Περιβάλλον
Ο δικός μας “Πόλεμος του νερού”

1/7, Συν. Τύπου για το νερό. Φωτό: Λένα Βερδέ

Τις τραγικές συνέπειες που θα έχει η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ για τους κατοίκους της Αττικής και όχι μόνο, ανέδειξε η συνέντευξη Τύπου που έδωσαν την Τετάρτη 1 Ιούλη η ΟΜΕ ΕΥΔΑΠ μαζί το Σωματείο Εργαζόμενων της ΕΥΑΘ. Η συνέντευξη δόθηκε μετά την επιτυχημένη 24ωρη απεργία των εργαζόμενων της ΕΥΔΑΠ στις 25 Ιούνη ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης και του υπουργείου Υποδομών να παραδώσουν το Εξωτερικό Υδροδοτικό Σύστημα (ΕΥΣ) της Αττικής μέσω ΣΔΙΤ σε ιδιώτες -κίνηση που αποτελεί το πρώτο βήμα για το ολοκληρωτικό ξεπούλημα του νερού.

Τη συνέντευξη συντόνισε ο Γιώργος Αυγερόπουλος, δημοσιογράφος και δημιουργός του γνωστού ντοκιμαντέρ “Μέχρι την τελευταία σταγόνα: ο μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη». Η παρουσία του ήταν σημαντική όχι μόνο γιατί ανέδειξε τις πανευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις της μάχης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, αλλά και γιατί έφερε συγκεκριμένα παραδείγματα της αποτυχίας των ιδιωτικοποιήσεων σε μια σειρά χώρες που πλέον έχουν αναγκαστεί να επιστρέφουν στο μοντέλο του δημόσιου ελέγχου των υδάτων. Η αύξηση της τιμής του νερού, η υποβάθμιση της ποιότητάς του, η απώλεια θέσεων εργασίας, οι μεγάλες οικονομικές ζημιές για το δημόσιο και η εξάρτηση των δήμων και των πολιτών από τις απαιτήσεις των ιδιωτών, ήταν μόνο μερικές από τις επιπτώσεις που αναφέρθηκαν ότι θα έχει η ιδιωτικοποίηση του ΕΥΣ και συνολικά της κερδοφόρας ΕΥΔΑΠ. Όλοι μίλησαν για ένα κυβερνητικό έγκλημα κατά της κοινωνίας.

Στο πάνελ, εκτός από τον προέδρο της ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ Ηλία Κορλό και τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζόμενων της ΕΥΑΘ Γιώργο Αρχοντόπουλο, βρέθηκαν και οι δικηγόροι Αλέξανδρος Σαρηβαλάσης και Κατερίνα Γεωργιάδου, που πρωτοστατούν στο δικαστικό αγώνα στο ΣτΕ για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης και την προστασία του νερού ως δημόσιου αγαθού. Την πεποίθηση όλων ότι η ιδιωτικοποίηση μπορεί να ανατραπεί με τη συμπαράσταση όλης της κοινωνίας ενίσχυσαν οι αναφορές στο δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη πριν κάποια χρόνια, που αν και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα από τις κυβερνήσεις έδειξε την αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών σε ανάλογες απόπειρες στην ΕΥΑΘ, καθώς και το μεγάλο κίνημα στην Ιρλανδία με τις 200.000 διαδηλωτές/τριες.