Γράμματα και σχόλια
Μαραντόνα: «Να πάει να γαμηθεί η Lloyd’s»

Έξι παίκτες του Βελγίου προσπαθούν να σταματήσουν τον Μαραντόνα.

Ο Μαραντόνα στο πατρικό του σπίτι

 

Στην ήπειρο που επέδραμε ο «Αγκίρε: Η Μάστιγα του Θεού» κατασφάζοντας τους ιθαγενείς που κατοικούσαν την Ν. Αμερική, πριν αφήσει κι ο ίδιος τα κοκαλάκια του στα χώματά της, άνθισε πολλά χρόνια αργότερα ένας σπόρος στις φαβέλες της Αργεντινής, ονόματι Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα…

Ο Ντιέγκο ή «Ντιεγκίτο» ή το «El Pibe d’ Oro» («Το Χρυσό Παιδί») πέθανε την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου του σωτήριου έτους 2020. Ένα μήνα σχεδόν μετά τα 60 του γενέθλια (30 Οκτωβρίου), έπειτα από σοβαρό καρδιακό επεισόδιο και λίγες ημέρες αφότου είχε δεχθεί μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση στο κεφάλι.

Γεννήθηκε και πέθανε σε δύο διαφορετικές γειτονιές του Μπουένος Άιρες. Η απόσταση που έπρεπε να διανύσει ανάμεσα στις δύο, αποτυπώνει και την πορεία της ζωής του. Γεννήθηκε στις λαϊκές φτωχογειτονιές του Λανούς μια παραγκούπολη στα νότια προάστια της πόλης, μεγαλώνοντας στη «Villa Fiorito» και πέθανε στην άλλη της άκρη -σ’ έναν εντελώς άλλο κόσμο- στο πλούσιο, παραθαλάσσιο, τουριστικό Τίγκρε, που βρίσκεται στα βόρεια της πρωτεύουσας της Αργεντινής. Μια μικρή γεωγραφικά απόσταση, αλλά μεγάλη κοινωνικά για να την διανύσουν οι περισσότεροι. Ο ίδιος το κατάφερε κατακτώντας τον κόσμο με το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Γιατί για τους περισσότερους, ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Ένας παιχταράς που λατρεύτηκε σαν Θεός. Ένας ήρωας των barrios της Αργεντινής και του φτωχού Νότου της Ιταλίας που δοξάστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Τα αθλητικά και μη επιτεύγματα του αξεπέραστα, όπως και το πάθος του για το ποδόσφαιρο και τις τρεις μεγάλες ποδοσφαιρικές του ομάδες: Τη Μπόκα Τζούνιορς, τη Νάπολι και την Εθνική Αργεντινής.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είχε τουλάχιστον τέσσερα πλεονεκτήματα για τα οποία και αγαπήθηκε, λατρεύτηκε, υμνήθηκε, υποστηρίχθηκε σφόδρα:

Δεν ήταν «άριστος», αλλά ένας μάστορας της ποδοσφαιρικής του τέχνης. Ήταν Θεός, όπως οι άνθρωποι ξέρουν να πλάθουν ιστορικά τους Θεούς τους «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν», μα σίγουρα όχι Άγιος. Δεν απαρνήθηκε ποτέ την τάξη του, ενώ τέλος, δεν επέλεξε ποτέ για τον εαυτό του, το ρόλο του «Γελωτοποιού της Αυλής», όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πλούσιοι και διάσημοι, έκαναν όταν βρέθηκαν στην ίδια με αυτόν θέση. Όταν δηλαδή, δέχτηκαν να χριστούν Ιππότες από τη Βασίλισσα, η να φωτογραφηθούν στο Οβάλ Γραφείο. 

 Όταν κλήθηκε να παρουσιαστεί στον Λευκό Οίκο, ο Μαραντόνα προτίμησε να αρνηθεί την πρόσκληση, δηλώνοντας δημόσια ότι: «Μισώ οτιδήποτε προέρχεται από τις ΗΠΑ. Το μισώ με όλη μου την καρδιά». Επισκέφτηκε αντιθέτως, την Κούβα και την Βενεζουέλα. Προτίμησε επίσης να αρνηθεί την πρόσκληση του Πρίγκιπα της Ουαλίας Κάρολου, λόγω του πολέμου που είχε προηγηθεί το 1982 στα νησιά Φώκλαντ στον Ατλαντικό, ανάμεσα στην Αργεντινή και τη Βρετανία. Φρόντισε να κατηγορήσει ακόμα και για διαπλοκή τον επί σειρά ετών πανίσχυρο πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA), Ζεπ Μπλάτερ, κατηγορία που αργότερα αποδείχθηκε αληθινή.

Για όλα αυτά λοιπόν, καθώς και για πολλά άλλα, ο Μαραντόνα δεν ήταν «ακόμη ένας ποδοσφαιριστής». Ήταν ένας φτωχοδιάβολος που έπαιζε με τη ψυχή της αλάνας, σαν να μην υπήρχε αύριο. Στα όρια και πέρα από αυτά. Για τη νίκη. Για την ομάδα του. Ήταν η φιγούρα του ήρωα που οδηγεί με το ταλέντο του τους αδύναμους, σε εντυπωσιακές νίκες απέναντι στους ισχυρούς.

Έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του 1986 στο Μεξικό, όπου έλαμψε η χαρισματική προσωπικότητά του οδηγώντας την Εθνική Αργεντινής στην πρώτη θέση του Μουντιάλ με νίκη επί της τότε Δυτικής Γερμανίας στον τελικό, κερδίζοντας και τη «Χρυσή Μπάλα» ως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Παρόλη την κατάκτηση του τροπαίου, αυτό που έμεινε στην ιστορία ήταν ο αγώνας στα προημιτελικά με αντίπαλο την Εθνική Αγγλίας.

Αφ’ ενός γιατί ήταν η πρώτη επαφή των δύο χωρών μετά τον πόλεμο των Φώκλαντ κι αφ’ ετέρου γιατί πέτυχε και τα δύο γκολ, στη νίκη της ομάδας του με 2-1, με δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους: Το πρώτο γκολ επιτεύχθηκε με το χέρι, γνωστό από τότε και ως «Το Χέρι του Θεού», ενώ το δεύτερο ήρθε ως αποτέλεσμα μιας εκπληκτικής ατομικής προσπάθειας που ξεκίνησε από το κέντρο του γηπέδου, πέρασε τη μισή αντίπαλη ομάδα, προτού στείλει τον τερματοφύλακα της Πίτερ Σίλτον να μαζέψει την μπάλα για δεύτερη φορά από το πλεκτό. Το συγκεκριμένο δε, γκολ καταγράφηκε και ως το «Γκολ του Αιώνα» έπειτα από σχετική ψηφοφορία της FIFA το 2002.

Νάπολι

Στις 5 Ιουλίου 1984, 75.000 Ναπολιτάνοι, κάτοικοι μιας πόλης που πάντα αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο, αλλά ουδέποτε είχε δει μεγάλες χαρές από αυτό, τον υποδέχθηκαν πανηγυρικά ως μεσσία στο γήπεδο της ομάδας «Σαν Πάολο». «Θέλω να γίνω το είδωλο των φτωχών παιδιών της Νάπολης, επειδή αυτά είναι όπως ήμουν εγώ στο Μπουένος Άιρες», είχε δηλώσει στην επίσημη παρουσίασή του.

Στις 3 Νοεμβρίου 1985 η Νάπολι, νίκησε την Γιουβέντους του Τζιάνι Ανιέλι (αφεντικό της FIAT) για πρώτη φορά (1-0), με  γκολ του Μαραντόνα. Τη Νάπολι πολλές φορές την υποδέχονταν στα γήπεδα της Βόρειας Ιταλίας με πανό που έγραφαν: «Καλωσορίσατε στην Ιταλία». Ο ρατσισμός των Βόρειων για τους Νότιους ήταν δεδομένος. 

Κι όμως, οι ναπολιτάνοι φίλαθλοι έφτασαν στο σημείο, στον ημιτελικό του Μουντιάλ το 1990, να υποστηρίζουν τον «Θεό τους» κι όχι την «Εθνική τους», πανηγυρίζοντας την νίκη της Αργεντινής απέναντι στην Ιταλία συμφωνώντας με το επιχείρημα που τους είχε απευθύνει: «Οι Ιταλοί αδιαφορούν για εσάς 364 ημέρες τον χρόνο και σας ζητάνε τώρα να τους υποστηρίξετε. Εγώ, όμως, παλεύω για εσάς 365 μέρες τον χρόνο». Στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων πριν από τη σέντρα φάνηκε ότι ο Μαραντόνα είχε πετύχει το σκοπό του… Στο τέλος, ακούστηκαν πανηγυρισμοί όχι μόνο από τους Αργεντινούς. Πολλοί πιστοί του Ντιέγκο ξέσπασαν! Το παραδέχθηκε μετά κι ο Ιταλός τερματοφύλακας, Βάλτερ Ζένγκα: «Στα πρώτα πέντε παιχνίδια μας στη Ρώμη, η υποστήριξη ήταν πλήρης. Εδώ, δεν ξέρω, σαν κάτι να άλλαξε. Ειδικά μετά από όλα όσα είπε ο Μαραντόνα. Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική…».

Γι’ αυτό και είναι τεράστια η λατρεία που έχουν οι Ναπολιτάνοι στον Αργεντίνο, από τα χρόνια που έπαιζε εκεί (1984-1991), έως και σήμερα που η Νάπολι όπως η γενέτειρα του, τίμησε με τριήμερο πένθος τον θάνατό του.

Μέχρι και η επίσκεψή του στο Βατικανό στις 9 Νοεμβρίου 1985 έχει μείνει ιστορική σύμφωνα με τα όσα είχε ο ίδιος εξομολογηθεί: «Ναι, είχα τσακωθεί με τον Πάπα όταν έπαιζα στη Νάπολι. Τσακώθηκα επειδή είχα επισκεφθεί το Βατικανό και είδα τα ταβάνια από χρυσό και μετά άκουσα τον Πάπα να μου λέει ότι η εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Ε, τότε πουλήστε τα χρυσά ταβάνια π... γιοί!».

Ο ίδιος αντίθετα, αγωνίστηκε με τους συμπαίκτες του σε φιλανθρωπικό αγώνα με την ερασιτεχνική ομάδα της Ατσέρα, μια μικρή πόλη των 40.000 κατοίκων, 15 χλμ. από την Νάπολι, προκειμένου ένας πατέρας να βρει τα χρήματα, ώστε το παιδί του να χειρουργηθεί στη Γαλλία. Ο Μαραντόνα πλήρωσε από την τσέπη του τη ρήτρα των 12 εκατ. λιρετών που προβλεπόταν από την εταιρεία που ασφάλιζε τους παίκτες της Νάπολι, διότι ο πρόεδρος της ομάδας, Κοράντο Φερλαΐνο, δεν θέλησε να το πράξει ο ίδιος.μ Ο Μαραντόνα είχε πει χαρακτηριστικά: «Να πάει να γαμηθεί η Lloyd’s. Ο αγώνας αυτός θα γίνει για χάρη του παιδιού».

Στην Casa Rosada (έδρα της κυβέρνησης της Αργεντινής) όπου πλήθος κόσμου έσπευσε να τον αποχαιρετήσει, οπαδοί με τη φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς και της Ρίβερ Πλέιτ («αιώνιοι αντίπαλοι») κλαίγοντας αγκαλιασμένοι, ανάμεσα στ’ άλλα, φωνάξανε και το σύνθημα που συνοψίζει ίσως με τον πιο επιγραμματικό τρόπο όλα όσα από την περασμένη Τετάρτη προσπαθούμε να πούμε: «Ο Μαραντόνα είναι λαός κι ο λαός δεν πεθαίνει ποτέ»…

AD10S…