Η αντικαπιταλιστική προοπτική και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σε μια κατάμεστη αίθουσα την συζήτηση άνοιξαν με τις παρεμβάσεις τους ο Γιάννης Σηφακάκης από το ΣΕΚ, ο Δημήτρης Δεσύλλας από το ΝΑΡ, ο Παναγιώτης Σωτήρης από την ΑΡΑΝ, ο Δημήτρης Σαραφιανός από την ΑΡΑΣ κι ο Δημήτρης Θανασούλας από την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Παρουσιάζουμε τα βασικά σημεία αυτών των εισηγητικών παρεμβάσεων.

Στη συζήτηση που ακολούθησαν το λόγο πήραν για να καταθέσουν εμπειρίες και απόψεις πολλοί από τους παρόντες και παρούσες: σύντροφοι οργανωμένοι ή και ανένταχτοι –όπως ο Ηλίας Παπαχατζής και ο Θανάσης Διαβολάκης.

Ήταν μια πλούσια συζήτηση που διεξάχθηκε σε ενωτικό, συντροφικό και αισιόδοξο κλίμα, κάτι που εκφράστηκε και στα κλεισίματα των εισηγητών. Όλοι επισήμαναν τις δυνατότητες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ρόλο που μπορεί και πρέπει να παίξει στις μάχες που ανοίγονται μπροστά στην εργατική τάξη και τη νεολαία.

Γ. ΣΗΦΑΚΑΚΗΣ, ΣΕΚ

Σήμερα υπάρχουν μεγαλύτερες δυνατότητες για το κίνημα και την αντικαπιταλιστική αριστερά. Πρώτον, γιατί η κρίση του συστήματος βαθαίνει, παγκόσμια και στην Ελλάδα. Παρά τον ένα χρόνο Μνημονίου όλες οι εκτιμήσεις λένε ότι η διαχείριση του ελληνικού δημοσίου χρέους θα είναι δυσκολότερη, όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτικά. Η κρίση έχει περάσει στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία και η συζήτηση πλέον έχει ανοίξει αν η ΕΕ είναι κομμάτι της λύσης ή είναι κομμάτι της κρίσης. Είναι εντυπωσιακό όταν σε γκάλοπ στις αρχές του Μάη καταγράφεται ένα 26% που τάσσεται κατά του Μνημονίου και υπέρ της εξόδου από το ευρώ.

Ένα χρόνο πριν «οι αγορές» θεωρούσαν τον Παπανδρέου ως «τον άνθρωπό μας στην Αθήνα», σήμερα τρόικα, ΕΕ, κλπ μιλάνε για την «μεταρρυθμιστική κόπωση» της κυβέρνησης. Τα σενάρια της «συναίνεσης» που εύχονται δεν δουλεύουν.

Οι δυνατότητες οφείλονται σε ένα μεγάλο κίνημα που έχει δώσει φοβερές μάχες. Έντεκα γενικές απεργίες, απεργιακές κινητοποιήσεις διαρκείας σε μια σειρά χώρους, από τα ΜΜΕ μέχρι τις αστικές συγκοινωνίες και αλλού. Έχουμε φαινόμενα όπως της ΠΑΣΚΕ της ΠΟΕ-ΟΤΑ, το κομμάτι που στηριζόταν η κυβέρνηση για να περάσει τον «Καλλικράτη» να δηλώνει την ανεξαρτητοποίησή της από το ΠΑΣΟΚ.

Το καθήκον για την αντικαπιταλιστική αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχει παίξει ρόλο για να φτάσουν τα πράγματα εδώ, είναι το επόμενο διάστημα να δώσει όλες της τις δυνάμεις για να γίνει στήριγμα του κινήματος για να δυναμώσει και να κλιμακώσει.

Μέτωπα

Έχουμε το μέτωπο της στήριξης και της κλιμάκωσης των απεργιακών κινητοποιήσεων. Στα σχολεία και στα νοσοκομεία που συγχωνεύονται, στους δήμους που γίνονται απολύσεις, σε όλους τους χώρους που βρίσκονται στο στόχαστρο της επίθεσης, οργανώνουμε και κλιμακώνουμε τις απεργιακές ανταρσίες γιατί αυτός είναι ο δρόμος για να τελειώνουμε με τα Μνημόνια που αυτή τη στιγμή χρεοκοπούν.

Δεύτερο μέτωπο είναι η μάχη ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η κυβέρνηση παίζει το χαρτί του ρατσισμού για να εξασφαλίσει την συναίνεση των Καρατζαφέρηδων. Έτσι, ενισχύει τις φασιστικές συμμορίες να βγαίνουν στο κέντρο της Αθήνας για να τρομοκρατούν και να πισωγυρίσουν το κίνημα συνολικά. Δεν χωράει καμιά υποτίμηση σ’ αυτή τη μάχη.

 Το ζήτημα του πολέμου είναι το τρίτο. Η καταγγελία του πολέμου στη Λιβύη πατάει στις ισχυρές παραδόσεις του αντιπολεμικού κινήματος στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να πάει παρακάτω. Χρειάζεται να παλέψουμε για να σπάσουμε τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, να συγκρουστούμε με τον αντεπαναστατικό ρόλο της άρχουσας τάξης στην περιοχή.

Το βασικό μέτωπο είναι η συνολική απάντηση που προβάλουμε: το αίτημα της διαγραφής του χρέους, της κρατικοποίησης με εργατικό έλεγχο των τραπεζών και των επιχειρήσεων, της αντικαπιταλιστικής ρήξης με την ΟΝΕ, την ΕΕ, όλο το πρόγραμμα το οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνει ως πεδίο κοινής δράσης.

Πάμε για την Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα γίνει στις αρχές του Οκτώβρη και έχουμε σ’ αυτό το διάστημα να ανοίξουμε τη συζήτηση για το πώς καλύτερα θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε σ’ αυτά τα καθήκοντα.

Π. ΣΩΤΗΡΗΣ, ΑΡΑΝ

Φαντάζομαι ότι είναι κοινός τόπος να πει κανείς ότι όσον αφορά το ξεδίπλωμα των ταξικών αντιθέσεων στον τόπο μας ζούμε στιγμές ιστορικές. Ποτέ μέχρι τώρα σε τέτοια κλίμακα, τουλάχιστον στις τελευταίες δεκαετίες, δεν είχες το πολιτικό σύστημα, τους πολιτικούς εκφραστές του κεφαλαίου να είναι σε τέτοιο παροξυσμό επιθετικότητας απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας.

Την ίδια στιγμή, όμως, δεν ήταν ποτέ τόσο ασταθής η δυνατότητά τους να το επιβάλλουν. Αν δει κανείς το τοπίο της πολιτικής αστάθειας, τις ταλαντεύσεις για τις εκλογές, αν δει κανείς αυτό το αντιφατικό τοπίο, όπου είχαν υπάρξει κοινωνικές κινητοποιήσεις, αυτές είχαν πρωτοφανή δυναμισμό. Αλλά έχουμε ταυτόχρονα κι όλα τα προβλήματα, με τις αντιφάσεις, τις καθυστερήσεις που συναντάμε ακόμα και σε μεγάλους χώρους που θα έπρεπε να ήταν σήμερα στο προσκήνιο. Λέω λοιπόν ότι σ’ αυτό το αντιφατικό τοπίο, που αν θέλετε να δούμε και τη διεθνή του πλευρά εκκολάπτονται εξεγερσιακές τάσεις, αυτό που αφορά την Αριστερά είναι να κάνει πολιτική.

Στην Αριστερά δεν αναλογεί να καταγράφει δυναμικές ούτε απλώς να προσπαθεί να τις κατευθύνει. Εδώ το κομμάτι του αντικαπιταλιστικού προγράμματος έχει σημασία. Δεν είναι άρθρο πίστης. Δεν είναι άρθρο πίστης να λες διαγραφή του χρέους, δεν είναι όταν λες ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ, όταν αυτή είναι ο βασικός μοχλός που μας έχει φέρει εδώ πέρα, δεν είναι άρθρο πίστης όταν επιμένεις στις εθνικοποιήσεις τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, όταν πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμός και σε επίπεδο ιδιοκτησίας ή να μιλάς για ριζική αναδιανομή του εισοδήματος.

Αντιπαράθεση

Είναι οι κρίσιμοι κόμβοι γύρω από τους οποίους διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση. Η Αριστερά ή θα έχει θέση σ’ αυτό, ή όσες κορώνες ακόμα και αντικαπιταλιστικές αν βγάζει δεν θα μπορεί να πείσει ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Το δεύτερο ζήτημα είναι «πώς» το λέει. Και εδώ είναι το ζήτημα του κινήματος όπου έχουμε πολύ δουλειά. Ναι, θέλουμε απεργίες. Έχει σημασία ότι ακόμα και στο γκάλοπ που βγάλανε, στην απεργία ο κόσμος έχει εμπιστοσύνη. Ταυτόχρονα όμως η συμμετοχή φθίνει (υπάρχουν και κλάδοι που έχουν κάνει ηρωικούς αγώνες). Αυτούς τους κόμβους πρέπει να τους δούμε. Χρειαζόμαστε επινοητικότητα και δουλειά. Να λέμε απεργιακός αγώνας διαρκείας, αλλά και να λέμε ποιες μορφές συντονισμού μπορούν να τον επιτρέψουν, πώς θα απαντήσουμε στην πλήρη ανυποληψία του υποταγμένου συνδικαλισμού, πως θα συντονίσουμε πράγματα που φαινομενικά είναι ανόμοια, αλλά χτυπάνε μαζί.

Όλα αυτά θέλουν πολιτικό νεύρο. Η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει σήμερα τη δυνατότητα να αλλάξει τα πράγματα συνολικά στο τοπίο. Προβάλλοντας το προγραμματικό της πλαίσιο, δουλεύοντας με όρους κοινής δράσης μέσα στο κίνημα για την ανασύνθεση εκείνων των μορφών κινηματικής δράσης που μπορούν να επιτρέψουν να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα πρέπει να κάνει μια «ολική επαναφορά» -όχι ότι έχει φύγει από το προσκήνιο αλλά οι απαιτήσεις σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερες- και με τον πολιτικό της λόγο και με την στάση της μέσα στο κίνημα και με τις πολιτικές της πρωτοβουλίες. Και με τη τεράστια σημασία που έχει η Συνδιάσκεψη. Δεν είναι μια εσωτερική διαδικασία. Έχει να κάνει με το να συσπειρώσουμε όλο αυτό τον κόσμο που έχουμε βρει, να επεξεργαστούμε και να βαθύνουμε τις πολιτικές μας θέσεις. Και πάνω απ’ όλα να βγούμε με την μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για τις μεγάλες μάχες που είναι μπροστά μας.

Δ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ, ΝΑΡ

Είναι κοινή μας διαπίστωση ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή κι απότομη κλιμάκωση της βάρβαρης, κανιβαλικής επίθεσης κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Οι κυρίαρχοι εξαπολύουν ιδεολογική τρομοκρατία για πτώχευση της χώρας, ενώ στην πράξη κηρύσσουν 20χρονη ελεγχόμενη χρεοκοπία στα εργατικά εισοδήματα, εφαρμόζουν ήδη στάση πληρωμών του κράτους στα νοσοκομεία, στην παιδεία, την κοινωνική πρόνοια, επιμηκύνουν την ανεργία, διαγράφουν το μέλλον της νέας γενιάς, ξεπουλούν τη χώρα, αναβαθμίζουν την τοκογλυφία των τραπεζών, οι οποίες ήδη έχουν πάρει 28 δις, όλο το δάνειο δηλαδή.

Πάνε να «κουρέψουν με την ψιλή» τα δημοκρατικά δικαιώματα και να χτυπήσουν την ανάπτυξη του κινήματος, με τη μετωπική κοινή δράση ΜΑΤ-φασιστικών συμμοριών και παρακρατικών μηχανισμών. Όπως είχαν κάνει σε αντίστοιχη περίοδο έξαρσης του κινήματος παιδείας με την απόπειρα δολοφονίας του Δ. Κουσουρή με την ανοιχτή χρησιμοποίηση της Χρυσής Αυγής από τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, Ρωμαίο.

Από την άλλη διαπιστώνουμε την ταχεία πολιτική χρεοκοπία, ανυποληψία, κρίση εκπροσώπησης, της κυβέρνησης, του δικομματισμού, γενικότερα ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά κατάρρευση ή ανατροπή του. Είναι ορατή η ταχύρρυθμη προσπάθεια αστικών κύκλων για συνολική νεοσυντηρητική αναμόρφωση όλου του πολιτικού σκηνικού.

Εκτιμώντας την πορεία και τα αποτελέσματα των μαζικών λαϊκών αγώνων του προηγούμενου διαστήματος, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η διαπιστωμένη αδυναμία ανατροπής της επίθεσης, δεν ισοδυναμεί με ήττα του κινήματος και των εργαζομένων. Έχει μεγάλη σημασία αυτό.

Βήματα

Η κύρια πλευρά των εκτιμήσεων και των πολιτικών εξελίξεων που εμείς ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλουμε να αναδείξουμε, είναι ότι πλαταίνει και βαθαίνει πολιτικά η εργατική αγανάκτηση, η νεολαιίστικη οργή και λαϊκή διαμαρτυρία κατά του Μνημονίου, της κυβέρνησης, του ευρώ, της ΕΕ συνολικά. Μετράμε συγκεκριμένα βήματα στην ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης των λαών ότι μπορούν να νικήσουν και να μετατοπίσουν ογκόλιθους της καταπίεσης (οι εξεγέρσεις στη Β. Αφρική, πολιτικό κίνημα της νεολαίας στην Ισπανία, μαζικοί εργατικοί αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη).

Οι ιδέες της Αριστεράς κερδίζουν έδαφος αποκτούν μεγαλύτερη εμβέλεια. Όμως οι επίσημοι φορείς της, ΣΥΝ και ΚΚΕ, λόγω της στρατηγικής και πολιτικής τους ανεπάρκειας δεν αναπτύσσονται πολιτικά. Σε μειοψηφικά, αλλά δυναμικά κομμάτια εργαζομένων και νεολαίας, δυναμώνει η τάση ριζοσπαστικοποίησης και βαθύτερης πολιτικής και ιδεολογικής αναζήτησης μιας άλλης αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς. Οφείλουμε να αλληλεπιδράσουμε μ’ αυτές τις τάσεις, να τις μετασχηματίσουμε, αλλά και να μετασχηματισθούμε και μεις, ξεφεύγοντας από την ανεπάρκεια της αυτάρκειας. Δυναμώνουν οι απαιτήσεις του κόσμου της Αριστεράς, αλλά και πρωτοπόρων αγωνιστών του κινήματος για ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς. Οφείλουμε να ανταποκριθούμε σ’ αυτό, να δώσουμε νέα έμπνευση κι ελπίδα στους αγωνιστές και στους αριστερούς ανθρώπους.

Είμαστε αισιόδοξοι ότι στην αναμέτρηση της επόμενης περιόδου μπορούμε να νικήσουμε, γιατί στηριζόμαστε πρώτα απ’ όλα στο δίκιο των εργαζομένων, δεύτερον στις επαναστατικές, ανατρεπτικές ιδέες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και σε άλλα ποιοτικά στοιχεία: στην μετωπική-ενωτική οπτική μας, στο ότι αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της επίθεσης και όχι για την εκ των υστέρων εκλογική είσπραξη από το πέρασμα και τα συντρίμμια της, και τέλος γιατί υποτάσσουμε τα μέσα στον σκοπό, το κόμμα, το μέτωπο, το κίνημα στο σκοπό που είναι η απελευθέρωση των εργαζομένων κι όχι ανάποδα όπως κάνουν κάποιοι άλλοι.

Δ. ΣAΡΑΦΙΑΝΟΣ, ΑΡΑΣ

Πρέπει να ψηλαφήσουμε ποια είναι τα καθήκοντα που μπαίνουν μπροστά μας ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πια ένα δεδομένο στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, ένα δεδομένο που αλλάζει την κατάσταση, αλλάζει την συγκυρία, που εδώ και χρόνια έπρεπε να χε γίνει. Ο αντικαπιταλιστικός πόλος μέσα στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και μέσα στην Αριστερά έχει τη δυνατότητα να ανατρέψει τις κατεστημένες πολιτικές λογικές, μπορεί να ανατρέψει την επίθεση την οποία δεχόμαστε.

Θα πρέπει όμως να δούμε και ποια είναι τα ελλείμματα που έχει τόσο το κίνημα που έχει αναπτυχθεί εξαιρετικά σημαντικά τα τελευταία χρόνια όσο κι η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτά που μπορούμε να διαπιστώσουμε στο επίπεδο του κινήματος είναι τα εξής: έχουν αναπτυχθεί εργατικοί αγώνες τεραστίου μεγέθους, κινήματα ανυπακοής που σημειώνουν και νίκες, όπως στην Κερατέα.

Το έλλειμμα  είναι η αδυναμία τους να συντονιστούν πίσω από μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση. Εδώ έχουμε το ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και το ρόλο δυνάμεων της Αριστεράς που οδηγεί στο ξεπούλημα αυτών των κινημάτων. Από την άλλη μεριά αναδεικνύονται οι αδυναμίες που έχουμε εμείς σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιδράσουμε σ’ αυτές τις διεργασίες με κατεύθυνση τον συντονισμό αυτών των κινημάτων.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε. Να συντονίσουμε καταρχήν τις δυνάμεις που διαθέτει η αντικαπιταλιστική αριστερά στο εργατικό κίνημα, ώστε να μπορέσουμε να συγκροτήσουμε ένα υπαρκτό αντικαπιταλιστικό πόλο των δυνάμεων της εργασίας προκειμένου αυτοί οι αγώνες να μπορέσουν να συντονιστούν.

Πρόγραμμα

Δεύτερον καθήκον είναι να μπολιάσουμε στο εσωτερικό των ίδιων των εργατικών κινητοποιήσεων ότι, ναι, υπάρχει άλλος δρόμος. Οι αγώνες σήμερα δεν μπορούν να είναι μόνο αμυντικοί, οφείλουν και πρέπει να είναι επιθετικοί. Οφείλουν και πρέπει να μπολιάσουν το εργατικό κίνημα με το μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Σ’ αυτό έχουμε να συνδυάσουμε αφ’ ενός μια πολιτική κοινής δράσης με τις δυνάμεις που οδηγούνται σε μια κατεύθυνση αντίστασης, αλλά και από την άλλη με την προώθηση του πολιτικού μεταβατικού προγράμματος το οποίο θέτει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βλέπουμε όχι μόνο το αίτημα της στάσης πληρωμών να γίνεται κυρίαρχο σε λαϊκά στρώματα, αλλά ακόμα και το αίτημα της εξόδου από την ΟΝΕ. Ένα αίτημα που κατά τη γνώμη μου αποτελεί την τομή στο εσωτερικό της Αριστεράς σήμερα.

Αυτή η τομή είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευθούμε καταρχήν ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι αν θέλουμε να εκμεταλλευτούμε και την πορεία προς την Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οφείλουμε να βγούμε προς τον κόσμο και να πιάσουμε στη ρίζα του μεταβατικού μας προγράμματος τον κόσμο που καταγράφεται μ’ αυτές τις απόψεις στα γκαλόπ. Η διαλεκτική κοινής δράσης και πολιτικής πρότασης είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε παντού.

Θα πρέπει να αναλάβουμε συγκεκριμένες πολιτικές καμπάνιες οι οποίες θα συσπειρώσουνε ευρύτερα κοινωνικά κινήματα πίσω από συγκεκριμένες πολιτικές κατευθύνσεις. Τέτοιες καμπάνιες είναι η αντίσταση στο Σύμφωνο για το Ευρώ, η αντίσταση στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και το μέτωπο ενάντια στο ρατσισμό και τη ξενοφοβία.

Απέναντι σ’ αυτά τα καθήκοντα έχουμε τις δυνάμεις, αρκεί να λειτουργήσουμε συντονισμένα και οργανωμένα, να ανταποκριθούμε.

Δ. ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ, ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε είναι ότι μετά την κοινωνικοποίηση των ζημιών του τραπεζικού συστήματος, οι οποίες ανέρχονται στο 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ, δηλαδή γύρω στα 15 τρις, σήμερα βρισκόμαστε στην πληρωμή αυτών των ζημιών από τους εργαζόμενους. Και βρισκόμαστε σε μια διαδικασία όπου το ιδιωτικό χρέος που είναι πολύ μεγαλύτερο από το δημόσιο, μετατρέπεται σε δημόσιο.

Ήδη, έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το δημόσιο χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο έχει φτάσει τα 56 τρις δολάρια δηλαδή περίπου όσο είναι το παγκόσμιο ΑΕΠ. Αυτό συμβαίνει γιατί διαμέσου των ρυθμίσεων, το τραπεζικό σύστημα αναβάλλει τις σημερινές χρεοκοπίες για να εμφανιστούν σε δυο ή τρία χρόνια.

Είναι εξίσου γνωστό ότι και στην Αμερική το 2011-2012 λήγουν γύρω στα 3,6 τρις δάνεια που έχουν ωριμάσει. Δηλαδή άλλη μια νέα βοήθεια προς το τραπεζικό σύστημα είναι προ των πυλών.

Όλη αυτή η κατάσταση μας οδηγεί σε μια συγκυρία όπου η επίθεση οξύνεται. Οξύνεται αυτή η επίθεση της αστικής τάξης γιατί πίσω από την χρηματοπιστωτική κρίση κρύβεται μια τεράστια κρίση υπερπαραγωγής και μια αύξηση της ανεργίας. Το μέσο ποσοστό κέρδους δεν μπορεί να οδηγήσει τον οικονομικό κύκλο σε μια ανάκαμψη ικανοποιητική. Θα βρισκόμαστε για πολλά χρόνια σε μια κρίση που μπορεί να πει κανείς ότι αντιστοιχεί σε κείνη του 1870 κι όχι του 1929.

Εγώ θέλω να τονίσω ότι μέσα σε μια τέτοια περίοδο η ύπαρξη ενός επαναστατικού κόμματος εξακολουθεί να είναι αναγκαία, γιατί το επαναστατικό κόμμα δεν είναι ο μοχλός, είναι το υπομόχλιο για μια κοινωνική ανατροπή. Ο μοχλός της κοινωνικής ανατροπής είναι η ίδια η εργατική τάξη, αλλά καμιά ανατροπή δεν μπορεί να γίνει μόνο με τον μοχλό, χρειάζεται και το υπομόχλιο.

Τα κόμματα δημιουργούνται σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, είναι προϊόντα συγχώνευσης και όχι γραμμικής ανάπτυξης μιας οργάνωσης. Εκφράζουν την ανάγκη της εργατικής τάξης για μια νέα εκπροσώπηση, στο μέτρο και στο βαθμό που αποκτά συνείδηση ότι οι άλλες είναι ενσωματωμένες και καθεστηκυίες δυνάμεις.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι η συνειδητή έκφραση αυτής της αναγκαιότητας. Αποδέχεται το ιστορικό πρόγραμμα του επαναστατικού εργατικού κινήματος, αλλά αυτό μέσα από το πρίσμα της ιστορικής της καταγωγής, εφόσον προέρχεται από τη μήτρα του μπολσεβικισμού και της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Προϊόν

Η αντικαπιταλιστική αριστερά υπερασπίζεται τα άμεσα αιτήματα και κατανοεί ότι η υλοποίηση αυτών των αιτημάτων πρέπει να είναι προϊόν επαναστατικής πάλης. Σήμερα η κυριαρχία των ρεφορμιστικών μηχανισμών είναι εξασθενημένη. Η οργανωμένη εργατική τάξη αποτελεί το 1/10 και όχι το 1/5 του συνόλου της τάξης όπως παλαιότερα. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να πάμε όσο πιο βαθιά γίνεται στην εργατική τάξη.

Σ’ αυτές τις εποχές κρίσης γίνεται πολύ περισσότερο αναγκαία η πολιτική πρόταση για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Ο πολιτικός αγώνας είναι πιο σημαντικός από τον συνδικαλιστικό μιας κι οι μισθοί μειώνονται και οι μεταρρυθμίσεις γίνονται ανέφικτες. Σκοπός μας είναι η ανασύνθεση του εργατικού κινήματος. Κάτι που σημαίνει ότι επιδιώκουμε την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης ανάμεσα στη ρεφορμιστική και την επαναστατική αριστερά. Ακολουθούμε την τακτική χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά, υπερασπιζόμενοι αδιάλλακτα το επαναστατικό πρόγραμμα που έχουμε αποδεχτεί.

Η παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους μπορεί να πραγματοποιηθεί από μια επαναστατική κυβέρνηση που θα προέλθει από ρήξεις μέσα από τα συνδικάτα, τα ρεφορμιστικά κόμματα καθώς βέβαια και από την αντικαπιταλιστική αριστερά. Μια κυβέρνηση που θα κρατικοποιήσει το τραπεζικό σύστημα και το εξωτερικό εμπόριο για να αποφύγει τη διαρροή κεφαλαίων, και θα αποβληθεί ως ξένο σώμα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Πρόκειται για μια ενιαία επαναστατική διαδικασία.