Η Άποψή μας
Πάρτε την αντιπολίτευση στα χέρια σας!

18/9, Αντιφασιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη. Φωτό: Έφη Γεωργακοπούλου

Η οργή για τα θανατερά κατορθώματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη φουντώνει καθημερινά. Πρώτα απ’ όλα επειδή κάθε μέρα επιβεβαιώνεται πόσο ψεύτικη ήταν η εικόνα ότι τάχα αντιμετώπισε την πανδημία. Τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται με ρυθμούς εκτός ελέγχου και τα δημόσια νοσοκομεία στενάζουν από τις ελλείψεις που δημιουργεί η πολιτική των περικοπών. 

Όλα τα κυβερνητικά μέτρα ρίχνουν τα βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Σίγουρα αυτό ισχύει στα σχολεία που προσπαθούν να τα ανοίξουν στριμώχνοντας τους μαθητές και ρισκάροντας τις ζωές των εκπαιδευτικών. Αλλά ισχύει ακόμη περισσότερο για τα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς όπου κυβέρνηση και αφεντικά επιβάλλουν τον συνωστισμό ενώ τον απαγορεύουν μόλις σχολάσουμε από τη δουλειά.

Είναι μια κυβέρνηση που διαχειρίζεται ένα σύστημα εκτός ελέγχου και γι’ αυτό η μια καταστροφή διαδέχεται την άλλη. Η κλιματική καταστροφή αγριεύει από την Καλιφόρνια μέχρι την Καρδίτσα και σκοτώνει με φωτιές και με πλημμύρες. Η οικονομία βουλιάζει και η προοπτική ανάκαμψης διαρκώς αναβάλλεται. Τη Δευτέρα τα διεθνή χρηματιστήρια έκαναν βουτιά μπροστά σε ένα νέο λοκντάουν.

Υπευθυνότητα;

Όλα αυτά είναι ηχηρά μηνύματα ότι χρειαζόμαστε δυνατή εργατική αντιπολίτευση. Κι όμως, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε για άλλη μια φορά επίδειξη “υπεύθυνης” αντιπολίτευσης από τη Θεσσαλονίκη με την εκεί ομιλία του.

Ο Μητσοτάκης απειλεί να ξοδέψει δισεκατομμύρια για μαχητικά αεροπλάνα και φρεγάτες, αλλά ο Τσίπρας περηφανεύεται ότι η δικιά του Συμφωνία των Πρεσπών εξασφάλισε να περιπολεί η ελληνική πολεμική αεροπορία τον εναέριο χώρο πάνω από τη Βόρεια Μακεδονία και ταυτόχρονα απαιτεί σκληρή στάση απέναντι στην Τουρκία. Αντί να κάνει αριστερή αντιπολίτευση, προσπαθεί να τη βγει στον Μητσοτάκη από τα δεξιά!

Ακόμα και στα ζητήματα της οικονομίας ο Τσίπρας ακολουθεί την ίδια ταχτική. Μίλησε στη Θεσσαλονίκη για ένα νέο “Κοινωνικό Συμβόλαιο” καθώς η πανδημία ανάδειξε τη σημασία των παρεμβάσεων του δημόσιου τομέα. Αλλά βλέποντας συγκεκριμένα τι προτείνει ανακαλύπτουμε ότι ζητάει “επιδότηση της εργασίας και όχι της ανεργίας (όπως πράττει η κυβέρνηση), στο 40% του μισθού και στο 100% των εισφορών για τις πληττόμενες επιχειρήσεις” (Η Αυγή της Κυριακής 20/9/2020, σελ. 5). 

Με άλλα λόγια επιδότηση πρέπει να παίρνουν οι επιχειρήσεις και όχι οι εργαζόμενοι που μένουν άνεργοι. Αυτή η αντιδραστική κραυγή είναι αυτή τη στιγμή το λάβαρο των αφεντικών διεθνώς μπροστά στην προοπτική ενός νέου λοκντάουν. Θέλουν όλα τα λεφτά των κρατικών επιδοτήσεων δικά τους και οι άνεργοι ας “φροντίσουν να φτιάξουν το βιογραφικό τους”, όπως είπε και ένα γνωστό νεοδημοκρατικό φερέφωνο.

Στην πραγματικότητα, η αντιπολίτευση γίνεται στους δρόμους. Πραγματική αντιπολίτευση είναι το απεργιακό κύμα που ξεδιπλώνουν οι εργαζόμενοι στα Νοσοκομεία, στα Πλοία, στον Επισιτισμό-Τουρισμό, οι εργάτες της Τέχνης. Πραγματική αντιπολίτευση είναι οι χιλιάδες που βγήκαν στους δρόμους στο πλευρό των προσφύγων, ενάντια στους φασίστες και προχωράνε για απεργία τη μέρα που βγαίνει η απόφαση του δικαστήριου για της Χρυσή Αυγή στις 7 Οκτώβρη.

Μαζί με την κινηματική δράση, όμως, χρειαζόμαστε δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά. Για να διαμορφώνουμε τις γνήσιες εργατικές εναλλακτικές απέναντι στον καπιταλισμό που πηγαίνει από κρίση σε κρίση και για να χτίζουμε τη δύναμη που μπορεί να επιβάλει τις εργατικές λύσεις. Είναι ώρα να πάρουμε την αντιπολίτευση στα χέρια μας.