Διεθνή
Βολιβία: Ήττα των πραξικοπηματιών στις εκλογές

Ένα χρόνο μετά το πραξικόπημα στη Βολιβία, οι πραξικοπηματίες και οι υποστηρικτές τους εισέπραξαν μια τεράστια ήττα. Στις εκλογές της 18ης Οκτώβρη, ο υποψήφιος του MAS, Λούις Άρσε, συγκέντρωσε πάνω από 50% και έχει αναγνωριστεί ήδη σαν νέος πρόεδρος της χώρας. 

Το Νοέμβρη του 2019, ο ηγέτης του MAS, Έβο Μοράλες, ανατράπηκε και μαζί με τον αντιπρόεδρό του έφυγαν από τη χώρα. Ακολούθησε ένα όργιο βίας, με δεκάδες νεκρούς. Ο Μοράλες ήταν ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας. Εκλέχθηκε το 2006 μετά από μαζικούς αγώνες που έφτασαν στο χείλος της επανάστασης. Σε μια συμβολική κίνηση η γουϊπαλα, η σημαία των αυτόχθονων κοινοτήτων της Βολιβίας έγινε δεύτερη επίσημη σημαία της χώρας και μπήκε στις στολές της αστυνομίας. Στο πραξικόπημα οι αστυνομικοί έσκιζαν τη γουϊπάλα από τις στολές τους και άνοιγαν πυρ κατά του κόσμου που αντιστεκόταν. 

Στους μήνες του πραξικοπήματος, πολλά τοπικά γραφεία του MAS κάηκαν και καταστράφηκαν. Εκλεγμένοι δήμαρχοι και δημαρχίνες του κόμματος εξευτελίστηκαν στους δρόμους από τις ακροδεξιές συμμορίες που ξεσάλωσαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος.

Το πραξικόπημα πήρε την ολόπλευρη υποστήριξη του Τραμπ. Οι ΗΠΑ το είδαν σαν κομμάτι του ξηλώματος των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Η ήττα τους στις εκλογές την περασμένη Κυριακή είναι ήττα για όλες τις άρχουσες τάξεις, για όλους τους επίδοξους πραξικοπηματίες, και για τον ιμπεριαλισμό. 

Η κρίση του Τραμπ μέσα στις ΗΠΑ, η εξέγερση του Black Lives Matter, η προεκλογική αβεβαιότητα και η πανδημία σήμαναν πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν μπόρεσε να σταθεροποιήσει την πορεία του πραξικοπήματος. Το μπλοκ του πραξικοπήματος άρχισε να διασπάται σε πολλά κομμάτια μέσα σε αυτούς τους μήνες και για τους δικούς του λόγους. Η πανδημία προκάλεσε επιπλέον κρίση, καθώς η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να διαχειριστεί ζητήματα που αφορούσαν και τη δική της “εκλογική” βάση. 

Αντίσταση

Και μέσα σε τέτοιες συνθήκες η αντίσταση δεν σταμάτησε. Τον Αύγουστο οι αγώνες κορυφώθηκαν. Από τις 3 Αυγούστου, κλεισμένοι δρόμοι στις Άνδεις από δυναμίτες και κατεδαφίσεις που προκαλούσαν οι διαδηλωτές, 200 σημεία αποκλεισμένα, απεργίες πείνας από νεολαία, απεργία των εργαζόμενων στην καθαριότητα στην Κοτσαμπάμπα. Εκείνες τις μέρες, οι φασιστικες ομάδες έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί πριν από τις εκλογές. Μαζί με κομμάτια του κράτους επιτέθηκαν στον κόσμο, προσπαθώντας να ανοίξουν με τη βία τα οδοφράγματα.

Η ηγεσία του MAS έκανε αυτό που κάνει από την αρχή του πραξικοπήματος. Προσπάθησε να καταλαγιάσει το κίνημα, χρησιμοποιώντας τις συνθήκες κρίσης για να απαιτήσει από τους πραξικοπηματίες ακόμη περισσότερες εγγυήσεις για τη “δημοκρατικότητα” των εκλογών. Φαίνεται πως η εσωτερική συνοχή του πραξικοπήματος ήταν σε τέτοια κατάσταση που παραδέχονταν πλέον την ήττα τους και συμφώνησαν με το MAS. Μέχρι τελευταία στιγμή έπαιξαν το χαρτί του φόβου, κινητοποιώντας τα ένοπλα σώματα στους δρόμους, αλλά δεν είχαν τις δυνάμεις να συνεχίσουν στο δρόμο της άμεσης σύγκρουσης.

Η ήττα τους στις κάλπες δίνει τεράστια δύναμη στο κίνημα σε όλη τη Λατινική Αμερική. Το MAS λέει ανοιχτά ότι δεν θα πάρει “εκδικητικά” μέτρα σε βάρος των πραξικοπηματιών. Τα μέτρα πρέπει να τα πάρουν οι απλοί άνθρωποι, γιατί η ακροδεξιά έχασε προς το παρόν, αλλά δεν μετάνιωσε για το πραξικόπημά της.