Να σαρώσουμε τα Μνημόνια της χρεοκοπίας

Μετά από ένα χρόνο Μνημόνιο και πριν την κατάθεση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, το ερώτημα που μπαίνει είναι αν μετά τη μεγαλύτερη επίθεση στην εργατική τάξη, με τη μεγαλύτερη υποστήριξη από την ΕΕ, από το ΔΝΤ από τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους, η κυρίαρχη τάξη και η κυβέρνηση είναι πιο δυνατή ή πιο αδύνατη.

Η απάντηση είναι ότι δεν ελέγχει ούτε την οικονομία, ούτε την πολιτική, ούτε τις ιδέες και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί. Στο επίπεδο της οικονομίας η κυβέρνηση δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται. Ενώ η οικονομία της Γερμανίας βρίσκεται σε ρυθμούς ανάκαμψης, φοβούνται ότι οτιδήποτε συμβεί με το χρέος στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία και πιθανόν στην Ισπανία, μπορεί να γυρίσει όλη αυτή την περίοδο της ασταθούς ανάκαμψης σε μπούμερανγκ. Γι' αυτό δεν μπορούν να συμφωνήσουν με ποιον τρόπο θα διασώσουν την Ελλάδα, αν θα πάνε για αναδιάρθρωση, για κούρεμα, για ένα καινούργιο δάνειο. Αυτή τη στιγμή φοβούνται ότι η Ισπανία θα είναι το τέταρτο μέλος που θα μπει στην επιτήρηση και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Γι' αυτό οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα παίζουν τεράστιο ρόλο. Επειδή ανακαλύπτουν ότι η κυβέρνηση χάνει τον πολιτικό έλεγχο, αρχίζουν να προτείνουν κοινή κυβέρνηση με τη ΝΔ. Το ότι πέρασε το Μνημόνιο με τις ψήφους της Ντόρας και τους ΛΑΟΣ δεν τους φτάνει.

Το πρόβλημα είναι ότι πέρασε από τη βουλή αλλά δεν μπορούν να το εφαρμόσουν γιατί έχουν όλη την κοινωνία εναντίον τους. Έχουν ανάγκη συνεργασίες αλλά δεν είναι εύκολο. Είναι σε ερωτηματικό αν και τα δύο κόμματα μαζί μπορούν να ελέγξουν τα πράγματα. Και έτσι έχει αρχίσει ένα τεράστιο ψάξιμο του ποια μπορεί να είναι η λύση σταθεροποίησης και γι αυτό βγαίνει ο Σαμαράς και λέει “εγώ δεν πρόκειται να δώσω συναίνεση” και ότι “δεν θα αφήσω το πεζοδρόμιο να ελέγξει την πολιτική κατάσταση”. Και γι' αυτό βγαίνει ο Πρετεντέρης και λέει ότι αν ο Σαμαράς κάνει κοινή κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ τελικά ποιος θα είναι αντιπολίτευση; Θα μείνει η αντιπολίτευση στην αριστερά; Η οικονομική κρίση τους έχει φέρει σε πολιτικό αδιέξοδο.

Ούτε ιδεολογικά μπορούν να δημιουργήσουν μία συναίνεση και να τραβήξουνε τα κομμάτια που επηρεάζανε. Δεν μπορούν πια να υποστηρίξουν ότι η Ευρώπη μπορεί να προχωρήσει σε μία νέα ανάκαμψη και ότι το όραμα της Ευρώπης έχει προοπτική.

Ακόμα και η προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού τους γύρισε ανάποδα. Όταν ήρθαν οι 300 μετανάστες στη Νομική έγινε μία ολόκληρη επίθεση από τα ΜΜΕ, από την αστυνομία, από την κυβέρνηση, προσπαθώντας να φτιάξουν μία συναίνεση γύρω από το θέμα των μεταναστών. Και τώρα αναγκαστήκανε να κάνουν πίσω γιατί κάθε φορά που ανοίγουν αυτό το θέμα η συναίνεση που βρίσκουν είναι από τη Χρυσή Αυγή. Αυτό δεν είναι δύναμη για ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα γιατί έτσι διώχνουν τον κόσμο τους προς την άλλη μεριά.

Αυτό που τους φοβίζει όλους είναι το δυνάμωμα της εργατικής αντίστασης. Μέσα σε αυτό τον ένα χρόνο διαπιστώσανε ότι αυτός ο αντίπαλος είναι πολύ σκληρός. Ανακαλύψανε πόσο δύσκολο είναι να περάσει ο έλεγχος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας επάνω του. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία χορεύει σαν τις παλιές μαϊμούδες που γυρνούσαν στις γειτονιές και χορεύανε στους ρυθμούς που έπαιζε το ντέφι. Τώρα το ντέφι το παίζει η εργατική αντίσταση και οι «μαϊμούδες» τρέχουν να κηρύξουν πανεργατικές για να μπορούν να εμφανίζονται ως ηγεσία.

Ακόμα και όταν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάνει πίσω ο κόσμος αρχίζει να οργανώνει τις μάχες του. Όλη τη χρονιά δεν υπήρχε ένα μέτρο που να περάσει χωρίς αντίσταση. Αυτό τον ισχυρό αντίπαλο είναι που φοβούνται γιατί δεν τον ελέγχουν και αυτό καθορίζει το ρυθμό της επίθεσης. Όταν λένε η ΕΕ και η τρόικα υπάρχει «κόπωση μεταρρυθμίσεων» αυτό σημαίνει ότι οι ρυθμοί με τους οποίους προχωράνε καθορίζονται από το κίνημα και όχι από την κυβέρνηση.

Παράδειγμα

Αυτό που τους φοβίζει είναι ότι κάθε μέτρο που δεν εφαρμόζεται γίνεται το παράδειγμα για όλους τους κλάδους. Όπως δεν έχουν γίνει οι μετατάξεις στις συγκοινωνίες έτσι δεν θα γίνουν και αλλού. Όπως δεν έγιναν οι απολύσεις που είπε ο Ψυχάρης στο ΔΟΛ έτσι παίρνουν θάρρος και τα διπλανά κομμάτια. Στην Ιντρακόμ προσπάθησαν να απολύσουν μαζικά και η ΓΕΝΟΒΑ και το σωματείο έχουν καταφέρει οι απολύσεις να μετριούνται στα δάκτυλα. Συνεχίζουν οι εργαζόμενοι να έχουν συλλογικότητα και να είναι παράδειγμα για όλους τους ιδιωτικούς εργατικούς χώρους.

Η κυβέρνηση παρ’ όλες τις επιθέσεις δεν έχει καταφέρει να σπάσει τη συλλογικότητα, το συντονισμό, την αυτοπεποίθηση της τάξης και γι' αυτό μετά από ένα χρόνο δεν ξέρουν πως θα εφαρμόσουν τα Μνημόνια και γι' αυτό ζητάνε συνεργασίες με τη ΝΔ. Κάθε μάχη που κερδίζει η εργατική τάξη έστω στην παράταση μπορεί να βάλει γκολ.

Αν θέλαμε να δώσουμε έναν ορισμό στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα σε κυρίαρχη τάξη-κυβέρνηση και την εργατική τάξη θα δίναμε τον ορισμό “ασταθής ισορροπία”. Αυτό σημαίνει ότι μέσα σε περίοδο κρίσης μπορούν να έρθουν απρόβλεπτα γεγονότα που αυτή την ανισορροπία να την μετατρέψουν σε ισορροπία προς τη δική τους τη μεριά.

Τέτοιο παράδειγμα είναι οι επαναστάσεις στη Μ. Ανατολή, που επηρεάζουν άμεσα το εργατικό κίνημα στις άλλες χώρες. Η Ισπανία είναι το παράδειγμα. Στην Ισπανία ο κόσμος παρακαλούσε τα συνδικάτα να βγουν σε απεργία. Μία απεργία έκαναν οι ισπανικές ΓΣΕΕ τον Σεπτέμβρη και μετά από κει κατέβασαν τα ρολά, θέλοντας να στηρίξουν τον Θαπατέρο. Και γίνεται η επανάσταση στην Αίγυπτο που όχι απλώς εμπνέει τον κόσμο που λέει “θα γίνει της Ταχρίρ”, αλλά προχωράει και καταλαμβάνει τις πλατείες.

Kαι αυτό, όπως είναι ντόμινο στη Μ. Ανατολή μπορεί να γίνει ντόμινο σε όλη την Ευρώπη.

Οι επαναστάτες έχουν να παίξουν τεράστιο ρόλο σε αυτή την περίοδο, αρκεί να μην απέχουν από καμία μάχη. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορείς να προσδιορίσεις όταν ξεκινάει μία μάχη τον αν μπορεί να εξελιχθεί, σε μεγάλο κίνημα αντίστασης. Χρειάζεται να στηρίξουμε τις εργατικές αντιστάσεις με κάθε τρόπο σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολή, σχολείο, γειτονιά. Η φετινή χρονιά μας έμαθε ότι έχουμε ανάγκη να δίνουμε ταυτόχρονα τις πολιτικές μάχες και για το ρατσισμό και για να διώξουμε από τους δρόμους τη Χρυσή Αυγή, αλλά και πολιτικές μάχες για να συνδέσουμε τα αιτήματα του κάθε χώρου με την αντικαπιταλιστική προοπτική. Το θέμα της συζήτησης για τη διαγραφή του χρέους, για την κρατικοποίηση των τραπεζών, για την απαγόρευση των απολύσεων, θέλουμε να γίνει κομμάτι κάθε εργατικού χώρου. Αυτό σημαίνει πολιτική συζήτηση και γι' αυτό χρειάζεται σε κάθε εργατικό χώρο να υπάρχει ένα κομμάτι επαναστατών αντικαπιταλιστών μαχητικών εργατών οι οποίοι να οργανώνουν τις μάχες και τη συζήτηση.

Μαρία Στύλλου

Διαβάστε επίσης

Στους χώρους δουλειάς

Στις σχολές

Στα σχολεία

Ανοιχτές εκδηλώσεις