Καταστολή
Σταματήστε την εξόντωση του Δημήτρη Κουφοντίνα

Σε απεργία πείνας βρίσκεται από τις 8 Γενάρη ο Δημήτρης Κουφοντίνας διαμαρτυρόμενος για την μεταφορά του στις φυλακές Δομοκού. Μέσα σε αυτό το διάστημα οι επιπλοκές στην υγεία του τον έχουν οδηγήσει τρεις φορές στο νοσοκομείο, παρ' όλα αυτά είναι διατεθειμένος να συνεχίσει μέχρι να γίνει δεκτό το αίτημά του για να επαναμεταχθεί στις αγροτικές φυλακές Βόλου ή στον Κορυδαλλό. 

Η κυβερνητική επίθεση στον Κουφοντίνα έχει ξεσηκώσει κύμα αντιδράσεων. Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας καταγγέλει ότι “έχει τύχει μιας εκδικητικής αντιμετώπισης που δεν έχει όμοιά της στα ποινικά και σωφρονιστικά χρονικά” και “υπερβαίνει κάθε έννοια κράτους δικαίου και πρέπει να αποδοκιμαστεί από το σύνολο του νομικού κόσμου και από κάθε δημοκρατικό πολίτη”.

Στερήθηκε άδειες από το 2010 μέχρι το 2017, παρ' όλο που τις δικαιούταν. Ενώ δεν παραβίασε καμία υποχρέωση κατά τις άδειές του, εκ νέου και αυθαίρετα στερείται τις άδειες από το 2019. Η κυβέρνηση στη συνέχεια ψήφισε φωτογραφικές διατάξεις για να μη λαμβάνει άδειες και για την μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Βόλου αν και δεν υπέπεσε σε κανένα πειθαρχικό παράπτωμα. 

“Σύμφωνα με το ποινικό μας σύστημα και τον σωφρονιστικό κώδικα, οι όροι του εγκλεισμού και τα δικαιώματα ενός κρατούμενου δεν εξαρτώνται από το είδος των αδικημάτων που αυτός έχει τελέσει”, τονίζει η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων. “Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι υπερβάσεις και οι καταφανώς φωτογραφικές νομοθετικές μεταβολές, ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας μετήχθη την προπαραμονή των Χριστουγέννων, στις 23/12/2020, στις φυλακές Δομοκού, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του νόμου που η ίδια η κυβέρνηση ψήφισε, σύμφωνα με τον οποίο ο κρατούμενος θα έπρεπε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό. Πρόκειται για το τέλος μιας μακρόχρονης εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας, πριν αυτή γίνει κυβέρνηση, καθώς και μερίδας ΜΜΕ... 

Απευθυνόμαστε σε κάθε νομικό και σε κάθε δημοκρατικό πολίτη: η θανατική ποινή έχει πάψει να εφαρμόζεται στην Ελλάδα από το 1972 και καταργήθηκε οριστικά το 1993. Στόχος του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι η εξόντωση ή η εκδίκηση. Η τόσο ωμή καταπάτηση του νόμου και των δικαιωμάτων από την κυβέρνηση και το κράτος είναι κάτι που δεν αφορά αποκλειστικά τον συγκεκριμένο κρατούμενο ή τους ομοϊδεάτες του, αλλά τον κάθε πολίτη. Το αίτημα του κρατούμενου είναι δίκαιο και συντασσόμαστε με την ικανοποίησή του”.