Πολιτισμός
Κινηματογράφος: "Josep" του Aurel

Πρίν λίγες μέρες προβαλλόταν στους κινηματογράφους η ταινία Josep. Πρόκειται για μια ταινία animation με απίστευτη ένταση και δύναμη στην ιστορία και στα σκίτσα της. Η ταινία είναι επίκαιρη, είναι ένας ύμνος στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία απαλλαγμένη από τον ρατσισμό και την φασιστική απειλή. 

Το 1939 μετά την ήττα της Ισπανικής Eπανάστασης και την επικράτηση του Φράνκο, 500.000 μαχητές από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών πέρασαν πρόσφυγες στην Γαλλία. Η αντιμετώπιση του Γαλλικού κράτους ήταν να τους στοιβάξει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλασσόμενα από τον Γαλλικό στρατό. Εκατοντάδες πέθαναν από τις κακουχίες, την έλλειψη νερού, φαγητού και υγιεινής. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ένας μαχητής γίνεται φίλος με έναν από τους Γάλλους φρουρούς. 

Ο αγωνιστής είναι ο Γιόζεπ Μπαρτολί. Ο Γιόζεπ ήταν σκιτσογράφος στον Τύπο ιδιαίτερα γνωστός στην Βαρκελώνη. Συμμετείχε από νωρίς στους αγώνες και από την πρώτη στιγμή της επανάστασης. Πλησίασε τις ιδέες του Τρότσκι και πολέμησε με τους μαχητές του POUM. Χαρακτηριστική η σκηνή στο Μεξικό όπου ο Γιόζεπ βρίσκεται στο δωμάτιο που δολοφονήθηκε ο Τρότσκι από τους πράκτορες του Στάλιν. Ο Γιόζεπ ακολούθησε το κύμα της προσφυγιάς, κατάφερε να επιβιώσει, άλλαξε εφτά στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε δύο χρόνια, τον συνέλαβε ακόμα και η Γκεστάπο, τον έκλεισαν στο Νταχάου, κατάφερε να αποδράσει και από εκεί να φτάσει στο τέλος στο Μεξικό.

Αυτή είναι η βασική ιστορία της ταινίας. Αναδεικνύει την προσφυγιά μετά τον πόλεμο, την σκληρή ζωή των στρατοπέδων, τον ρατσισμό του γαλλικού κράτους απέναντι στους μαχητές Ισπανούς που πολέμησαν τον Φράνκο. Πολλές σκηνές μας θυμίζουν τη Μαλακάσα, το Σχιστό ή το Καρά Τεπέ σήμερα. Δείχνει την αποικιοκρατία του γαλλικού κράτους, με τους αφρικανούς στρατιώτες του γαλλικού στρατού να νιώθουν πολύ πιο κοντά με τους Ισπανούς πρόσφυγες παρά με τους ανωτέρους τους. 

Ο Γιόζεπ με την βοήθεια αυτών και ενός δεσμοφύλακα δραπετεύει, ψάχνει την έγκυο αρραβωνιαστικιά του και στο τέλος καταλήγει στο Μεξικό όπου συναντά την Φρίντα Κάλο. Αργότερα καταξιώνεται ως ένας από τους πιο σημαντικούς μοντέρνους ζωγράφους και πεθαίνει το 1995 στη Νεα Υόρκη. 

Ο σκηνοθέτης Ορέλ αξιοποιεί τις δυνατότητες του κινούμενου σκίτσου, δημιουργεί μια ταινία δυνατή, σκληρή, συνδεδεμένη με το σήμερα, όπλο και έμπνευση για τους αγώνες μας.