ΤΟΥΡΚΙΑ: Ποιά θα είναι η συνέχεια;

Οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να προτάθηκαν από το κυβερνών κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP), αλλά αγκάλιασαν μεγάλο κομμάτι του κόσμου που είδε το δημοψήφισμα σαν την ευκαιρία να «ξεχειλώσει» τις αλλαγές στο Σύνταγμα με τους ίδιους τους αγώνες του.

Οι συνταγματικές αλλαγές γνώρισαν την μανιασμένη αντίδραση των ακροδεξιών κομμάτων και του Στρατού. Λογικό, καθώς μία από τις 26 τροποποιήσεις που πέρασαν ήταν ότι ο Στρατός καθίσταται υπόλογος στο Συνταγματικό Δικαστήριο που θα είναι η ανώτατη δικαστική αρχή της χώρας. Στο ίδιο δικαστήριο θα μπορούν να προσφύγουν και πολίτες για ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επίσης, στις αλλαγές γίνονται αναφορές για το ρόλο των συνδικάτων και των συλλογικών συμβάσεων και των γυναικών.

Παγίδα

Από την άλλη μεριά, η Αριστερά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Παρόλο που ήταν αίτημα της ίδιας όλα αυτά τα χρόνια να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα έπεσε στην παγίδα ότι οι αλλαγές έρχονταν από το ΑΚP. Θεώρησαν ότι αν ψηφίσουν «Ναι» θα ενισχυθεί το κόμμα του Ερντογάν και θα «καπελωθούν».

Ήταν μια λαθεμένη αντιμετώπιση που την έβαζε στο ίδιο στρατόπεδο με τους ακροδεξιούς που βγάζουν ως συμπέρασμα ότι η Τουρκία «ισλαμοποιείται» και ότι υπάρχει «κρυφή ισλαμική ατζέντα». Είναι τα ίδια λάθος συμπεράσματα που έβγαζαν διάφοροι δημοσιογράφοι στα δελτία ειδήσεων στην Ελλάδα.

Η Αριστερά χρειάζεται να είναι απέναντι στην κυβέρνηση του Ερντογάν, αλλά οι λόγοι είναι διαφορετικοί: επειδή είναι εθνικιστική και νεοφιλελεύθερη. Πάνω σε αυτό στηρίχτηκε η καμπάνια «Δεν φτάνουν, αλλά Ναι» που υποστήριξε το αδελφό κόμμα του ΣΕΚ, το DSIP, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ανένταχτοι αγωνιστές. Η διαδήλωση που οργανώθηκε με αυτό το αίτημα στην Ινσταμπούλ στις 28 Αυγούστου είχε 20 χιλιάδες κόσμο που προφανώς διαδήλωναν περισσότερο για το «Δεν φτάνουν» παρά για το «Ναι».

Ο κόσμος που υπερψήφισε τις αλλαγές στο δημοψήφισμα είναι αυτός που μπορεί να κοντράρει τις επιθέσεις της κυβέρνησης του Ερντογάν. Χρειάζεται όμως μια ξεκάθαρη και δυνατή Αριστερά που δεν θα πέφτει στις παγίδες της ισλαμοφοβίας, αλλά θα οργανώνει την αντίσταση και τους εργατικούς αγώνες που μπορούν πραγματικά να αλλάξουν την κοινωνία.