Γιατί παλεύουμε για ΔΙΑΓΡΑΦΗ του χρέους

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, το χρέος έχει ξεπεράσει το 153% του ΑΕΠ και για του χρόνου το ΔΝΤ προβλέπει να φτάσει το 159%. Πάλι το ΔΝΤ προβλέπει ότι ακόμα και αν υλοποιηθεί το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων των 50 δις ευρώ, δηλαδή το γενικευμένο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, το δημόσιο χρέος θα φτάνει «μόνο» το 134% του ΑΕΠ το 2015. Κι αυτό είναι το «αισιόδοξο σενάριο».

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει τρόπος να ξεπληρωθεί το χρέος ακόμα και αν η κυβέρνηση πουλήσει τα πάντα, ακόμα και αν δεχτούμε τις πιο παράλογες θυσίες.

Μήπως η λύση είναι η διαπραγμάτευση με την ΕΕ για κάποιου είδους «αναδιάρθρωση», «αναδιάταξη» του χρέους; Αυτό λέει στην ουσία η κυβέρνηση, που μας καλεί να σφίξουμε το ζωνάρι, για να αποδείξουμε ότι «προσπαθούμε» και σαν αντάλλαγμα να πάρουμε την «προστασία» ενός τέτοιου διακανονισμού. Οι εργαζόμενοι καμιά ελπίδα δεν πρέπει να στηρίξουν σε τέτοιες λύσεις. Πρώτον, γιατί δεν πρόκειται να λειτουργήσουν, όπως δεν έχει λειτουργήσει το «Μνημόνιο» του 2010. Δεύτερον, γιατί «αναδιάρθρωση», «αναδιάταξη» ή όπως αλλιώς την πούνε, σημαίνει στην πραγματικότητα ότι η εργατική τάξη θα συνεχίσει να πληρώνει το χρέος των τραπεζιτών εις τον αιώνα τον άπαντα. Όλα τα σχέδια που διατυπώνονται, όλα τα παζάρια που γίνονται ανάμεσα στους «ευρωπαίους εταίρους», το ΔΝΤ και τη ΕΚΤ, τον Ομπάμα και την Μέρκελ, στόχο έχουν να εξασφαλίσουν ότι οι τράπεζες θα συνεχίσουν να παίρνουν τα χρήματά τους και ότι οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν αυτό το φόρο αίματος.

Η μοναδική λύση είναι η πάλη για τη διαγραφή του χρέους. Έτσι μόνο μπορούμε να απαλλαγούμε από τη θηλιά που στραγγαλίζει μέρα με τη μέρα τη ζωή μας. Η διαφορά ανάμεσα στο αίτημα της διαγραφής του χρέους και σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι η λύση είναι η επαναδιαπραγμάτευσή του δεν είναι ζήτημα ποσότητας, δεν είναι διαφορά ανάμεσα σε «αιθεροβάμονες» και «ρεαλιστές». Είναι διαφορά στρατηγικής. Διαγραφή του χρέους σημαίνει ότι προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας, ότι «δεν πληρώνουμε» 20 δις ευρώ για τόκους, αλλά αυτά τα χρήματα τα θέλουμε για τις ανάγκες μας.

Εργατικός έλεγχος

Από την κυβέρνηση, τους τραπεζίτες, τον ΣΕΒ ακούμε ότι τυχόν «στάση πληρωμών», διαγραφή του χρέους σημαίνει βιβλική καταστροφή. Θα βγούμε εκτός της προστατευτικής ασπίδας του ευρώ μας λένε, εκτός ΕΕ, θα γίνουμε έρμαιο των διεθνών κερδοσκόπων, οι μισθοί θα εκμηδενιστούν από τον πληθωρισμό ενός νομίσματος χωρίς αξία, οι συντάξεις δεν θα μπορούν να πληρωθούν, τα ασφαλιστικά ταμεία θα φαλίρουν, οι καταθέσεις του κοσμάκη θα εκμηδενιστούν.

Κι όμως, και γι’ αυτά υπάρχει απάντηση. Δεν είναι το τέλος του κόσμου ούτε η διαγραφή του χρέους, ούτε η έξοδος από το ευρώ και η ρήξη με την ΕΕ. Το εργατικό κίνημα έχει όπλα στη φαρέτρα να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις καταστάσεις και είναι η σύγκρουση με τον καπιταλισμό συνολικά.

Η διαγραφή του χρέους πάει χέρι-χέρι με την κρατικοποίηση όλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος χωρίς καμιά αποζημίωση για τους τραπεζίτες και τους μετόχους. Αυτή είναι η απάντηση στην προσπάθεια του κάθε Λάτση, του κάθε Κωστόπουλου να κερδοσκοπήσουν. Μόνο έτσι μπορεί να μπει φραγμός στα κερδοσκοπικά παιχνίδια με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες στις οποίες αρέσκονται οι τραπεζίτες και οι καπιταλιστές διεθνώς και στην Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή περισσότερα από 600 δισεκατομμύρια ευρώ βρίσκονται στις ελβετικές τράπεζες. Δεν τα βγάλανε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, οι τραπεζίτες, οι καπιταλιστές, οι πλούσιοι τα έβγαλαν. Κρατικοποιημένες τράπεζες σημαίνει τέλος σ’ αυτά τα παιχνίδια. Σημαίνει ότι αυτός ο πλούτος μπορεί να εξασφαλίσει και τα ασφαλιστικά ταμεία, και τις συντάξεις, και τις καταθέσεις που έχουν κάνει οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι με τον ιδρώτα τους.

Μαζί με την κρατικοποίηση πάει ο εργατικός έλεγχος. Οι «κρατικοί» τραπεζίτες δεν είναι καλύτεροι από τους «ιδιωτικούς». Ο Προβόπουλος δεν είναι καλύτερος από τον Σάλλα. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι στις τράπεζες έχουν και την γνώση και τη δύναμη να επιβάλλουν ότι οι κρατικοποιημένες τράπεζες θα λειτουργούν όπως θέλουμε εμείς και όχι όπως θέλουν τα αρπακτικά της αγοράς. Αν το 2008 οι εργαζόμενοι στην Τράπεζα της Ελλάδας μπορούσαν να επιβάλλουν ότι στη διάρκεια της απεργίας τους θα πληρώνονται οι συντάξεις, αλλά δεν θα εξυπηρετούνται οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, σκεφτείτε τι μπορεί να κάνει ένα εργατικό κίνημα στις τράπεζες και γενικότερα στην κοινωνία που έχει στη σημαία του τη προοπτική της διαγραφής του χρέους.

Μαζί με την κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η λογική της συνέχεια, είναι η κρατικοποίηση όλων των μεγάλων επιχειρήσεων. Καταρχήν η επανακρατικοποίηση όλων των πρώην ΔΕΚΟ και δημόσιων υπηρεσιών που έχουν παραδώσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις στα αρπακτικά της αγοράς. Να επιστρέψει στο δημόσιο για παράδειγμα ο ΟΤΕ που έχουν παραδώσει στη Ντοϊτσε Τέλεκομ, ο Σκαραμαγκάς από την Τίσεν. Πάνω σ’ αυτή τη πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων άνθησαν τα σκάνδαλα της μίζας.

Καιρός να τους τα πάρουμε πίσω. Σήμερα η ΔΕΗ ανήκει κατά 49% στους ιδιώτες και η κερδοφορία της σημαίνει μεγαλύτερα μερίσματα για τους μετόχους και ακριβότερα τιμολόγια για τα εργατικά και φτωχά νοικοκυριά. Και η κυβέρνηση θέλει να την παραδώσει ολοκληρωτικά στα λαμόγια της αγοράς. Ενας τομέας ενέργειας 100% στο δημόσιο, με εργατικό έλεγχο, θα σημάνει ότι όλος αυτός ο πλούτος θα εξυπηρετεί την κοινωνία –και τα δημόσια έσοδα- όχι τους κερδοσκόπους.

Η απαγόρευση των απολύσεων είναι ακόμα ένα όπλο που μπορεί να απαντήσει στους εκβιασμούς, τις πιέσεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των καπιταλιστών. Ήδη, το βάθεμα της ύφεσης που προκαλεί η πολιτική του Μνημονίου έχει σημάνει ότι η ανεργία έχει εκτιναχθεί στο 16%. Η απαγόρευση των απολύσεων δεν είναι μόνο η πραγματική απάντηση στην ανεργία σήμερα, αλλά και το όπλο που θα απαγορεύσει στους εργοδότες να χρησιμοποιήσουν την έξοδο από το ευρώ για να φορτώσουν τις ζημιές τους σε μας.

Το ίδιο ισχύει με την πάλη για την αύξηση των μισθών και των συντάξεων. Το αίτημα που προβάλει η αντικαπιταλιστική αριστερά στα συνδικάτα για βασικό μισθό 1.400 ευρώ ανταποκρίνεται από τη μια στις ανάγκες των εργαζόμενων που στενάζουν από τη λιτότητα και την ακρίβεια κι από την άλλη είναι το μέσο για να ακυρωθούν τα παιχνίδια των καπιταλιστών που θα προσπαθήσουν να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους με μεροκάματα πείνας.

Είμαστε μόνοι μας;

Το εργατικό κίνημα έχει τη δύναμη να υλοποιήσει αυτό το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Να επιβάλλει και τη στάση πληρωμών-διαγραφή του χρέους, και την έξοδο από το ευρώ, και να εξασφαλίσει ότι το «λογαριασμό» θα τον πληρώσουν οι καπιταλιστές, εκείνοι που στο κάτω-κάτω δημιούργησαν το χρέος. Όταν σήμερα οι «αγορές», οι «ευρωπαίοι εταίροι» και οι τεχνοκράτες της ΕΕ ανησυχούν για το αν η κυβέρνηση του Παπανδρέου μπορεί να σηκώσει το πολιτικό βάρος της εφαρμογής του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος» και του «Συμφώνου Σταθερότητας», λένε με άλλα λόγια ότι φοβούνται το κίνημα που έχει κάνει 12 πανεργατικές απεργίες και που απειλεί να μετατρέψει κάθε πλατεία, κάθε χώρο δουλειάς σε «ακυβέρνητες πολιτείες».

Απέναντι σ’ αυτό το κίνημα στρέφονται οι κινδυνολογίες που ακούγονται από διάφορες μεριές, ότι μια τέτοια προοπτική λίγο πολύ θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Βόρειο Κορέα. Η δικιά μας η απάντηση είναι ότι ένα κίνημα που θα επιβάλλει όλα αυτά στην Ελλάδα, μόνο απομονωμένο δεν θα βρεθεί. Αντίθετα, θα γίνει ο φάρος για τους εργάτες και τη νεολαία όχι μόνο του νότου της Ευρώπης αλλά και της «καρδιάς» της ΕΕ.

Οι εργάτες της Γερμανίας που με τους παγωμένους μισθούς στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών πολυεθνικών, θα πάρουν κουράγιο από το παράδειγμα μας για να κανονίσουν τους λογαριασμούς τους με τη Μέρκελ. Το ίδιο ισχύει για τους εργάτες στην Γαλλία που μερικούς μήνες πριν, όταν κατέβαιναν σε ένα μεγάλο κύμα απεργιών ενάντια στον Σαρκοζί έκαναν λογοπαίγνιο με το «γκρέβ ζενεράλ» (γενική απεργία) σε «γκρες ζενεράλ» (ελληνική απεργία). Η εργατική αντίσταση στην Ελλάδα ήταν ο προπομπός για το εργατικό κίνημα που αρχίζει να δείχνει τα δόντια του σε όλη την Ευρώπη.

Οσο πιο τολμηρά βαδίσουμε στο δρόμο της σύγκρουσης με το σύστημα και με τις προτεραιότητές του, στο δρόμο του αντικαπιταλισμού, τόσο περισσότερα έχουμε να κερδίσουμε.

Διαβάστε επίσης

Ποιοί φταίνε για το χρέος;

Ανοιχτές εκδηλώσεις