Διεθνή
Γαλλία: Οι πραγματικές εξελίξεις είναι στον δρόμο

Γιορτή συμπαράστασης στους εργαζόμενους στο νοσοκομείο Robert Debre

Η είδηση από τη Γαλλία είναι η αντικατάσταση του πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ με τον Ζαν Καστέξ και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης. 

Όμως το βάθος του προβλήματος για τον πρόεδρο Μακρόν είναι πολύ μεγαλύτερο. Πριν από τρία χρόνια εκλέχθηκε πρόεδρος συμβολίζοντας τις ελπίδες της άρχουσας τάξης ότι θα κατάφερνε να ανασυνθέσει το πολιτικό σκηνικό της χώρας και να περάσει όλες τις αντιμεταρρυθμίσεις που δεν μπόρεσαν οι προκάτοχοί του. Ο βασικός στόχος ήταν να αδρανοποιήσει και να τσακίσει το κίνημα στη Γαλλία που δεν έχει αφήσει καμιά μάχη χωρίς μαζική απάντηση εδώ και μια 25ετία. Μέχρι στιγμής ο Μακρόν έχει καταφέρει ακριβώς το αντίθετο και σε κινηματικό και σε πολιτικό επίπεδο. 

Οι δημοτικές εκλογές της 15ης και 28ης Ιούνη ήταν καταγραφή αυτής της αποτυχίας. Συμμετοχή μόλις 40%, 21 μονάδες λιγότερες από τις περασμένες εκλογές. Το πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας δεν ανανεώνεται, αντίθετα απομονώνεται ακόμη περισσότερο από τις πραγματικές εξελίξεις. Και οι πραγματικές εξελίξεις είναι στο δρόμο. Ο ανασχηματισμός του Μακρόν είναι μια ύστατη προσπάθεια να συσπειρώσει την άρχουσα τάξη πίσω από το σχέδιό του ενόψει των εκλογών του 2022. Σε μια συνέντευξη που έδωσε στις 2 Ιούλη έδωσε το στίγμα: επίθεση στο συνταξιοδοτικό, επίθεση στο 35ωρο, ενίσχυση της πυρηνικής ενέργειας. Δηλώνει ότι δεν κάνει πίσω στη λογική που τον έφερε στην εξουσία το 2017 και ότι θα τολμήσει να κάνει κι άλλες επιθέσεις στο χρόνο που του απομένει.

Όμως το κίνημα στη Γαλλία αξιοποίησε ακόμη και την περίοδο της πανδημίας για να ξαναβγεί στους δρόμους. Η Γαλλία ήταν ένα από τα σημεία που οι δρόμοι δεν υποχώρησαν στην πίεση του “μένουμε σπίτι” και έτσι δεν χάθηκε το νήμα κανενός αγώνα. Από τα Κίτρινα Γιλέκα που βγήκαν τα πρώτα Σάββατα και συγκρούστηκαν με την αστυνομία ως τις αντιρατσιστικές διαδηλώσεις τις τελευταίες μέρες. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του A2C (της αδελφής μας οργάνωσης στη Γαλλία) στο τελευταίο τους δελτίο επισημαίνουν αυτή την πτυχή: “Η 30 του Μάη και οι μέρες που ακολούθησαν έδωσαν μια αίσθηση απελευθέρωσης της οργής που συσσωρευόταν. Έγινε αισθητή σε πολλά σημεία. Και αντανακλάστηκε σε σημεία της χώρας που δεν είχαν βγει στο δρόμο από τα τέλη Μάρτη και τις τελευταίες διαδηλώσεις ενάντια στη διάλυση του συνταξιοδοτικού. Υπήρξαν προσπάθειες από νωρίτερα, ιδιαίτερα την Πρωτομαγιά. Αλλά ειδικά από τα τέλη Μάη, και ιδιαίτερα με την ιστορική διαδήλωση της 30 Μάη της Πορείας Αλληλεγγύης, με 10 χιλιάδες διαδηλωτές στην πλειοψηφία τους μαύρους και μαύρες, η συσσωρευμένη οργή που εκφραζόταν σε διαφορετικά αλλά περιορισμένα σημεία αγώνα, εξερράγη. Η επιστροφή στους δρόμους ήταν που έδωσε δύναμη στα συνδικάτα να καλέσουν σε διαδηλώσεις στις 16 Ιούνη. Και έτσι ξαναβγήκαν τα μαζικά κινήματα στη λεγόμενη περίοδο της “επιστροφής στην κανονικότητα”, όπως η δράση στις γειτονιές των μεταναστών, για παράδειγμα στο Μοντρέιγ, οι αντιστάσεις και οι εξεγέρσεις στις φτωχογειτονιές, οι ανταρσίες στις φυλακές, οι απεργίες πείνας στα κέντρα κράτησης, οι διαδηλώσεις των νοσοκομειακών, νοσηλευτών και νοσηλευτριών σε πολλά σημεία, τα καλέσματα σε απεργία και ξεσπάσματα για το δικαίωμα στη σύνταξη σχεδόν παντού.”

Κι ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη οι αγώνες των χωρίς χαρτιά ενάντια στην αστυνομική βία, ενάντια στο ρατσισμό και για νομιμοποίηση, οι αγώνες στα νοσοκομεία που ρεζίλεψαν την εικόνα υπερδύναμης που ήθελε να παρουσιάσει ο Μακρόν, ξεκινούν και άλλοι εργατικοί αγώνες. Στη Nokia εξελίσσεται μια απεργία σε πολλά σημεία της χώρας που βάζει πλώρη για διαδήλωση στο Παρίσι την Τετάρτη 8 Ιούλη.

Οι φασίστες της Λεπέν παραμένουν σε επιφυλακή για να καρπωθούν την ήττα του Μακρόν. Όμως και οι δημοτικές εκλογές έδειξαν πως είναι ψεύτικη η εικόνα που τροφοδοτούσε και ο ίδιος ο Μακρόν ότι οποιαδήποτε πίεση στην κυβέρνησή του θα ήταν νερό στο μύλο των φασιστών. Παρά την τεράστια κρίση και απογοήτευση που εκφράστηκε με την αποχή, οι φασίστες δεν βγήκαν δυναμωμένοι. Είχαν ορισμένες επιτυχίες που τις προβάλλουν, όπως ότι κέρδισαν το Περπινιάν, όμως συνολικά κάθε άλλο παρά σάρωσαν. Κατέβηκαν σε λιγότερα σημεία από ό,τι το 2014 (262 έναντι 369) επιχειρώντας να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους εκεί που είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες. Όμως σύμφωνα με μια πρώτη ανάλυση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA), το 2014, το 86% των ψηδοδελτίων της Λεπέν σε δήμους με πάνω από 10 χιλιάδες κατοίκους πήραν πάνω από 10%, ενώ φέτος το 52% των ψηφοδελτίων τους είχαν πάνω από 10%.

Ο Μακρόν βγαίνει αδυνατισμένος από τις εκλογές και από τον ανασχηματισμό. Βάζει μπρος για πολυμέτωπη επίθεση, αλλά έχει απέναντί του ένα κίνημα που δεν έχει κάνει πίσω. Η ευκαιρία είναι στα χέρια όσων αντιστέκονται.