενάντια στην απόλυση  παρά το γεγονός ότι στο χώρο δεν υπήρχε σωματείο. Στην άλλη άκρη των ΗΠΑ στην πολιτεία Ουάσιγκτον οι εργάτριες γης, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και καταγωγής από το Μεξικό κατέβηκαν σε απεργία που πέρασε από το ένα εργοστάσιο στο άλλο καθώς δουλεύοντας η μια δίπλα στην άλλη βρέθηκαν εκτεθειμένες στον ιό.

Ποια είναι η κατάσταση που έχει να διαχειριστεί μεσούσης πανδημίας ο Τραμπ πηγαίνοντας προς τις εκλογές;

Σήμερα έχουμε στις ΗΠΑ 38 εκατομμύρια ανέργους δηλαδή 20% ανεργία και ακόμη και το ΔΝΤ μιλάει για 5,9% ύφεση το 2020. Μέσα σε εννιά βδομάδες εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν άνεργοι. Αυτό έχει να συμβεί από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης που ακολούθησε το κραχ του 1929. Μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν κλείσει είναι αναμφίβολο αν θα ανοίξουν. Χιλιάδες κόσμου που δεν θα έχει να πληρώσει το νοίκι, απειλείται με μαζικές εξώσεις. Εμφανίζονται προβλήματα του τύπου ότι τα μεγάλα εργοστάσια κρέατος έχουν αρχίσει να κλείνουν γιατί στις φάρμες δεν υπάρχει απαραίτητο προσωπικό. 

Ο Τραμπ δεν πρόκειται να κάνει τίποτε για να βοηθήσει την εργατική τάξη που θα κληθεί να πληρώσει την κρίση. 

Αντίθετα κλιμακώνει ψυχροπολεμικά τον μέχρι τώρα οικονομικό ανταγωνισμό με την Κίνα, δηλώνοντας ότι για την επιδημία φταίνε οι Κινέζοι. Υπάρχει βέβαια μια αντίφαση σε αυτό καθώς η αμερικανική οικονομία δεν είναι ανεξάρτητη από την κινέζικη. Οι αστοί καταλαβαίνουν ότι ο οικονομικός πόλεμος με την Κίνα μπορεί να καταλήξει επιζήμιος για την αμερικάνικη οικονομία αλλά οι ψυχροπολεμικές κραυγές συνεχίζονται.

Κάνει πλάτες σε όλο τον αντιδραστικό ακροδεξιό συρφετό  που λέει ότι δεν υπάρχει επιδημία και απαιτεί «άνοιγμα» από την αγορά μέχρι τις εκκλησίες - κραδαίνοντας όπλα σε δημόσιους χώρους. «Κινητοποιήσεις» που δεν έχουν να κάνουν με την εργατική τάξη αλλά κυρίως με κάποιους μαγαζάτορες, μικρούς επιχειρηματίες που στο Ντένβερ βρήκαν απέναντί τους στο δρόμο τους ίδιους τους  νοσοκομειακούς.  

Με αυτές τις δημαγωγίες ο Τραμπ μπορεί να κερδίζει την υποστήριξη των ακροδεξιών αλλά δεν θα είναι το ίδιο εύκολο να πείσει τους φτωχούς ψηφοφόρους στις πολιτείες που ψηφίσανε Τραμπ και στις οποίες τώρα αρχίζει να φτάνει η επιδημία αφού χτύπησε εμάς νωρίς στα «Σόδομα και τα Γόμορα» της αμερικανικής ακροδεξιάς, στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στη Δυτική Ακτή. Απέναντί του βέβαια έχει τον Μπάιντεν που εκπροσωπεί τη δεξιά του Δημοκρατικού Κόμματος, ένα νεοφιλελεύθερο πολιτικό που δεν ήθελε ιατρική περίθαλψη για όλους, με μεγάλη ιστορία περικοπών στην πλάτη του. Στην πραγματικότητα κανείς από τους δύο δεν έχει ένα τρόπο εξόδου από την κρίση, που ήδη έχει ξεκινήσει, υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών. Ο μόνος δρόμος είναι πια να ξεσηκωθεί ο κόσμος από τα κάτω και ξεσηκώνεται ήδη γιατί τα προβλήματα είναι μεγάλα και θα γίνουν μεγαλύτερα. 

Ποια είναι τα καθήκοντα της Αριστεράς μέσα σε αυτές τις συνθήκες;

Η επιδημία έχει γίνει η αφορμή για να γίνει καθαρό πλέον σε μαζική κλίμακα ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε καίρια ζητήματα όπως είναι η οικονομική κρίση, η ανεργία, η καταστροφή του περιβάλλοντος που μας έφερε εδώ, ο ρατσισμός που το ίδιο συντηρεί. Αυτή η εξέλιξη ήρθε σε μια περίοδο όπου στις ΗΠΑ ήδη πάνω από το 50% των νέων κάτω από 30 χρονών βλέπουν το σοσιαλισμό με θετικό μάτι. Διαμορφώθηκε μέσα από μια ολόκληρη πορεία από το Σιάτλ του ‘99, στο αντιπολεμικό κίνημα και από εκεί στο occupy wall street αλλά έγινε πιο χειροπιαστό με την πρόσφατη καμπάνια του Σάντερς, όπου εκφράστηκε μια μαζική νέα και ριζοσπαστική αριστερά. Είναι καινούργια πράγματα για τις ΗΠΑ αυτά και δεν πιστεύω ότι η στάση του Σάντερς να κάνει πίσω και να στηρίξει τον Μπάιντεν για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, θα καταφέρει να απογοητεύσει όλον αυτόν αυτόν τον κόσμο.

Όλη την προηγούμενη χρονιά υπήρχε μια μεγάλη ελπίδα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν μέσα από τις εκλογές, ότι ο Σάντερς θα πάρει το χρίσμα των Δημοκρατικών και στη συνέχεια θα κερδίσει τον Τραμπ. Αυτή η εκλογική ελπίδα για τον κόσμο της εργασίας, των κινημάτων και της αριστεράς στις ΗΠΑ δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου που πιο πριν συμμετείχε στην καμπάνια του Σάντερς και σήμερα ψάχνει τρόπο να οργανωθεί και να δώσει συνέχεια. 

Η περίοδος στην οποία μπαίνουμε δίνει μεγάλες ευκαιρίες στην Αριστερά, φτάνει να τις αρπάξει. Το πρώτο βήμα είναι ξεκαθαρίζοντας ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν με το ποιος θα βγει πρόεδρος. Ακόμη και ο Σάντερς να εκλεγόταν πρόεδρος θα χρειαζόταν να βρίσκεται εκατομμύρια κόσμος στους δρόμους για να τον αναγκάσει να κάνει αυτά που έχει υποσχεθεί. Σε αυτό το πλαίσιο οργανώνουμε την επόμενη βδομάδα διαδικτυακά πολιτική συζήτηση με θέμα ο ρεφορμισμός και η σοσιαλιστική πολιτική σήμερα βάζοντας στο επίκεντρο τα εγχειρήματα του Sanders στις ΗΠΑ, του Corbyn στη Βρετανία, του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και των Podemos στην Ισπανία. Το κρίσμο ζήτημα είναι τι θα κάνει το κίνημα και τι ρόλο θα παίξει η Αριστερά για να οργανώσει τις μάχες.

Υπάρχει επίσης μια συζήτηση που είναι σε εξέλιξη για να οργανωθούνε rent strikes δηλαδή ο κόσμος να σταματήσει να πληρώνει το ενοίκιο. Υπάρχει ένα κομμάτι που οργανώνει κινητοποιήσεις ενάντια στο ICE για να αφήσει τους μετανάστες από τα κέντρα κράτησης. Άλλοι έχουν πάρει πρωτοβουλία και ζητούν να βγουν οι κρατούμενοι από τις φυλακές. Υπάρχουν συζητήσεις των εργαζόμενων στα εστιατόρια που έχουν χάσει τις δουλειές τους αλλά και άλλων κλάδων εργαζομένων για το πώς θα αντιμετωπιστεί το θέμα της ανεργίας. 

Σαν Marx 21 στο Πόρτλαντ και στο Μπρούκλιν συμμετέχουμε σε αυτή τη συζήτηση και τα κύρια μέτωπά μας είναι να οργανώσουμε το κίνημα ενάντια στις απολύσεις και το κίνημα ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες γιατί δεν θέλουμε η ακροδεξιά να χρησιμοποιήσει την ανεργία σαν αιχμή για να οργανώσει η ίδια. Ζητάμε επίδομα 2000 δολάρια για όσο κρατάει το κλείσιμο και όλοι οι εργαζόμενοι να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Ανοίγει αυτό βέβαια ζητήματα - ποιος θα ανοίξει τις επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που έχουν κλείσει όχι προσωρινά λόγω καραντίνας αλλά μόνιμα; Ποιος είναι ο ρόλος των εργαζομένων στο άνοιγμα; Ανοίγει επίσης το αίτημα για ένα μαζικό κύμα προσλήψεων στο δημόσιο, στην Υγεία, στο περιβάλλον και σε άλλους τομείς προκειμένου να χτυπηθεί η ανεργία.

Θέλουμε να οργανώσουμε ένα κίνημα που να παλέψει από τα κάτω όλα αυτά τα ζητήματα και μαζί μια νέα δυνατή αριστερά χωρίς αυταπάτες, μια αριστερά που θα χτίζει εναλλακτικές στην χρεοκοπία του συστήματος.