ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ: Το αντιπολεμικό κίνημα και η Μέση Ανατολή

Νασίμ Αλατράς

Μετά τις επιτυχημένες επαναστάσεις σε Αίγυπτο και Τυνησία, βλέπουμε τον κόσμο στους δρόμους και τις πλατείες της Υεμένης εδώ και τρεις μήνες για να ανατρέψει το καθεστώς του Αλι Σάλεχ που εδώ και πολλά χρόνια έχει ενταχθεί στο ευρύτερο αμερικανικό και ιμπεριαλιστικό σχέδιο στη Μέση Ανατολή. Η επανάσταση στη Συρία συνεχίζεται και το καθεστώς του Ασαντ συνεχίζει να αρνείται να παραχωρήσει δικαιώματα. Η Συρία είναι αντιιμπεριαλιστική και αντισιωνιστική χώρα αλλά αυτό δεν πρέπει να μας καθησυχάσει.

Πρέπει να βλέπουμε τα δικαιώματα των πολιτών κάθε χώρας και να συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα τους. Είναι παρά πολύ επικίνδυνο να θεωρούμε ότι κάθε φορά που οι ΗΠΑ βγαίνουν και στηρίζουν κάποιες κινήσεις, κάποιες επαναστάσεις, εμείς να θεωρούμε ότι είναι κατευθυνόμενες από τους ιμπεριαλιστές.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε ότι οι Αμερικάνοι έχουν μπει “με τα μούτρα” στη Λιβύη και στο Παλαιστινιακό. Είδαμε την τελευταία ομιλία του Ομπάμα που ζητά από το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα παλαιστινιακά εδάφη του 1967 και να ιδρυθεί το παλαιστινιακό κράτος. Σίγουρα οι Αμερικάνοι φοβούνται τις ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή, τις θεωρούνε επικίνδυνες. Το είδαμε αυτό με τις πορείες των προσφύγων στα σύνορα της Παλαιστίνης που παρόλο που δεν είχαν την υποστήριξη των αραβικών κρατών και πολλών κομμάτων κατάφεραν περισσότεροι από 200 να σπάσουν τα συρματοπλέγματα και να περάσουν στην Παλαιστίνη. Ενας μάλιστα έφτασε μέχρι τη Γιάφα.

Αυτό σημαίνει ότι αν ανατραπούν αυτά τα καθεστώτα και αλλάξει ριζικά η εξωτερική τους πολιτική, η πιθανότητα να ανατραπεί αυτό το σιωνιστικό κράτος  που έχουν εγκαταστήσει οι ιμπεριαλιστές στην Παλαιστίνη είναι πολύ μεγάλες.

Η Αίγυπτος είναι μια χώρα με τεράστια πολιτική δύναμη. Η ανατροπή στην Αίγυπτο έπαιξε τεράστιο ρόλο στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο. Ο λαός της Λιβύης είδε την εξέγερση στην Τυνησία ενάντια στο καθεστώς του Αλι που έχτισαν ειδικά οι Ευρωπαίοι δήθεν για να πολεμήσει την τρομοκρατία. Είδαν την κατάσταση στην Τυνησία και την Αίγυπτο και ξεσηκώθηκαν. Ομως, το έκαναν ανοργάνωτα, κάτι που δεν έχει συμβεί στην Αίγυπτο ούτε στην Τυνησία. Στην Αίγυπτο ετοίμαζαν την επανάσταση τουλάχιστον εδώ και δέκα χρόνια.

Δίλημμα

Οι Αμερικάνοι είδαν ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο και στη Λιβύη, ότι αν ανατραπεί το καθεστώς από δυνάμεις που είναι ουσιαστικά αντιιμπεριαλιστικές (γιατί οι περισσότεροι νέοι που βγήκαν στους δρόμους είχαν έντονα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα). Είδαν λοιπόν ότι είναι ευκαιρία ένα ανοργάνωτο κίνημα να το χρησιμοποιήσουν. Με την επέμβαση έχουν στόχο να σταματήσουν τη σαρωτική επέλαση των επαναστάσεων. Να βάλουν το δίλημμα στους πολίτες του αραβικού κόσμου: είτε θα έχετε ανεξέλεγκτα καθεστώτα που μπορούμε να τα τιμωρήσουμε όποτε θέλουμε, όπως στην περίπτωση της Γάζας (μην αποκλείουμε και της Αιγύπτου) ή η άλλη επιλογή είναι να παρέμβουμε και να σας σώσουμε.

Τώρα μπαίνει στο κόλπο και μια τρίτη επιλογή. Να ανασυντάξουν τις συμμαχίες τους στον αραβικό κόσμο. Αυτό κάνουν προσπαθώντας να εντάξουν την Ιορδανία στις χώρες του Αραβικού Κόλπου. Οπως ήταν το καθεστώς του Μουμπάρακ έτσι είναι και το καθεστώς της Ιορδανίας. Εχει όμως και μια άλλη ιδιότητα. Προστατεύεται ακόμα περισσότερο από ΗΠΑ, Ευρωπαίους και ιδιαίτερα Ισραηλινούς. Γιατί έχει τα μεγαλύτερα σύνορα με την Παλαιστίνη. Αρα αν ανατραπεί η μοναρχία στην Ιορδανία αυτό σημαίνει απόλυτη αλλαγή της εικόνας της Μέσης Ανατολής.

Στο παλαιστινιακό κίνημα υπάρχουν δυνάμεις που δουλεύουν συστηματικά και μεθοδικά για την αλλαγή στη Μέση Ανατολή και στην Παλαιστίνη. Η συμφωνία Χαμάς και Φατάχ μπορούμε να πούμε ότι ήρθε σαν αποτέλεσμα του αγώνα που έκαναν παλαιστινιακές οργανώσεις και πολίτες, αλλά και σαν αποτέλεσμα της ανατροπής του Μουμπάρακ. Αν δεν είχε συμβεί η ανατροπή του Μουμπάρακ ίσως να μην είχε επιτευχθεί αυτή η συμφωνία. Αν αυτή η συμφωνία βοηθήσει στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος στην Παλαιστίνη, πιστεύω ότι μπορεί, φτάνει να έχει υποστήριξη κι από μας και επίσης οι πολιτικές δυνάμεις μέσα στη Παλαιστίνη να κάνουν αυτή τη συμφωνία μια ευρύτερη συμμαχία μέσα στο παλαιστινιακό κίνημα για μια τρίτη Ιντιφάντα.

Οι Αμερικάνοι δεν έχουν συμφέρον να φύγει ο Ασαντ στη Συρία. Γιατί ξέρουν τις δυνάμεις που υπάρχουν εκεί, ότι οι πολίτες της Συρίας είναι βαθιά αντιιμπεριαλιστές. Αν έρθει ένα άλλο καθεστώς θα είναι ακόμα πιο σκληρό ενάντια στο Ισραήλ. Αν έρθουν οι μάζες στην εξουσία στη Τεχεράνη θα απειληθούν όλα τα καθεστώτα του Αραβικού κόσμου. Θα είναι ανεξέλεγκτα τα πράγματα για τους ιμπεριαλιστές. Τώρα το Ιράν “ελέγχει” τα πράγματα στο Μπαχρέιν, στη Σαουδική Αραβία σε άλλες χώρες. Αν ανατραπεί το καθεστώς του Αχμαντινετζάντ μπορεί να ξεφύγουν τα πράγματα στη Μέση Ανατολή.

Γιάννης Σηφακάκης

Το αντιπολεμικό κίνημα έχει μια μεγάλη μάχη: να μην αφήσει τους ιμπεριαλιστές να σταματήσουν τη διαδικασία των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων που σαρώνουν τις αραβικές χώρες. Τρέχουν να αποπροσανατολίσουν τις επαναστάσεις ώστε να μπορέσουν να τις τσακίσουν.

Ξεκινήσανε την επέμβαση στη Λιβύη στα μέσα Μάρτη τάχα για να βοηθήσουνε τους αμάχους και τάχα για να βοηθήσουνε μια επανάσταση που ανέτρεπε ένα δικτάτορα όπως στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Και πολύ γρήγορα έχει αποδειχτεί ότι είναι μια ιμπεριαλιστική επέμβαση, όπως αυτές στην Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ. Αυτή τη στιγμή τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ κάνουν 1.800 επιθέσεις τον μήνα, δολοφονώντας χιλιάδες αμάχους. Το 2007 στο Αφγανιστάν έκαναν 700 επιθέσεις το μήνα. Χρησιμοποιούν μη-επανδρωμένα αεροσκάφη σαν κι αυτά με τα οποία βομβαρδίζουν στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν. Κι οι ίδιοι που υποτίθεται ότι πήγαν να σώσουν τους αμάχους, τους δολοφονούν ή τους αφήνουν να πνιγούν όταν σαν πρόσφυγες προσπαθούν να ξεφύγουν από την κόλαση των βομβαρδισμών.

Υπήρχαν πολλοί και μέσα στην Αριστερά που λέγανε ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να εμποδιστεί ο Καντάφι να δολοφονεί το κόσμο που είχε ξεσηκωθεί. Σήμερα έχει γίνει πολύ καθαρό ότι η επέμβαση στη Λιβύη κάθε άλλο παρά διευκολύνει την επαναστατική διαδικασία. Στη Τρίπολη ο κόσμος που έβγαινε στους δρόμους δεν μπορεί να συνεχίσει να διαδηλώνει όταν πέφτουν βόμβες στο κεφάλι του.

Δεν ήταν δεδομένο ότι θα πάνε έτσι τα πράγματα. Δεν χρειαζόμαστε θεωρίες συνωμοσίας που λένε ότι όλα ήταν κανονισμένα ή ότι στη Λιβύη δεν ξεκίνησε μια πραγματική επανάσταση. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν τον Γενάρη ενάντια στη διαφθορά και την έλλειψη σπιτιών, τον Φλεβάρη κάτω από την έμπνευση της Τυνησίας και της Αιγύπτου κλιμακώθηκαν απαιτώντας δημοκρατικά δικαιώματα και όταν το καθεστώς χτύπησε με τα όπλα είδαμε σκηνές που εκτυλίσσονται και στις άλλες επαναστάσεις.

Επέμβαση

Η διαφορά είναι ότι επειδή το καθεστώς Καντάφι είχε καταφέρει να καταπνίξει οργανωμένες δυνάμεις όπως πχ συνδικάτα που έπαιξαν ρόλο σε Τυνησία και Αίγυπτο, άλλα κομμάτια της παλιάς ελίτ άρχισαν να διεκδικούν τον έλεγχο. Αρχικά οι εξεγερμένοι στη Βεγγάζη έβγαιναν και διαδήλωναν ενάντια στην επέμβαση των ιμπεριαλιστών. Ήταν μάχη ποιος θα πάρει το πάνω χέρι. Στο δυτικό τμήμα παίζεται η συνέχιση της εξέγερσης για την ανατροπή του Καντάφι και στη ανατολική μεριά κρίνεται αν θα επικρατήσουν απόψεις σαν κι αυτές της ηγεσίας των Κούρδων του Ιράκ ή των Κοσοβάρων στο Κοσοβο που έκαναν το λάθος να ταχτούν με τους ιμπεριαλιστές.

Εμείς λέμε ότι το βασικό είναι να φύγει το ΝΑΤΟ από τη Λιβύη χωρίς ναι μεν, αλλά. Αλλά παρόλα αυτά χρειάζεται να υποστηρίζουμε την επαναστατική διαδικασία που είναι ενιαία σ' όλες τις χώρες, χωρίς να πέφτουμε στο λάθος που αναφέρθηκε ο Νασίμ, δηλαδή να θεωρούμε ότι είναι στημένη από τους Αμερικάνους.

Εχουμε ιδιαίτερο ρόλο. Ο ρόλος της Ελλάδας στην επέμβαση είναι καθοριστικός. Η κυβέρνηση έχει δώσει βάσεις, συμμετέχει όσο μπορεί στρατιωτικά. Συμμετέχει διπλωματικά, η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που επισκέφτηκε ο ΥΠΕΞ του Καντάφι τον Απρίλη για να κάνει παζάρια. Δεν τα κάνει αυτά η κυβέρνηση επειδή είναι απλά ένα δουλάκι των Αμερικάνων, το κάνει γιατί η ελληνική αστική τάξη έχει τεράστια συμφέροντα στην περιοχή. Εχει και γεωπολιτικές συμμαχίες να προστατέψει, όπως η ανοιχτή συνεργασία με το Ισραήλ που έχει γίνει πιο χυδαία και κυνική τα τελευταία χρόνια.

Γι' αυτό έχει τεράστια σημασία να ξεδιπλώσουμε όλη την ατζέντα του κινήματος: το κλείσιμο των βάσεων, τη μείωση των εξοπλισμών, το άνοιγμα των συνόρων στους πρόσφυγες. Η πάλη ενάντια στα Μνημόνια δεν είναι άσχετη με την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αντιθέτως συνδέονται. Αυτό το καθήκον πρέπει να σηκώσει στις πλάτες της η Αριστερά. Κι αυτή θα είναι η καλύτερη βοήθεια στον κόσμο που εξεγείρεται και στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, ώστε να νικήσει και να ανατρέψει και τα διεφθαρμένα καθεστώτα και τους ιμπεριαλιστές.

• Εκδήλωση ενημέρωσης οργανώνει η Πρωτοβουλία «Ένα καράβι για τη Γάζα» σχετικά με τη νέα αποστολή που ετοιμάζεται. Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 2 Ιουνίου στις 7μμ στο κτίριο Γκίνη του Πολυτεχνείου, ενώ θα υπάρξει και προβολή της ταινίας «Γάζα ερχόμαστε 2009» των Γ. Αυγερόπουλου και Γ. Καρυπίδη.