Από το Σύνταγμα στις απεργίες μέχρι τη νίκη

Η επαναστατική αριστερά όχι μόνο μπορεί να παρέμβει οργανωμένα αλλά υπάρχει ανάγκη να το κάνει. Εκατοντάδες έδωσαν το όνομά τους στα κείμενα υπογραφών που ζητούσαν διαγραφή του χρέους και απεργίες διαρκείας ενώ δόθηκαν περισσότερα από 120 φύλλα της Εργατικής Αλληλεγγύης. Αντίστοιχες παρεμβάσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις. Κανείς από όσους κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις δεν είναι αφελής ώστε να πιστεύει ότι η συμμετοχή σε μια κινητοποίηση είναι το τέλος του δρόμου. Η συζήτηση για το πώς μπορούμε να συνεχίσουμε και πώς μπορούμε να νικήσουμε είναι ακριβώς εκεί, μέσα στην καρδιά της διαδήλωσης, που ανάβει.

Αντίθετα με ό,τι μας λένε όσοι περιγράφουν το κίνημα ως απολίτικο και ρηχό, δεν ήταν μόνο τα γενικά συνθήματα που βρήκαν απήχηση αλλά και τα συνθήματα ενάντια στο ρατσισμό, η πρόταση να απομονωθούν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής και η ανάγκη να συνολικεύσουμε τον αγώνα μας ενάντια στον καπιταλισμό.

Εμπειρίες

Το γεγονός ότι υπάρχει μια μερίδα με λιγότερες πολιτικές εμπειρίες που μπορεί να μην καταλαβαίνει γιατί δεν είναι όλων των ειδών οι παρεμβάσεις ίδιες, δεν είναι λόγος για δισταγμούς. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που εμφανίζεται όμως σε όλα τα κινήματα. Πριν από δώδεκα χρόνια, όταν ξεκινούσε το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στον καπιταλισμό με σταθμούς το Σιάτλ και τη Γένοβα, μια νέα πολιτικοποίηση γνώρισε τις διαδηλώσεις για πρώτη φορά. Στα πρώτα Κοινωνικά Φορουμ υπήρχε τυπικά όρος να μην υπάρχει συμμετοχή πολιτικών κομμάτων, όμως στην πράξη αυτό δεν ίσχυσε ποτέ. Χωρίς την ύπαρξη οργανωμένων πολιτικών φορέων και χωρίς τη σύνδεση της Αριστεράς με τα συνδικάτα, το κίνημα δεν θα είχε πάρει τα μαζικά χαρακτηριστικά που τελικά πήρε.

Σημασία έχει τι φέρνουν στον αγώνα οι επαναστάτες με την παρουσία τους. Δεν φέρνει δασκαλίστικη κατήχηση για την σημασία της πολιτικής ή των κομμάτων, αλλά συγκεκριμένες προτάσεις δράσης που θα βοηθήσουν να ξεδιπλωθεί ακόμη περισσότερο η δυναμική των διαδηλώσεων.

Ο κόσμος που λέει “σηκωθήκαμε από τον καναπέ” λέει με άλλα λόγια ότι είναι διαθέσιμος για μάχη. Καθήκον της Αριστεράς είναι να δώσει συγκεκριμένη απάντηση σε αυτή τη διάθεση.

Μια πρώτη κίνηση είναι γίνει κοινή συνείδηση όλων ότι την ίδια ώρα που πραγματοποιούνται οι διαδηλώσεις στις πλατείες, υπάρχουν σε εξέλιξη και άλλες μάχες πολύ σημαντικές. Οι απεργοί του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου έχουν κάνει κατάληψη για να σώσουν τη δημόσια περιουσία από τα νύχια των τραπεζιτών. Στον ίδιο δρόμο κινούνται και οι εργάτες στον Λιμάνι του Πειραιά. Ολοι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ που βρίσκονται στο στόχαστρο της επίθεσης κυβέρνησης και Τρόικας, βάζουν μπρος για συντονισμένες κινητοποιήσεις το επόμενο διάστημα. Οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ προχωράνε σε απεργίες, κλείνουν κάθε μέρα δρόμους και λεωφόρους και πιέζουν τη ΓΣΕΕ για κλιμάκωση.

Αυτοί οι αγώνες χρειάζονται συμπαράσταση. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε ξεκομμένους και μόνους τους. Η ορμή όλων των αγανακτισμένων πρέπει να γίνει δύναμη αλληλεγγύης για αυτούς που δίνουν μάχες στην πρώτη γραμμή. Γιατί η δύναμη αυτών των συγκεκριμένων αγώνων είναι που μπορεί να μπλοκάρει το Μνημόνιο στην πράξη. Το συλλαλητήριο στις 4 του Ιούνη θα είναι ένας πρώτος τέτοιος σταθμός αλληλεγγύης. Η παρουσία των απεργών της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ στο Σύνταγμα την περασμένη Τετάρτη έδειξε καθαρά ότι ο περισσότερος κόσμος καταλαβαίνει γιατί ο αγώνας των δυνατών και οργανωμένων συνδικάτων είναι δύναμη για τον γενικότερο ξεσηκωμό. Οι διασπαστικές αντιδράσεις απέναντι στην ενότητα του “Συντάγματος” και της ΔΕΗ ήταν μικρές και απομονωμένες. Η γενική απεργία στις 21 του μήνα θα είναι η κορυφαία στιγμή ενότητας.

Υπήρχε κόσμος που κατέβηκε στο Σύνταγμα και με ένα άλλο θετικό αντανακλαστικό. Οι δολοφονικές επιθέσεις των φασιστών κατά μεταναστών τις περασμένες βδομάδες ήταν ένα δυνατό καμπανάκι για το πού μπορεί να οδηγήσει η κρίση αν δεν δώσουμε μια λύση ελπίδας. Γι'αυτό και έχει τόση σημασία να είναι κομμάτι του συνολικότερου κινήματος το αίτημα για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, για άσυλο στους πρόσφυγες και για να βγουν εκτός νόμου οι νεοναζί.

Πρωτοβουλίες

Και πάνω απ'όλα υπάρχει το μεγαλύτερο ερώτημα. Πώς αυτό το κίνημα θα φτάσει ως το τέλος; Με τον ίδιο τρόπο που οι διαδηλωτές του Συντάγματος λένε συμβολικά “δεν θα φύγουμε μέχρι να φύγουν όλοι” πρέπει να φτάσουμε μέσα στους εργατικούς χώρους να πούμε “δεν θα γυρίσουμε στη δουλειά μέχρι να τα πάρουν όλα πίσω”. Χρειάζεται να πάρουμε πρωτοβουλίες για απεργίες διαρκείας παντού. Η κυβέρνηση δεν βρίσκεται σε θέση να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο απεργιακό κίνημα. Μπορούμε να την αναγκάσουμε να φύγει και να πάρει και το Μνημόνιο μαζί της.

Και πάνω στη μάχη να επιβάλουμε τη δική μας εναλλακτική λύση. Να κρατικοποίησουμε τις τράπεζες περνώντας τες κάτω από τον έλεγχο των εργατών, να μην αφήσουμε να πληρωθεί ούτε ένα ευρώ στους τραπεζίτες, καταργώντας το χρέος στην πράξη. Όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με γενικές εκκλήσεις. Χρειάζονται οργανωμένες πρωτοβουλίες μέσα σε κάθε χώρο που θα τις κάνουν πράξη. Αν είναι κάτι που έχει σίγουρα να μάθει η Αριστερά και από την εμπειρία των “αγανακτισμένων” είναι ότι αντί να επικεντρώνει πάντα στο μέγεθος της επίθεσης που δεχόμαστε, χρειάζεται να μάθει να αναδεικνύει την τεράστια διάθεση αντίστασης που υπάρχει μέσα σε κάθε χώρο. Από δω και πέρα, έχουμε να οργανώσουμε με αυτούς τους καλύτερους όρους.

Διαβάστε επίσης

Το αμήχανο γλείψιμο των “Πρετεντέρηδων”

Τι δείχνει το Σύνταγμα για την Αριστερά;