Η Αριστερά
Νέο τεύχος Σοσιαλισμός από τα Κάτω: Ο αντικαπιταλισμός απέναντι στο σύστημα που σκοτώνει

Μια πανδημία που έχει κοστίσει τη ζωή σε 800.000 ανθρώπους, πολεμικοί ανταγωνισμοί, η καταστροφή της κλιματικής αλλαγής και μια νέα, ακόμα μεγαλύτερη οικονομική βουτιά είναι το τοπίο που έχει μπροστά της η άρχουσα τάξη- μαζί με την έκρηξη του κινήματος σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτή την εικόνα περιγράφει το νέο τεύχος του περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω», όχι μόνο για να τονίσει τα αδιέξοδα των αφεντικών διεθνώς αλλά και για να φωτίσει τις λύσεις που μπορεί να φέρει η εργατική τάξη.

 Το περιοδικό ανοίγει με το άρθρο «Η εργατική τάξη ξεσηκώνεται – Αντίσταση στην κυβέρνηση της ΝΔ» της Μαρίας Στύλλου. Αφού δώσει το πανόραμα των διεθνών εξεγέρσεων και το σκηνικό αποσταθεροποίησης από τις ΗΠΑ ως το Λίβανο και τη Λευκορωσία, τοποθετεί σε αυτό το σκηνικό τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μια κυβέρνηση που ενώ περηφανευόταν ότι έχει τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο βρίσκει τον εαυτό της στριμωγμένο στα πολλαπλά αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας και των ελληνοτουρκικών συγκρούσεων. Παρά τα αδιέξοδα όμως, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να βρεθεί στην Βουλή. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει συναίνεση στον Μητσοτάκη: από το μαξιλαράκι του Τσακαλώτου μέχρι τις εκκλήσεις για ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία, ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις τις κυβέρνησης. Αντίθετα η πραγματική αντιπολίτευση είναι στους δρόμους και τους χώρους δουλειάς. Και σε αυτή την δύναμη, καταλήγει το άρθρο, βρίσκεται η εναλλακτική. Σε μια εργατική τάξη πλούσια σε συλλογικότητα και εμπειρία, με νέα κομμάτια να μπαίνουν στην μάχη που μπορεί να επιβάλει τις δικές της λύσεις. Σε αυτή τη δύναμη είναι που προσανατολίζεται η επαναστατική αριστερά, ανοίγοντας όλες τις μάχες ενάντια στην λιτότητα, τον πόλεμο, τον ρατσισμό και τους φασίστες.

 Στο άρθρο του «Όταν τα κέρδη μπαίνουν πάνω από ανθρώπινες ζωές- Φαρμακευτικές εταιρείες και εμβόλια» ο Γιώργος Ράγκος εξηγεί γιατί «η μόνη δύναμη που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τις θανατηφόρες συνέπειες της πανδημίας είναι οι εργατικοί αγώνες για την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημόσιας και δωρεάν Υγείας για όλες και όλους». Όπως εξηγεί, η ανάδυση νέων επιδημιών είναι αποτέλεσμα της καταστροφής της φύσης και της μεγάλης κλίμακας βιομηχανικής κτηνοτροφίας. Ενώ οι προειδοποιήσεις για την εμφάνιση νέων επιδημιών είναι συνεχείς, οι  κυβερνήσεις επέλεξαν να τις αγνοήσουν για να αποφύγουν το κόστος τους. Αντίστοιχη στάση είχαν και οι φαρμακοβιομηχανίες που έβρισκαν την έρευνα ενάντια σε νέες επιδημίες «οικονομικά μη ενδιαφέρουσα». Και τώρα, ενώ η πανδημία ήδη μας στοιχίζει εκατόμβες νεκρών, συνεχίζεται ο ίδιος παραλογισμός. Ενώ τα αφεντικά του φαρμάκου δέχονται γεναίες ενισχύσεις από τις κυβερνήσεις, η έρευνα και ο σχεδιασμός του παραμένουν  ανταγωνιστικές προσπάθειες διαφόρων εταιριών χωρίς κοινό σχέδιο. Και ακόμα και όταν βρεθεί το εμβόλιο, ο ίδιος παραλογισμός θα συνεχιστεί στην διανομή του. Την ίδια ώρα, οι κυβερνήσεις σπρώχνουν την «μαγική λύση» του εμβολίου για να πετάξουν από πάνω τους τις εγκληματικές τους ευθύνες και να δικαιολογήσουν το άνοιγμα της αγοράς, ενώ μετατρέπουν την κούρσα για το εμβόλιο σε γεωπολιτικό ανταγωνισμό. Απέναντι σε αυτόν τον θανατηφόρο παραλογισμό, το άρθρο κλείνει με την δύναμη των εργαζομένων που μπορεί να επιβάλει ένα πρόγραμμα που θα βάλει τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους.

Black Lives Matter 

Τη συνέχεια δίνει ο Σωτήρης Κοντογιάννης με το άρθρο του «Εκλογές ΗΠΑ- Η ώρα του μικρότερου κακού;». Περιγράφει το σκηνικό μέσα στο οποίο θα γίνουν οι εκλογές με την οικονομική κρίση, τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και το κίνημα στους δρόμους να καθορίζουν τις εξελίξεις. Η κυβέρνηση του Τραμπ έχει να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο ίσως κίνημα στην ιστορία των ΗΠΑ. Το BLM δεν πτοείται από την καταστολή και τους παρακρατικούς, το αγκαλιάζει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού και δεν δείχνει να σταματά. Δεν ήταν η πρώτη μάχη που είχε να δώσει ο Τραμπ και δεν θα είναι και η τελευταία. Μπροστά στη νέα οικονομική βουτιά και την τρομακτική αύξηση της ανισότητας ο Τραμπ επιλέγει να στρέφεται όλο και περισσότερο στην ακροδεξιά. Απέναντι του οι Δημοκρατικοί δεν έχουν τίποτα να προτείνουν πέρα από τον Τζο Μπάιντεν, τον Μίστερ Συμβιβασμό όπως τον ονομάζει το άρθρο. Όσο κι αν προβάλλεται σαν αντίβαρο στον Τραμπ, στην πραγματικότητα έχει αντίστοιχη πολιτική ατζέντα τόσο στο επίπεδο της οικονομίας όσο και στα μέτωπα του ρατσισμού και του σεξισμού. Όμως μία νέα αριστερά γεννιέται στις ΗΠΑ που επιδιώκει να δώσει αποφασιστικά τις μάχες μαζί με το κίνημα.

Ο Γιώργος Πίττας μας θυμίζει μάχες που φτάνουν μέχρι το σήμερα με το άρθρο του «Πράγα 2000-Ένας σταθμός για το νέο αντικαπιταλισμό». Εξιστορεί πώς φτάσαμε στην πολιορκία της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ στην Πράγα από τους διαδηλωτές του αντικαπιταλιστικού κινήματος τον Σεπτέμβρη του 2000. Εκείνες οι διαδηλώσεις αποτέλεσαν μαγιά για το αντιπολεμικό κίνημα, τα κινήματα της νεολαίας τα επόμενα χρόνια μέχρι και τις μάχες ενάντια στα μνημόνια. Και τονίζει το ρόλο της επαναστατικής αριστεράς τόσο στην οργάνωση αυτών των μαχών όσο και στο ξεκαθάρισμα των πολιτικών ερωτημάτων. Η απάντηση στο ερώτημα «παλεύουμε ενάντια στον καπιταλισμό ή μόνο το νεοφιλελευθερισμό» αποδείχτηκε κρίσιμη επιλογή. Σήμερα που έχουμε την εμπειρία από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουμε ποιος είχε δίκιο.

Φέτος στις 28 Οκτώβρη κλείνουν 80 χρόνια από την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄ΠΠ. Ο Λέανδρος Μπόλαρης στο  άρθρο «80 χρόνια από το ΟΧΙ» συγκρούεται με τους μύθους γράφοντας για τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου, τις επιλογές του Τσόρτσιλ και του Ρούζβελτ, αλλά και το ρόλο του Στάλιν. Τα κινήματα της Αντίστασης μπορούσαν να σημαδέψουν το τέλος του πολέμου με επαναστάσεις όπως έγινε στον Α΄ΠΠ, αλλά η υποταγή των ΚΚ στις συμμαχίες του Στάλιν στέρησε τέτοιες νίκες.

Αστοί αναλυτές φαντασιώνονται επιστροφή στη “χρυσή εποχή” του καπιταλισμού. Έχουν όμως δίκιο για αυτή τους την προσδοκία; Σε αυτό το ερώτημα απαντά το άρθρο του Πάνου Γκαργκάνα «Πίσω στο 1945;». Αφού εξηγήσει γιατί δεν στέκει η ανάλυση τους για το τι συνέβη τότε, επισημαίνει γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες σήμερα. Πατάει πάνω στον Μαρξ και την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους για να εξηγήσει την εμφάνιση των κρίσεων.  Σκιαγραφεί ένα καπιταλισμό-ζόμπι που γεννά μόνο φούσκες και πιο πολύ μοιάζει με την δεκαετία του ‘30 πάρα με τις αναπτυξιακές δεκαετίες 1950-60. 

Στις σελίδες του βιβλίου, ο Ευκλείδης Μακρόγλου παρουσιάζει το νέο βιβλίο της Naomi Klein «Στις φλόγες», ο Κώστας Πολύδωρος το «Βενετία: μία συνάντηση που στερέωσε απρόβλεπτα» του Γιάννη Μήλιου και η Αργυρή Ερωτοκρίτου τη νέα έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου «Πανδημία,  Κλιματική αλλαγή- Ενάντια στον καπιταλισμό της καταστροφής».

Το νέο τεύχος του ΣαΚ είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για όποιον θέλει να δώσει τη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και τον ίδιο τον καπιταλισμό. Για καθαρές απαντήσεις στο τρελοκομείο αυτού του συστήματος αλλά και την προοπτική των εργατικών αγώνων.