Η Άποψή μας
Είναι η ώρα του εργατικού οδοστρωτήρα

22/4, Απεργία στα νοσοκομεία. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εμφανίστηκε από την πρώτη στιγμή σαν «οδοστρωτήρας» που έβαζε μπροστά να πατήσει κατακτήσεις και δικαιώματα κερδισμένα με σκληρούς αγώνες από την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ευτυχώς, η αντίσταση σε αυτή την επέλαση ξεκίνησε από την αρχή και χάρη σε αυτές τις αντιστάσεις φτάνουμε στην φετινή Πρωτομαγιάτικη απεργία σε θέση αντεπίθεσης. Τώρα είναι η ώρα για έναν εργατικό οδοστρωτήρα που θα σημάνει το τέλος αυτής της κυβέρνησης.

Τη δυναμική για αυτή την προσπάθεια τη χτίσαμε βήμα-βήμα, από την πρώτη μέρα. Στις 23 Ιούλη του 2019, η νέα τότε κυβέρνηση του Μητσοτάκη παρουσίαζε τις προγραμματικές δηλώσεις της, με την Κεραμέως να εξαγγέλλει την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το κέντρο της Αθήνας σείστηκε εκείνη τη μέρα από ένα μαζικό συλλαλητήριο όπου φοιτητές, εκπαιδευτικοί και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βροντοφώναξαν ότι δεν θα περάσει. Ήταν η αφετηρία για το κύμα των κινητοποιήσεων στους χώρους της εκπαίδευσης, το οποίο ανάγκασε την Κεραμέως πρόσφατα να ανακοινώσει ότι η εμφάνιση της «πανεπιστημιακής αστυνομίας» στα ΑΕΙ αναβάλλεται για το φθινόπωρο.

Να τους γκρεμίσουμε

Αντίστοιχα, ο Χρυσοχοΐδης που ξεκίνησε άλλη μια θητεία ως πολιτικός προϊστάμενος της αστυνομίας με αλλεπάλληλες επιδείξεις πυγμής, έχει καταλήξει να βουλιάζει στα σκάνδαλα της αστυνομικής προστασίας για τον Φουρθιώτη. Η κρίσιμη καμπή ήταν η μαζική έκρηξη οργής στις γειτονιές ενάντια στην αστυνομική καταστολή μετά το παράδειγμα της Νέας Σμύρνης.

Δεν υπάρχει υπουργός του Μητσοτάκη που να ξέφυγε από τη δίκαιη οργή των εργατών και της νεολαίας για τα αίσχη του. Ο Κικίλιας που καμάρωνε ως ο υπουργός Υγείας που αντιμετώπισε την πανδημία πριν ένα χρόνο, τώρα έχει φτάσει να χρειάζεται μόνιμα τα ΜΑΤ μέσα στο υπουργείο του για να αντιμετωπίσει τους απεργούς των νοσοκομείων, όπως αποδείχτηκε περίτρανα με την καμπάνια ενάντια στην απόλυση του Κώστα Καταραχιά και την απεργία των εργατών της Υγείας στις 22 Απρίλη.

Όλοι μαζί οι υπουργοί που παριστάνουν τους «θεματοφύλακες των αξιών της οικογένειας», με επικεφαλής την Μενδώνη, βρέθηκαν στο στόχαστρο του ελληνικού #metoo και της κινητοποίησης την παγκόσμια μέρα των γυναικών στις 8 Μάρτη.

Έτσι διαμορφώθηκαν οι συσχετισμοί σήμερα που ο Χατζηδάκης απειλεί να το παίξει οδοστρωτήρας για τα συνδικάτα. Μια κυβέρνηση που ξεκίνησε με πρόγραμμα να εξασθενίσει τον συνδικαλισμό επειδή «αποθαρρύνει τους επενδυτές», φτάνει να προωθεί το αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο σε συνθήκες όπου τα συνδικάτα μαζικοποιούνται ξανά από τους αγώνες, όπως έδειξαν οι μάχες των εργατών της Τέχνης, του Επισιτισμού-Τουρισμού, της Υγείας.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Μπορούμε να τους πάρουμε φαλάγγι, να γκρεμίσουμε αυτή την κυβέρνηση και να επιβάλλουμε ότι κανένας δεν μπορεί να αγνοεί τις λύσεις που διαμορφώνει η εργατική τάξη με τους αγώνες της. Αυτή η προοπτική ανοίγεται μπροστά μας με την Πανεργατική Απεργία της 6 Μάη.

Σίγουρα χρειάζεται πολλή δουλειά για να κάνουμε πράξη αυτές τις δυνατότητες. Χρειάζεται να συνεχίσουμε, να συντονίσουμε και να κλιμακώσουμε τους αγώνες. Χρειάζεται να συνενώσουμε τις διεκδικήσεις μας σε ένα πρόγραμμα εργατικής εναλλακτικής που σπάει τα όρια που βάζει το κριτήριο του κέρδους. Η εμπειρία της πάλης μέσα σε συνθήκες πανδημίας έχει απλώσει πλατιά τη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να μπουν οι ζωές πάνω από τα κέρδη. Χρειαζόμαστε δυνατή επαναστατική Αριστερά που προωθεί σταθερά αυτές τις επιλογές.

Δεν μας τρομάζει, όμως, το μέγεθος των καθηκόντων που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, γιατί χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες καταλαβαίνουν ότι αξίζει τον κόπο. Για να στείλουμε τους Μητσοτάκηδες στον αγύριστο και να μην αφήσουμε κανένα περιθώριο για προδοσίες σαν αυτές που ζήσαμε όταν ο Τσίπρας μετέτρεψε το μαζικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε υποταγμένο ΝΑΙ.