Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Kλείστε τα στρατόπεδα θανάτου

3/4, Πλ. Αμερικής, Διαδήλωση ενάντια στα στρατόπεδα του θανάτου.

Η πρόσφατη αυτοκτονία του 24χρονου Κούρδου πρόσφυγα Ιμπραήμ Εργκιούν καθώς και ο θάνατος από αποφρακτικό ειλεό του 44χρονου Μάκι Ντιαμπατέ από τη Γουινέα στα κλειστά στρατόπεδα προσφύγων της Κορίνθου και της Κω αντίστοιχα αποτελούν μακάβριες αλλά και τρανταχτές αποδείξεις για τις συνθήκες διαβίωσης σε αυτές τις δομές. Αυτές επαληθεύονται άλλωστε από πληθώρα εκθέσεων διεθνών οργανισμών και οργανώσεων και ακόμα περισσότερο από μαρτυρίες προσφύγων.

Τα στρατόπεδα κλειστού τύπου -διαφορετικά από τις λεγόμενες δομές φιλοξενίας που είναι ανοιχτές- πρωτοάνοιξαν στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και πολλαπλασιάστηκαν μετά τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας φέρουν την επίσημη ονομασία Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης (ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ). Ένα από τα πρώτα τέτοια κέντρα στην Αθήνα είναι αυτό της Αμυγδαλέζας που “άνοιξε τις πόρτες του” τον Απρίλη του 2008. Η μακάβρια ιστορία του περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον θάνατο του Πακιστανού Μοχάμεντ Ασφάκ το 2014 που έπασχε από άσθμα, του Αφγανού πρόσφυγα Σαγιέντ Μεχντί Αχμπαρί από φυματίωση και την αυτοκτονία το 2015 του Ναντίμ Μοχάμεντ, μετανάστη από το Πακιστάν, τρεις απόπειρες αυτοκτονίας γυναικών τον Οκτώβρη του 2020 και την πρόσφατη αυτοκτονία του Ιμπραήμ Εργκιούν.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης ή/και η ανακοίνωση παράτασης της περιόδου κράτησης. Η δημιουργία του κολαστηρίου της Μόριας μπορεί να επισκίασε για μεγάλο διάστημα την φρικτή πραγματικότητα άλλων στρατοπέδων άλλα οι συχνές εξεγέρσεις, απεργίες πείνας την επαναφέρουν συχνά στην επιφάνεια.

Όσον αφορά την Αμυγδαλέζα, οργανώσεις που έχουν τη δυνατότητα παρέμβασης στους χώρους κράτησης, αναφέρουν μεταξύ άλλων με εκθέσεις τους πως, “δεκάδες είναι οι ανήλικοι κρατούμενοι που έχουν παραμείνει για πολυήμερα ή και πολύμηνα χρονικά διαστήματα στο στρατόπεδο παρόλο που η κράτησή τους είναι παράνομη καθώς αντί να υποβληθούν σε διαδικασίες υποδοχής και ταυτοποίησης και στη συνέχεια να φιλοξενηθούν σε δομές κατάλληλες για την ηλικία τους, συλλαμβάνονται και υπόκεινται σε διαδικασίες επιστροφής”. Συχνά δε, αναφέρουν “υποβάλλονται στα λεγόμενα «τεστ ανηλικότητας» από αναρμόδιους φορείς όπως η αστυνομία”!

Άθλιες συνθήκες

“Πολλά παιδιά, κοιμούνταν σε στρώματα χωρίς σεντόνια... καταγράφησαν περιστατικά ασθένειας από δερματικές παθήσεις (ψώρα), από τα βρώμικα στρώματα”, ενώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα σύμφωνα με μαρτυρίες δεν υπάρχουν λάμπες για φωτισμό. Οι κρατούμενοι δεν λαμβάνουν πάντα είδη προσωπικής υγιεινής και δεν παρέχονται ψυχαγωγικές δραστηριότητες (ούτε καν για τους ανήλικους). Διαπιστώνεται δε ακόμα και η απουσία για μεγάλα χρονικά διαστήματα συνεργείων καθαρισμού τη στιγμή που οι κρατούμενοι δεν έχουν παρά ελάχιστα από τα απαραίτητα για να καθαρίσουν οι ίδιοι. Όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη οι ίδιες οργανώσεις διαπιστώνουν πως η πρόσβαση στις υπηρεσίες είναι προβληματική, καθώς “η επίσκεψη στον ιατρό βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια και εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα του προσωπικού φύλαξης” ενώ δεν πραγματοποιείται ιατρικός έλεγχος όταν εισέρχονται στο κέντρο και δεν υπάρχει μέριμνα για όσους χρειάζονται συγκεκριμένη διατροφή, λόγω προβλημάτων υγείας. Κάνουν λόγο επίσης για σημαντικές ελλείψεις σε ρουχισμό και υπόδηση, στη δυνατότητα επικοινωνίας και στον προαυλισμό, στην ενημέρωση όσον αφορά τα δικαιώματα τους και στις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσουν.

Μέχρι και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαπιστώνει σε έκθεσή του πως υπάρχει μεταξύ άλλων «σοβαρός συνωστισμός, ανεπαρκής ασφάλεια και έλλειψη πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη, καθώς και σε είδη διατροφής και υγιεινής», ενώ παράλληλα γίνεται λόγος για τις καταγγελίες κρατουμένων για παραβατική συμπεριφορά αστυνομικών και για φυσικές και φραστικές παρενοχλήσεις εκ μέρους τους. Από την πλευρά της η Ευρωπαϊκή Επιτρoπή για την Πρόληψη των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας στηλιτεύει σε έκθεση του 2020 όλα όσα αναφέραμε για την Αμυγδαλέζα, παρουσιάζοντας τα σαν κομμάτι, και όχι εξαίρεση, της συνολικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης.