Η Αριστερά
Πολιτική εκδήλωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ 6/7: “Ας αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία”

6/7, Εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Πεδίο του Άρεως. Φωτό: Γιώργος Πίττας

Με μαζική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε στο Πεδίο του Άρεως το απόγευμα της Δευτέρας 6 Ιούλη η εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα “Να βάλουμε τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους! Για να αναπνεύσει ο λαός πρέπει να νικηθεί ο καπιταλισμός”. Το λόγο πήραν εισηγητικά η Μελίνα Αλεφάντη (δημοτική σύμβουλος Αγίας Παρασκευής), ο Πάνος Γκαργκάνας, (ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ), η Βάλια Δημητρακοπούλου, (φοιτήτρια, ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ο Μιχάλης Ρίζος, (ΑΝΤΑΡΣΥΑ Υγειονομικών) ενώ παρεμβάσεις έκαναν η Αντωνία Βαφειάδου (ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ), η Έφη Γαννιάρη (πρόεδρος Β’΄ΕΛΜΕ Αθήνας), ο Κώστας Παπαδάκης (Πολιτική Αγωγή στη δίκη της Χ.Α). Παρουσιάζουμε μερικά σημεία από την ομιλία του Πάνου Γκαργκάνα.


Είμαστε χαρούμενοι για τη σημερινή εκδήλωση για πολλούς λόγους. Είναι μια ευκαιρία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να εμφανιστεί ξανά μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.  Επιπλέον αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή που είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή, καθώς περνάμε σε μια νέα όξυνση της κρίσης που χαρακτηρίζει το σύστημα εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία και παράλληλα βλέπουμε ένα νέο κύμα ριζοσπαστικοποίησης που απλώνεται διεθνώς από τα κάτω με επίκεντρο την Αμερική. Είμαστε δηλαδή σε μια στιγμή που έχει ιδιαίτερη σημασία να ακουστεί η αντικαπιταλιστική άποψη γιατί έχει μπροστά της ένα ακροατήριο και έχει να εξηγήσει πολλά πράγματα στον κόσμο που το παλεύει.

Ένα πρώτο στοιχείο έχει να κάνει με την ίδια την κρίση. Τα μοτίβα που ακούγαμε ήταν ότι η κρίση τέλειωσε.  Όσο ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ η θέση του ήταν ότι “σας βγάζουμε από τα μνημόνια” και η ΝΔ σαν αντιπολίτευση έλεγε ότι η ρυθμοί ανάπτυξης είναι υποτονικοί γιατί τους εμποδίζουν οι “ιδεοληψίες” του ΣΥΡΙΖΑ και με τη ΝΔ στην κυβέρνηση θα έχουμε έκρηξη των ρυθμών ανάπτυξης. Τι απομένει σήμερα από αυτό το αφήγημα; Απολύτως τίποτα. 

Η οικονομική κρίση είναι τεράστια. Δεν έχει υπάρξει προηγούμενο όπου η εκτίναξη της ανεργίας μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού να γίνεται με τους ρυθμούς που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. 

Επιμέναμε

Αυτό είναι αφετηρία σε σχέση με το τι έχει να πει η αντικαπιταλιστική αριστερά. Είμαστε αυτοί που επιμέναμε ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει. Αυτοί που επιμέναμε ότι το σύστημα περνάει μια μακρόσυρτη κρίση που δεν μπορεί να την υπερβεί γιατί έχει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της πτωτικής τάσης της κερδοφορίας που παραλύουν τις επενδύσεις - και τώρα πια αυτό το παραδέχονται οι πιο επίσημες εκθέσεις των διεθνών οργανισμών. Οι επενδύσεις είναι σε στασιμότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλα τα μήκη και πλάτη. Ο αντικαπιταλισμός που επέμενε είχε δίκιο. 

Ένα δεύτερο στοιχείο αφορά στην κατάσταση της εργατικής τάξης. “Όσοι ακόμη περιμένουν επαναστάσεις και την εργατική τάξη ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν” ήταν το μοτίβο των νεοφιλελεύθερων, η κυρίαρχη ιδεολογική αιχμή του συστήματος και είχε την αντανάκλασή της σε ένα ολόκληρο φάσμα της Αριστεράς αρχίζοντας από τη σοσιαλδημοκρατία που έγινε σοσιαλφιλελεύθερη, πηγαίνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος από την Αριστερά μετακινήθηκε σε αυτό το ρεύμα, το σοσιαλφιλελεύθερο - επηρεάζοντας ακόμη και άλλα κομμάτια με μια ολόκληρη φιλολογία ότι ο κόσμος είναι “πεσμένος”, “απογοητευμένος” και οι δυνατότητες περιορισμένες. 

Ανταποκρίνεται αυτό στην εικόνα την οποία ζούμε σήμερα; Την εικόνα των διαδηλώσεων που συγκλονίζουν τις ΗΠΑ; Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ ήταν η σπίθα που έβαλε φωτιά σε μια μπαρουταποθήκη γιατί αυτό ήταν -και είναι- η εργατική τάξη σε διεθνή κλίμακα. Είναι ένα καζάνι που βράζει και με μια αφορμή εκρήγνυται, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στο Σουδάν, στο Λίβανο, στη Χιλή, στην Γαλλία όλη την προηγούμενη χρονιά από τα Κίτρινα Γιλέκα  μέχρι τις διαδηλώσεις των “Χωρίς χαρτιά”.  Από την πλευρά της επαναστατικής αριστεράς πρέπει να κουνήσουμε το δάχτυλο στην απογοητευμένη αριστερά η οποία κήρυττε την εργατική τάξη “εξουθενωμένη”. Υπήρχαν αυτές οι φωνές, ακόμη και πολύ κοντά μας, από συντρόφους που έφυγαν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πήγαν στην Λαϊκή Ενότητα για να πουν μετά τις εκλογές ότι, αφού η ΛΑΕ έχασε, η εργατική τάξη έχει γίνει “σκόνη”. Αυτά τελείωσαν και είναι δικαίωση ότι αυτού του είδους οι αντιλήψεις τρώνε τη σκόνη του κόσμου που βγαίνει στους δρόμους. 

Και δεν είναι μόνο η οργή του πεινασμένου, έχει πολιτικά προχωρήματα, είναι κίνημα αντιρατσιστικό.  Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί ο ρατσισμός μέσα σε συνθήκες κρίσης είναι βασικό εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης για να μπορέσει να διαιρέσει, να αποπροσανατολίσει, να χτυπήσει. Η εκλογή του Τραμπ λειτούργησε για όλα τα αστικά κόμματα σαν καμπανάκι ότι έτσι γίνεται η δουλειά: Πρέπει να είστε σεξιστές, ρατσιστές, όσο γίνεται πιο χυδαίοι, σαν τον Τραμπ για να μπορείτε να κουνάτε το δάχτυλο στην αριστερά και στην εργατική τάξη. Αυτή η πολιτική τρώει τις σφαλιάρες τώρα στις ΗΠΑ. 

Το βλέπουμε και εδώ στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες δεν σκύβουν το κεφάλι απέναντι στην πολιτική των εξώσεων, των πνιγμών, οργανώνονται, δίνουν μάχες, το ίδιο και οι μετανάστες που έχουν μείνει χωρίς χαρτιά. Αυτός ο κόσμος βγήκε στους δρόμους στις 26 Ιούνη και αυτό είναι αποτέλεσμα του διεθνούς κλίματος, είναι κομμάτι αυτού του προχωρήματος. 

Διεθνισμός

Δίπλα στον αντιρατσισμό πολύτιμη κατάκτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η διεθνιστική αντιμετώπιση απέναντι στις εθνικιστικές εκστρατείες, την προσπάθεια να εμφανίσουν ότι η σύγκρουση με την Τουρκία είναι εθνικό καθήκον υπεράνω όλων, κάτι στο οποίο σκύβει το κεφάλι ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς. Ακόμη και το ΚΚΕ προσκυνάει στην άποψη που λέει ότι πρέπει να υπερασπίσουμε την ΑΟΖ, λες και τα σύνορα βρίσκονται δίπλα στην Αίγυπτο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει διαμορφώσει το πλαίσιο ότι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό καπιταλισμό είναι αντιδραστικός και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Δεν θα πολεμήσουμε ούτε για βραχονησίδες ούτε για τις εξορύξεις της Total και  της ΕΝΙ στα ανοιχτά της Λιβύης. 

Είναι όλα όμορφα και ωραία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ λοιπόν; Παρόλο που είμαστε σε μια ευνοϊκή συγκυρία για τον αντικαπιταλισμό, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Έχουμε να λύσουμε ζητήματα, πολιτικά. 

Ένα βασικό τέτοιο ζήτημα είναι να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο στην Αριστερά και ποια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση. Για ένα ολόκληρο διάστημα μετά τη ρήξη της ΛΑΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχε η αντιμετώπιση ότι ο Τσίπρας είναι ο αστός, ο Λαφαζάνης είναι ο προλετάριος, και άρα τώρα που ο δεύτερος έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ εκεί παρέμειναν μόνο οι αστοί. Μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις κάλπες την περασμένη χρονιά άρχισε μια ολόκληρη φιλολογία, ότι επειδή υπήρχε αυτή η εκλογική ήττα, τώρα πια ο κόσμος είναι απογοητευμένος. “Ανθρώπινη σκόνη” είναι η έκφραση που χρησιμοποίησε ένα βασικό στέλεχος αυτού του χώρου.  Είναι αντιφατικό να λες ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απομείνει τίποτε, ότι είναι ένα σκέτο αστικό κόμμα, αλλά να θεωρείς ταυτόχρονα ότι όταν έχασε τις εκλογές η εργατική τάξη απογοητεύτηκε τόσο πολύ που έγινε “σκόνη”. 

Πρέπει να φύγουμε από αυτή τη συλλογιστική και να δούμε ότι έχουμε ένα ολόκληρο κόσμο να κερδίσουμε προς τα εδώ. Χρειάζεται καλύτερη αντιμετώπιση των αντιφάσεων που υπάρχουν στους κόλπους της δεξιάς Αριστεράς, της συμβιβασμένης Αριστεράς. Και αυτό είναι ένα κρατούμενο που χρειάζεται να το αντιμετωπίσουμε το επόμενο διάστημα. Να μάθουμε να αξιοποιούμε αυτές τις αντιφάσεις την ώρα που ο Τσίπρας έχει γίνει τόσο δεξιός που η ΝΔ βγάζει στη φόρα τα σκάνδαλά του, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ έχει τα αυτιά του ανοιχτά και είναι καθήκον της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τον εμπλέκει σε όλες τις μάχες στις οποίες προχωράει. 

Ένα δεύτερο κρατούμενο είναι ότι σε επίπεδο απεργιακό, συνδικαλιστικό, στις μάχες που έχουμε να δώσουμε δεν είμαστε μόνοι. Χρειάζεται να αξιοποιήσουμε παραδείγματα σαν και αυτό που έρχεται από τα νοσοκομεία. Το Συντονιστικό των Νοσοκομείων κατάφερε να κάνει μια ολόκληρη δουλειά ώστε κάθε κινητοποίηση ακόμη και αν την καλούν οι γραφειοκρατίες της ΠΟΕΔΗΝ και της ΟΕΝΓΕ, να έχει μαζική συμμετοχή. Γιατί οργανώνεται από τα κάτω, γιατί υπάρχει μια ολόκληρη αντιμετώπιση που δεν θεωρεί ότι εμείς μόνοι και οι άλλοι χώρια. Οργανώνοντας τη δύναμη του κόσμου από τα κάτω αναγκάζονται οι ηγεσίες να τον προσκυνάνε. Ούτε αυτό το έχουμε δοσμένο, χρειάζεται να κάνουμε βήματα μπροστά. 

 Ένα χρόνο μετά τις εκλογές, ο Μητσοτάκης φέρνει στη Βουλή το νομοσχέδιο κατά των διαδηλώσεων. Αυτό από μόνο του μιλάει ηχηρά. Μια κυβέρνηση που αισθάνεται ισχυρή και παίζει χωρίς αντίπαλο γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση είναι διαλυμένη, δεν φοβάται τις διαδηλώσεις. Όμως, τις φοβάται γιατί ξέρει καλά ότι αυτό που έρχεται είναι αυτό που ακολούθησε τα μνημόνια το 2010 και το 2012. Ούτε ο Παπαδήμος ούτε ο Σαμαράς άντεξαν και αυτά είναι που φοβάται ο Μητσοτάκης. 

Χρειάζεται να έχουμε μια αντιμετώπιση ότι και αυτήν την καμπάνια της κυβέρνησης θα την ξηλώσουμε. Έχουμε τη δυνατότητα να το πετύχουμε αυτό – όχι μόνοι μας. Είναι ήδη ενδεικτικό ότι η πρόταση για απεργία και συλλαλητήριο ενάντια στο νομοσχέδιο ήρθε από τις Παρεμβάσεις στην ΑΔΕΔΥ και το ΓΣ της ΑΔΕΔΥ αναγκάστηκε να κηρύξει στάση εργασίας την Τετάρτη και συλλαλητήριο την Πέμπτη. Δικιά μας επιτυχία είναι αυτή η εξέλιξη και θα φροντίσουμε για την επιτυχία και την Τετάρτη και την Πέμπτη και στη συνέχεια και όσο χρειαστεί. 

Είμαστε σε ένα σημείο που μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα. Ο κόσμος του αντικαπιταλισμού  σήμερα είναι μεγαλύτερος και περισσότερος από ό,τι σε προηγούμενες περιπτώσεις. Ας αρπάξουμε αυτήν την ευκαιρία.

Πάνος Γκαργκάνας
Τοποθέτηση στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 6/7/20

 

Διαβάστε επίσης

Πολιτική εκδήλωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ 6/7: “Το αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να βάλει τη σφραγίδα στις εξελίξεις”