Καταπίεση και απελευθέρωση
Γονείς του Ζακ Κωστόπουλου: “Η δικαιοσύνη είναι για την κοινωνία”

21/10, Πρώτη μέρα της δίκης για τη δολοφονία του Ζακ. Φωτό: Μάνος Νικολάου

Με αφορμή την δίκη για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, η Δώρα Αναγνωστοπούλου έδωσε τον λόγο στους γονείς και τις παιδικές φίλες του Ζακ, στο επεισόδιο της εκπομπής Mega Stories της 21 Νοέμβρη.

“Ήταν ένας αγωνιστής, ένας μαχητής, είχε το θάρρος να βγαίνει μπροστά, να δίνει ελπίδα και δύναμη στους άλλους. Άνοιξε τη ζωή του σαν βιβλίο και είπε σε όλους 'ελάτε διαβάστε, αυτός είμαι, αυτό θέλω για την κοινωνία μας'. Στα μάτια μου είναι ο ήρωάς μου”, ήταν τα συγκινητικά λόγια της μητέρας του, Ελένης Κωστοπούλου. “Έδινε την αγάπη του, την καλοσύνη του, την αλληλεγγύη του, άκουγε τους ανθρώπους, τους συμπονούσε, έκλαιγε μαζί τους. Ήταν αλληλέγγυος όχι μόνο με τη δική του ομάδα, τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά με οποιονδήποτε ήταν αδύναμος και ήθελε βοήθεια, προστασία, συμπαράσταση. Ποτέ δεν καυχιόταν γι' αυτά που έκανε, να πει πχ ότι εγώ είμαι εθελοντής στη Θετική Φωνή, ή βοηθάω τα προσφυγόπουλα, τους μετανάστες”. Ο πατέρας του, Θύμιος Κωστόπουλος, και οι παιδικές του φίλες, Ιωάννα και Λένα, μίλησαν για έναν άνθρωπο με χιούμορ, δυνατό, με ενσυναίσθηση και ευαισθησία.

“Μπορεί να διαφωνούσα με τις επιλογές του αλλά δεν θα του στεκόμουν εμπόδιο σε αυτό που ήθελε” τόνισε η μητέρα του Ζακ. “Οι επιλογές του ήταν προσωπικές, όπως του καθενός μας. Ο ρόλος του γονιού είναι να αγαπάει το παιδί του ό,τι κι αν γίνει, όποιος κι αν είναι. Να σας το πω πιο ωμά: κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να είναι ομοφυλόφιλο. Αυτό έρχεται από μόνο του, από τη φύση, γεννιέσαι με αυτό, είναι το πώς αισθάνεσαι μέσα σου”.

“Είναι κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν κάποια πράγματα και δεν τους τα βγάζεις από το μυαλό ούτε με χειρουργική επέμβαση. Είναι νοσηροί. Βλέπουν τον ομοφυλόφιλο σαν σκουπίδι”, είπε ο πατέρας του. Στην εκπομπή συζητήθηκε επίσης η δράση του Ζακ για την ορατότητα και την στήριξη των οροθετικών ατόμων. “Ήταν πολύ ξαφνικό, δεν γνώριζα και πολλά πράγματα για την ασθένεια και θεώρησα ότι θα φύγει πριν από μένα. Όπως βέβαια και έγινε, για άλλους λόγους... Διαβάζοντας και με τη δική του την ενημέρωση μάθαμε ότι η ζωή του θα είναι κανονική και δεν το ξανασυζητήσαμε. Έβλεπα ότι έπαιρνε τα φάρμακά του και ήταν υγιής”, είπε η Ε. Κωστοπούλου.

Η φίλη του Ζακ, Λένα, συμπληρώνει: “Ήταν πολύ δυνατός και ενημερωμένος για το τι του συμβαίνει. Μου είπε 'μη φοβάσαι, δε θα πεθάνω. Δεν πεθαίνουμε σήμερα από αυτό'. Νομίζω ότι τότε ήταν που αποφάσισε να ασχοληθεί με τον ακτιβισμό. Την ενημέρωση, την πρόληψη και την ορατότητα. Είχε μπει στη Θετική Φωνή, φρόντιζε να ενημερώνει, να γίνονται τεστ, παρείχε ψυχολογική υποστήριξη”. Σε απόσπασμα από παλιά συνέντευξη του Ζακ για το θέμα, τον βλέπουμε να σχολιάζει τις αρνητικές αντιδράσεις και την άγνοια ενάντια στην οποία πάλευε: “Μπορεί κι αυτό σιγά σιγά να βελτιωθεί, γιατί δεν έχει λογική να φοβάσαι να συναναστραφείς κοινωνικά, ή ακόμα και σεξουαλικά με τις κατάλληλες προφυλάξεις, με κάποιον που έχει τον HIV”.

Στην εκπομπή μίλησε επίσης ο Στέφανος Λεβίδης, από την ερευνητική ομάδα Forensic Architecture, για τις ελλείψεις στην έρευνα: “Πώς είναι δυνατόν, εν έτει 2018 να μην υπάρχουν φωτογραφίες; Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν μάρτυρες; Εντοπίσαμε έναν μάρτυρα κλειδί, ο 'άνδρας με το κίτρινο μπλουζάκι', που παρακολουθεί την επίθεση από κοντινή απόσταση για όλη της τη διάρκεια. Όταν οι αστυνομικοί περνούν χειροπέδες στον αιμόφυρτο χτυπημένο Ζακ, ο άνδρας αυτό είναι σε απόσταση αναπνοής κρατώντας ένα αστυνομικό γκλοπ. Δημιουργούσε πολλά ερωτήματα. Μπορεί να έχει απαντήσεις ως προς το γιατί βρέθηκε στο κοσμηματοπωλείο ο Ζακ και πώς εξελίχθηκε η επίθεση. Ο ίδιος ανέφερε ότι ο Ζακ δεν είχε μπει για να ληστέψει”.

Η Έλενα Ακρίτα, δημοσιογράφος, σχολίασε: “Ποιοι είμαστε εμείς που στηρίζουμε τον Ζακ; Εμείς που βγαίνουμε στους δρόμους για τον Ζακ, που προσπαθούμε να οργανώσουμε πράγματα για τον Ζακ, που ήμασταν στη δίκη για τον Ζακ; Είμαστε  αυτό που λένε 'οι κανονικοί άνθρωποι'. Δεν το λέμε με την έννοια της κανονικότητας του Μητσοτάκη. Κανονικοί άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που είναι στρέιτ, που είναι γκέι, που είναι λευκοί, που είναι μαύροι, που είναι κίτρινοι, που είναι κοντοί, που έχουν μεγάλη μύτη, που είναι παχύσαρκοι. Εμείς, οι κανονικοί άνθρωποι και η κανονικότητα η δική μας ακουμπάει στο συναίσθημά μας, στην ψυχή μας και στο αίσθημα δικαίου”.

Ο Θ. Κωστόπουλος στάθηκε στο πόσο δύσκολο είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη: “Χρειάστηκε να βάλουμε δικηγόρους, ιατροδικαστές και όλα αυτά. Αν δεν ήταν αναγνωρίσιμος... Βοήθησε ο κόσμος, που του οφείλουμε μεγάλη υποχρέωση. Και το κάνουμε και για τον κόσμο που είναι στην ίδια κατάσταση. Για να βοηθηθούνε κι αυτά τα παιδιά. Πολλά δεν έχουν να πάρουν μια φρατζόλα ψωμί, τι δικηγόρο να βάλουν; Πάνε σαν το σκυλί στ'αμπέλι, στα αζήτητα”. Η Ε. Κωστοπούλου στο πόσο σημαντικό είναι: “Η δικαιοσύνη δεν είναι για το παιδί μου. Ο νεκρός δεν δικαιώνεται, κανένας νεκρός δεν δικαιώνεται. Πρέπει να παρθεί μια απόφαση που να έχει επίπτωση στα επόμενα περιστατικά τέτοιου είδους. Η δικαιοσύνη είναι για την κοινωνία, δεν είναι για το παιδί μας”.