Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Black Lives Matter: Το κίνημα νικάει και συνεχίζει

20/7/20, Πόρτλαντ, Όρεγκον. Εργάτες και εργάτριες της Υγείας μπαίνουν στο κίνημα Black Lives Matter. Φωτο: Reuters, Caitlin Ochs

Η πρώτη και καθοριστική πράξη του ξεσπάσματος του κινήματος Black Lives Matter για την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ ήταν αυτή της 17χρονης Νταρνέλα Φρέιζιερ που βιντεοσκόπησε, παρά τις απειλές, ολόκληρη τη σκηνή του εγκλήματος. 

Μέσα σε λίγες ώρες το βίντεο της, που αποτύπωνε το εμβληματικό πλέον “Δεν μπορώ να αναπνεύσω” του Φλόιντ, έκανε το γύρο του κόσμου και οι διαδηλώσεις ξεσπούσαν η μια μετά την άλλη. 

Την επομένη, χιλιάδες κόσμου, λευκοί και μαύροι καταλάμβαναν τους δημόσιους χώρους. Η αστυνομία απαντούσε με χημικά. Η οργή όμως είχε ξεχειλίσει και στο στόχαστρο των διαδηλωτών μπήκαν αστυνομικά τμήματα, κυβερνητικά κτίρια, ξενοδοχεία και ακριβά μαγαζιά. Σε δύο μέρες, οι ΗΠΑ φλέγονταν από άκρη σε άκρη. Γινόντουσαν διαδηλώσεις σε πάνω από 140 πόλεις για τον Τζορτζ Φλόιντ, αλλά και για όλους τους δολοφονημένους από την αστυνομία. Μπριόνα Τέιλορ, Άχμοντ Άρμπερι, Ταμίρ Ράις, Τρέιβορ Μάρτιν, ήταν μερικά από τα ονόματα των θυμάτων αστυνομικής βίας που ακούγονταν στα συνθήματα.

Οι μισές Πολιτείες είχαν μέσα σε λίγες μέρες κινητοποιήσει την Εθνοφρουρά. Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας όμως που έβγαιναν σε πολλές πόλεις με πρόσχημα την πανδημία, αντιμετωπίζονταν σαν επίθεση στο κίνημα και ακυρώνονταν στην πράξη. 

Στις 4 Ιούνη χιλιάδες συρρέουν στην πρώτη επικήδειο τελετή του Τζορτζ Φλόιντ. Το Σάββατο 6 Ιούνη χιλιάδες περικύκλωσαν τον Λευκό Οίκο και γέμισαν το φράχτη που είχε στήσει η αστυνομία με πανό. Στο Σιάτλ, εργαζόμενοι στην Υγεία, πολλοί από αυτούς με τα ρούχα της δουλειάς, έμπαιναν στην κεφαλή της πορείας. Στη βαριά χτυπημένη από την πανδημία Μινεάπολη, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία πήγαιναν από τη βάρδια στις διαδηλώσεις και πίσω στη βάρδια. 

Την ίδια στιγμή το κίνημα απλωνόταν διεθνώς. Από το Λονδίνο και την Αθήνα μέχρι το Τόκιο και από τη Βραζιλία μέχρι τον Καναδά.

15 χιλιάδες διαδήλωσαν την ίδια μέρα στην κεντρική πλατεία Αλεξάντερπλατς του Βερολίνου. 20 χιλιάδες στο Μόναχο και πολλές χιλιάδες στην Φρανκφούρτη και την Κολονία. Στις 7 Ιούνη δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στην αμερικάνικη πρεσβεία στο Λονδίνο και χιλιάδες στην Γλασκόβη, το Εδιμβούργο, το Μάντσεστερ και άλλες πόλεις. Οι πιο συγκλονιστικές εικόνες ερχόντουσαν από το Μπρίστολ όπου μια πορεία 20 χιλιάδων διαδηλωτών κατέληξε να γκρεμίζει και να πετάει στο ποτάμι το άγαλμα του δουλέμπορου Έντουαρντ Κόλστον. Στις Βρυξέλλες το άγαλμα του Λεοπόλδου Β' γκρεμίζονταν κι αυτό. 

Στη Μαδρίτη, oι αρχές είχαν δώσει άδεια για 200 διαδηλωτές αλλά γρήγορα ξεπέρασαν τις 2 χιλιάδες και αναφέρονταν στις ρατσιστικές δολοφονίες μεταναστών στα νότια σύνορα της Ισπανίας. Στην Βραζιλία οι διαδηλώσεις έπαιρναν χαρακτήρα ενάντια στον ακροδεξιό πρόεδρο Μπολσονάρο και οι διαδηλωτές τιμούσαν τη δολοφονημένη από παρακρατικούς αγωνίστρια Μαριέλε Φράνκο.

Στην Ελλάδα χιλιάδες ανταποκρίθηκαν. Στις 26 Ιούνη η ΚΕΕΡΦΑ μαζί με τις κοινότητες των μεταναστών πραγματοποιούσε μαζική διαδήλωση στην Αθήνα με σύνθημα “Οι ζωές των μαύρων μετράνε -  Οι ζωές των προσφύγων μετράνε”. 

Πίσω στις ΗΠΑ, στο Σιάτλ η αστυνομία επιχειρούσε ανεπιτυχώς να μπει στην Αυτόνομη Περιοχή του Capitol Hill, μια γειτονιά που είχαν πάρει υπό τον έλεγχό τους οι εξεγερμένοι. Στις 19 Ιούνη ο εορτασμός της κατάργησης της δουλείας, γνωστός ως Juneteenth έπαιρνε απεργιακό χαρακτήρα. Το συνδικάτο των λιμενεργατών (ΙLWU) έβαζε λουκέτο σε 29 λιμάνια της Δυτικής Ακτής. Στη συγκέντρωση των απεργών στο Όκλαντ συμμετείχε μεταξύ άλλων η διάσημη αγωνίστρια Άντζελα Ντέιβις. Στη Φιλαδέλφεια ο δήμαρχος αναγκάστηκε να κηρύξει την ημέρα επίσημη γιορτή.  Εργάτες της Whole Foods στη Βοστόνη σταμάτησαν τη δουλειά γιατί η εταιρία τους είχε απαγορεύσει να φοράνε μάσκες με το λογότυπο BLM. 

Οι διαδηλώσεις κράτησαν μέχρι τα τέλη Ιούλη. Το αίτημα για διακοπή της χρηματοδότησης της αστυνομίας είχε γίνει πλέον μαζικό. Το BLM καθόρισε στην πραγματικότητα το κλίμα των εκλογών του φθινοπώρου και οδήγησε στην ήττα του Τραμπ. Η προσπάθεια του Τραμπ να πολώσει την αμερικανική κοινωνία απέδωσε, αλλά ο ίδιος βγήκε χαμένος. Μέσα στη χρονιά που πέρασε το κίνημα συνέχισε να δίνει μάχες και δεν σταμάτησε να διεκδικεί την καταδίκη του Ντέρεκ Τσόβιν μέχρι και την τελευταία στιγμή της ανακοίνωσης της δικαστικής απόφασης.

Είναι ένα κίνημα που καθόρισε τις εξελίξεις και που περιμένει στη γωνία τον Μπάιντεν και την κυβέρνησή του. 

2013-2020: Η αστυνομική βία στις ΗΠΑ σε αριθμούς

8763 νεκροί από αστυνομική βία 
87 συλλήψεις αστυνομικών
59 εκδικασμένες υποθέσεις
44 καταδικαστικές αποφάσεις
7 καταδίκες για φόνο