Στους χώρους δουλειάς

Μάχες δόθηκαν στον ΟΣΕ, στις Συγκοινωνίες, στα ΜΜΕ, στα νοσοκομεία, με κορυφαία στιγμή τις 26 μέρες της κατάληψης του Δήμου της Αθήνας. Δεν υπήρχε εβδομάδα μέσα σε αυτή τη χρονιά που να μην υπήρχε απεργία, που να μην υπήρχε ένας χώρος που προσπαθούσε να συγκρουστεί. Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η κυβέρνηση τα έχει βρει σκούρα και δεν μπορεί να προχωρήσει στα επόμενα βήματα που θέλει.

Μέσα σε αυτές τις αντιστάσεις γίνανε ποιοτικά άλματα. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έδωσαν το καλύτερο παράδειγμα στην πιο σκληρή προσπάθεια να οργανώσουν εργασιακές επιτροπές και απεργιακές φρουρές, σε μία τετραήμερη απεργία που ήταν πετυχημένη και μοναδική στα χρονικά. Αυτά τα ποιοτικά άλματα δεν μένουν μόνο σε έναν χώρο αλλά είναι κατάκτηση όλης της εργατικής τάξης.

Αντίστοιχα ποιοτικά άλματα έγιναν και στις μορφές πάλης. Μέσα σε αυτή τη χρονιά με αρχή την κατάληψη των εργαζόμενων του ΟΣΕ στην Καρόλου, η έννοια της κατάληψης πέρασε και στο χώρο της Υγείας και υιοθετήθηκε και από το πιο ανοργάνωτο μέχρι πρόσφατα κομμάτι, τους συμβασιούχους του Δήμου της Αθήνας, που έκαναν κατάληψη διαρκείας στο Δημαρχείο.

Καινούρια διάσταση

Αυτή η χρονιά απέδειξε ότι οι μάχες που έχουν δοθεί στα νοσοκομεία έχουν αποχτήσει μία καινούργια διάσταση. Από την πενθήμερη απεργία της ΟΕΝΓΕ το καλοκαίρι ενάντια στο νομοσχέδιο της Ξενογιαννακοπούλου μέχρι την πρωτοφανή 10ήμερη κατάληψη του υπουργείου Υγείας. “Η κατάληψη μετατράπηκε σε οργανωτικό κέντρο για όλο τον κόσμο που θέλει να παλέψει, που κατέληξε σε μία διαδήλωση που ήταν από τις μεγαλύτερες που έχει δει ο χώρος των νοσοκομείων”, περιγράφει ο Κώστας Καταραχιάς, μέλος του ΓΣ της ΟΕΝΓΕ από το ΝΥΣΤΕΡΙ.

“Στις 30 Μάρτη ήταν μία κορυφαία στιγμή για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα. Μέσα από το συντονισμό των Ομοσπονδιών από τα κάτω, τη στιγμή που βρίσκονταν σε εξέλιξη η κατάληψη του Δήμου της Αθήνας, συντονίστηκαν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι Δήμοι και οι φοιτητές και προέκυψε μία διαδήλωση που ήταν μία μίνι πανεργατική από τα κάτω. Τώρα οι μάχες συνεχίζονται με κατάληψη του υπουργείου Υγείας από τους εργαζόμενους του ΕΚΑΒ και τις επισχέσεις εργασίας των νοσηλευτών. Αποτέλεσμα είναι δύο νομοσχέδια που έχουν ψηφιστεί για το χώρο της Υγείας να μην έχουν εφαρμοστεί ακόμα.

Οι μειοψηφίες των αντικαπιταλιστών επαναστατών μέσα σε αυτές τις μάχες έχουν παίξει τεράστιο ρόλο. Στο Αγ Σοφία μέσα στο καλοκαίρι το ΝΥΣΤΕΡΙ πήρε την πρωτοβουλία να οργανώσει εκδήλωση για τη διαγραφή του χρέους, όπου συμμετείχαν 60 εργαζόμενοι, έγινε μια φανταστική συζήτηση και οδήγησε το σωματείο του νοσοκομείου να πάρει απόφαση ότι στηρίζει το αίτημα της διαγραφής του χρέους. Όλη τη χρονιά δόθηκαν μάχες για τις απεργίες, για τη συμπαράσταση στο Δήμο της Αθήνας, για την οργάνωση Γενικών Συνελεύσεων, για τη συμμετοχή στις πανεργατικές απεργίες. Την περασμένη βδομάδα, όταν οι νοσηλευτές συγκεντρώθηκαν στην πύλη του νοσοκομείου για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους, μίλησα και τους κάλεσα να βάλουμε πούλμαν και να κατέβουμε στο υπουργείο. Αυτό ξεσήκωσε ενθουσιασμό και έφτασε να αναγκάσει την ηγεσία του σωματείου να βάλει πούλμαν και να κατέβουμε με το μαζικότερο μπλοκ που έχει κατεβάσει ποτέ από το νοσοκομείο.

Η σκληρή μάχη από δω και πέρα είναι οι συγχωνεύσεις. Ο Λοβέρδος έχει ανακοινώσει 40% περικοπές στη χρηματοδότηση και αυτός είναι ο δεύτερος γύρος. Οργανώσαμε μία μεγάλη πρωτοβουλία για το συντονισμό των δύο νοσοκομείων, το Παίδων και το Αγλαϊα Κυριακού, που πάνε για συγχώνευση και κάναμε μία κοινή εκδήλωση συζήτηση που μάζεψε πάνω από 100 εργαζόμενους. Ο δεύτερος γύρος των επιθέσεων είναι πιο σκληρός, αλλά από τη μεριά των εργαζομένων μας βρίσκει πιο δυνατούς, πιο έμπειρους και πιο αποφασισμένους. Έχουμε να δώσουμε τη μάχη για να βγάλουμε συνελεύσεις που θα πάρουν αποφάσεις για απεργίες διαρκείας απέναντι σε μία κυβέρνηση σε ελεύθερη πτώση και ένα χρεοκοπημένο σύστημα».