Η Αριστερά
Σοσιαλισμός από τα Κάτω: Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τις ζωές μας και τον κόσμο

Κυκλοφόρησε το τεύχος 141 (Μάης-Ιούνης) του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω, με εξώφυλλο από τη μεγαλειώδη αντιρατσιστική πορεία της 26 Ιούνη και άρθρα που εξηγούν ότι “Μπορούμε να αλλάξουμε τις ζωές μας και τον κόσμο”.

Η Μαρία Στύλλου δίνει τον τόνο σε όλο το τεύχος με το άρθρο “Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας και το σύστημα”. Διαπιστώνει ότι η οικονομική κρίση και η πολιτική αστάθεια παίρνουν νέες ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, ενώ ανοίγονται οι δυνατότητες για το κίνημα και την επαναστατική αριστερά. Οι “πανίσχυροι” ηγέτες από την Ευρώπη μέχρι τις ΗΠΑ  “κατρακυλάνε μπροστά στις αντικειμενικές δυσκολίες και στην οργή του κόσμου που φουντώνει”. Το ίδιο και η κυβέρνηση της ΝΔ με τα σχέδια για επενδύσεις να ναυαγούν και το εργατικό κίνημα ακόμα και στις νέες συνθήκες της πανδημίας, να μην παραιτείται. Αντίθετα, κλιμακώνει με παλιά και νέα κομμάτια της εργατικής τάξης στο δρόμο και με ένα μαζικό αντιρατσιστικό κίνημα με μετανάστες και πρόσφυγες. Το άρθρο κλείνει με την σημασία που έχει η συγκρότηση των πρωτοπόρων αγωνιστών σε επαναστατικό κόμμα αξιοποιώντας την παράδοση του Λένιν του Τρότσκι και του Γκράμσι.

Το άρθρο του Γιώργου Πίττα “Ενάντια στον Ρατσισμό, στον Τραμπ και στο Σύστημα” δείχνει τις διαστάσεις που έχει πάρει το κίνημα “Black Lives Matter” στην Αμερική, τις ρίζες του, αλλά και μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Η διαχείριση του Τραμπ για την αντιμετώπιση της πανδημίας απογείωσε τις ταξικές αντιθέσεις στις ΗΠΑ.  Κλιμάκωσε τον ρατσισμό για να καλύψει την αποτυχία του και να σπάσει την αντίσταση του κόσμου που αντιδρούσε με απεργίες και κινητοποιήσεις. Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ έφερε την έκρηξη όλου αυτού του κόσμου, μιας “νέας μαζικής κοινωνικής Αριστεράς”, που διαμορφώνεται από το Σιάτλ του '99 και το αντιπολεμικό κίνημα του '03 μέχρι το Occupy Wall Street το '11, το πρώτο κύμα Black Lives Matter το '13, τις Πορείες Γυναικών και το #metoo, τις απεργίες στους εργατικούς χώρους και τις αντιρατσιστικές μάχες. Το κίνημα αυτό “είναι σε τελική ανάλυση η ταξική κραυγή όλων των από τα κάτω που υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στο σύστημα”.

Η οργάνωση της αντίστασης των προσφύγων απέναντι στις ρατσιστικές επιθέσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας περιγράφεται στο άρθρο της Αφροδίτης Φράγκου “Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, Refugee Lives Matter”. Παρ' όλο που είναι αναγκασμένοι να ζουν σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πρόσφυγες αποδείχθηκαν αποφασισμένοι να παλέψουν κάνοντας πολιτικά προχωρήματα. Οργανωμένες κινητοποιήσεις και αυθόρμητοι ξεσηκωμοί ανάγκασαν πολλές φορές την κυβέρνηση σε υποχωρήσεις. Η ΚΕΕΡΦΑ, με την καμπάνια για τη στέγαση προσφύγων και τη συνεχή επικοινωνία με τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα, στήριξε και ενίσχυσε αυτά τα προχωρήματα. Πρόσφυγες και κοινότητες μεταναστών μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ συμμετείχαν σε απεργιακές μάχες, στην Πρωτομαγιά, σε διαδηλώσεις για το περιβάλλον, στο μεγάλο αντιρατσιστικό διήμερο 26-27 Ιούνη.

Ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο άρθρο “Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη σκιά της Πανδημίας” εξηγεί γιατί η Ε.Ε. δεν είναι το σπίτι των λαών, αλλά ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός στη χειρότερη κρίση του. Το πακέτο των 750 δις ευρώ για την αντιμετώπιση των συνεπειών της επιδημίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά επιθέσεις στην εργατική τάξη, λεφτά στους επιχειρηματίες και ψίχουλα (1,25% του πακέτου) για τη θωράκιση της δημόσιας Υγείας. Το νέο ξέσπασμα της κρίσης οξύνει τους ανταγωνισμούς και τις συγκρούσεις. Η ΕΕ είναι “μια δύναμη που ανταγωνίζεται με τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις του πλανήτη για τον έλεγχο των πρώτων υλών, των αγορών και της διπλωματικής και στρατιωτικής επιρροής... Αλλά σπαράσσεται συνεχώς από διαλυτικές εσωτερικές αντιπαραθέσεις”, όπως φάνηκε πρόσφατα με τη Λιβύη. Σε αυτό που συμφωνούν είναι η ρατσιστική Ευρώπη-φρούριο απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αλλά οι εργάτες και η νεολαία αντιστέκονται.

Μεγάλοι αγώνες

Την επίθεση στη δημόσια Υγεία από την κυβέρνηση, αλλά και τους μεγάλους αγώνες των νοσοκομειακών, περιγράφει η Λένα Βερδέ στο άρθρο “Οι πραγματικοί ήρωες της Υγείας”. Η μάχη της Υγείας γίνεται κεντρική στην Ελλάδα και διεθνώς. Η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρά σε ολομέτωπη επίθεση με το τέλος του λοκντάουν: Απόπειρες για κλεισίματα κλινικών, απολύσεις συμβασιούχων, μηδαμινές προσλήψεις... Τα πιο μαχητικά σωματεία και αγωνιστές/ριες βρίσκονται στο στόχαστρο διώξεων. Όμως η αντίσταση έχει βάλει φρένο στις επιθέσεις, με το Συντονιστικό των Νοσοκομείων και την πρωτοβουλία “Στηρίξτε τους εργάτες της Υγείας” να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση των κινητοποιήσεων.

Πίσω στη δεκαετία του 1930 γυρνάει ο Πάνος Γκαργκάνας στο άρθρο του “Η πολύτιμη κληρονομιά της ιστορικής εμπειρίας” για να δώσει απαντήσεις στο σήμερα. Ξεκινάει απορρίπτοντας τις “θεωρίες” που ισχυρίζονται ότι η σημερινή κρίση είναι “αλλιώτικη”. Το πρώτο μέρος ασχολείται με την οικονομική κρίση του '30. Θυμίζει τα όρια του Κέυνς και τη σημασία που έχει ο Μαρξ και η θεωρία του για την τάση του καπιταλισμού προς τις κρίσεις. Αυτή η τάση δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα και σήμερα, γιατί οφείλεται σε δομικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού και όχι σε εξωγενείς παράγοντες.  Στο δεύτερο μέρος, γίνεται καθαρό ότι μέσα στα βάσανα της κρίσης η εργατική τάξη μπαίνει μπροστά στις μάχες ανοίγοντας επαναστατικές καταστάσεις. Το άρθρο αντικρούει τις αντιλήψεις που υποτιμούν την εργατική τάξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θυμίζοντας την αντιπαράθεση του Τρότσκι με τον Κάουτσκι. Σήμερα η προσπάθεια να συγκροτηθούν οι εργατικές πρωτοπορίες σε επαναστατικό κόμμα κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο προχώρημα και το πισωγύρισμα. 

Την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης της ΝΔ και το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο του Χατζηδάκη βάζει στο στόχαστρο ο Γιώργος Ράγκος στο άρθρο “Πράσινη ανάπτυξη, μαύρη καταστροφή”. Περιγράφει τον σκανδαλώδη τρόπο που με την ψήφιση του νομοσχεδίου “Εκσυγχρονισμός Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας” η κυβέρνηση τα δίνει όλα στους επενδυτές.  Αλλά δίνει επίσης την εικόνα από το μαζικό κίνημα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος με τις κινητοποιήσεις στην Αθήνα, αλλά και στα νησιά και στις βουνοκορφές. Χρειάζεται η οργανωμένη εργατική τάξη να μπει στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης καταλήγει, ώστε “η μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος να πάει χέρι-χέρι με τη μάχη ενάντια στη συνολική πολιτική της κυβέρνησης που θέλει να φορτώσει στις πλάτες μας την οικονομική, υγειονομική και περιβαλλοντική κρίση του καπιταλισμού”.

Στο άρθρο “Η κοινωνική επανάσταση του 1821” η Σταυρούλα Πανίδου μας βοηθάει να μπούμε στη συζήτηση που έχει ανοίξει από αφορμή τα 200 χρόνια της επανάστασης. Στην ίδια την επανάσταση, αλλά και σε όλη τη συνέχεια αυτό που καθόριζε τη ροή της ιστορίας ήταν οι ταξικές συγκρούσεις. Το επαναστατικό κύμα της δεκαετίας του 1840 πανευρωπαϊκά, με αποκορύφωμα το 1848, στην Ελλάδα σήμανε το κίνημα της 3 Σεπτέμβρη 1843, αγροτικές εξεγέρσεις, αλλαγές στη Μοναρχία και ανερχόμενη αστική τάξη. 

Στις βιβλιοκριτικές, η Λίλιαν Μπουρίτη παρουσιάζει το βιβλίο “Μέση Ανατολή – Από το διαρκή πόλεμο στη διαρκή επανάσταση” του Νίκου Λούντου, ο Λέανδρος Μπόλαρης το συλλογικό “Αντέχουν οι ιδέες του Μαρξ; – Ανιχνεύοντας μια σύγχρονη στρατηγική για την Αριστερά”, και ο Πέτρος Κωνσταντίνου το “Αν το προσφυγικό ήταν πρόβλημα, θα είχε λύση” του Δημήτρη Χριστόπουλου.