Εργατικό κίνημα
Γενικό Συμβούλιο ΑΔΕΔΥ 3/7

Το Γενικό Συμβούλιο της Παρασκευής 3/7 ήταν το πρώτο δια ζώσης μετά τον κορονοϊό. Το κεντρικό θέμα που άνοιξε ήταν το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις. Όλες οι παρατάξεις, ακόμα και η ΔΑΚΕ, τοποθετήθηκαν ενάντια στο νόμο και η κυρίαρχη πρόταση ήταν απογευματινό συλλαλητήριο την Πέμπτη, τη μέρα που ψηφίζεται. 

Οι Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις ήμασταν η παράταξη που πρώτη έβαλε ότι, ακριβώς επειδή είναι αντιδημοκρατικός, χουντικής έμπνευσης και απεργοκτόνος, όπως τόνισαν και οι άλλες παρατάξεις, είναι απαραίτητη η απεργία για να τον τσακίσουμε. Προτείναμε  24ωρη απεργία την Τετάρτη. Σε αυτήν τη γραμμή μπήκε και το ΜΕΤΑ. Το ΠΑΜΕ, ενώ δεν είχε θέσει ζήτημα απεργιακής κινητοποίησης ούτε στην Εκτελεστική Επιτροπή ούτε στην πρωτολογία, πρότεινε εν τέλει στάση εργασίας. Παρά τις αρχικές διαφωνίες της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, στο κλείσιμο της διαδικασίας, στήριξαν και αυτοί τη στάση. Το αποτέλεσμα ήταν να αποφασιστεί για την Τετάρτη 8/7 στάση εργασίας 11πμ-3πμ με συγκέντρωση 11.30πμ στην Κλαυθμώνος και την Πέμπτη 9/7 συγκέντρωση 7μμ στην Κλαυθμώνος. 

Στην παρέμβασή μου τόνισα τη σημασία της απεργίας και απάντησα στις φιλοκυβερνητικές τοποθετήσεις της ΔΑΚΕ δίνοντας την εικόνα ότι όλα τα τμήματα της εργατικής τάξης, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είναι ξεσηκωμένα ενάντια στη ΝΔ και την κυβέρνηση με μπροστάρηδες τα νοσοκομεία και την τρομερή απεργία στις 16 Ιούνη, στην οποία αναφέρονταν όλοι. Έφερα το παράδειγμα της αντιρατσιστικής διαδήλωσης 26 Ιούνη που χιλιάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά βρήκαν το θάρρος να διαδηλώσουν ανοιχτά στο κέντρο της Αθήνας. Αν βγαίνουν αυτοί τόσο μαζικά, δεν είναι δυνατόν, εμείς να λέμε ότι δεν μπορούμε. 

Το πρόβλημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απών σαν αντιπολίτευση. Η μόνη αντιπολίτευση είναι στο δρόμο. 

Χρίστος Αργύρης
μέλος Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ, Συντονιστικό Νοσοκομείων