Εργατικό κίνημα
Οι γυναίκες ενάντια στο σφαγείο Χατζηδάκη

8/3, Απεργιακή διαδήλωση για τη Διεθνή μέρα των Γυναικών. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Η Αργυρή Ερωτοκρίτου από την Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη μίλησε στη Λένα Βερδέ

Ποια η σημασία της φετινής απεργίας της Πρωτομαγιάς για το γυναικείο κίνημα;

Τη φετινή απεργία της Πρωτομαγιάς στις 6 Μάη χαρακτηρίζουν δυο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι γίνεται μετά από ένα χρόνο πανδημίας. Και το δεύτερο ότι έρχεται μέσα σε φοβερές εξελίξεις για το γυναικείο κίνημα, με το ξέσπασμα του ελληνικού #metoo και τη μεγαλειώδη απεργιακή 8 Μάρτη που είχαμε φέτος.

Αν αναφερόμαστε στην πανδημία είναι γιατί μέσα σε αυτή την περίοδο επί της ουσίας χειροτέρεψε η θέση των γυναικών μέσα στην κοινωνία. Τα βάρη που φορτώθηκαν στις πλάτες τους με τις απανωτές καραντίνες και όλα τα περιοριστικά μέτρα, με την τηλεργασία, την τηλεκπαίδευση, το κλείσιμο βασικών δομών Υγείας κλπ, πολλαπλασιάστηκαν. Αλλά την ίδια στιγμή, μέσα από τους αγώνες που ξεδιπλώθηκαν στη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι που βγήκε και μαζικά το γυναικείο κίνημα και διεκδίκησε όλα τα κρίσιμα ζητήματα: από τη μόνιμη και σταθερή δουλειά μέχρι τις προσλήψεις σε κεντρικούς κλάδους όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια κλπ, και από το ίση αμοιβή για ίση εργασία μέχρι το κάτω τα χέρια από τα σώματά μας, δένοντας τον αγώνα για τις εργασιακές συνθήκες και δικαιώματα με αυτόν ενάντια στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τη βία, τις διακρίσεις, όλες τις σεξιστικές επιθέσεις.

Κι όλα αυτά τα διεκδίκησε πολύ πιο καθαρά και ανοιχτά από ποτέ με τις συλλογικές μορφές πάλης και όργανα των εργαζόμενων, τα συνδικάτα, τα σωματεία, τις επιτροπές στους χώρους δουλειάς. Το γεγονός αυτό είναι πολύ σημαντικό, είναι χαρακτηριστικά που είχαμε να δούμε πάρα πολλά χρόνια τόσο έντονα, και βάζει νέες διαστάσεις στην πάλη ενάντια στη σεξιστική καταπίεση. Είναι προχωρήματα που πρέπει να δυναμώσουμε το επόμενο διάστημα και μέσα από τη φετινή απεργία της Πρωτομαγιάς στις 6 Μάη.

Ποια μέτωπα έχουν να παλέψουν οι γυναίκες εργαζόμενες;

Είμαστε σε μια στιγμή που όλο το εργατικό κίνημα δίνει φοβερές μάχες απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ. Ενάντια στην εγκληματική διαχείριση της πανδημίας. Ενάντια στην καταστροφική συνολικά πολιτική της για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων, έχοντας όλα τα παραπάνω αιτήματα και διεκδικήσεις ανοιχτές. Με αυτή την έννοια η φετινή Πρωτομαγιά έχει ήδη μεγάλη σημασία. Αποκτά όμως ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις απέναντι στο νομοσχέδιο Χατζηδάκη που η κυβέρνηση έχει στα σκαριά.

Με αυτό, η ΝΔ θέλει να τσακίσει όλο το εργατικό κίνημα και τις γυναίκες ιδιαίτερα. Θέλει να καταφέρει ένα πλήγμα, ένα πισωγύρισμα για το γυναικείο κίνημα που την στρίμωξε τόσο πολύ το προηγούμενο διάστημα, που της δημιούργησε μια μεγάλη -αν όχι τη μεγαλύτερη- κρίση. Η κατάργηση του 8ωρου για παράδειγμα θα είναι καταστροφική για τις γυναίκες. Ήδη παλεύουμε απέναντι στις προσπάθειες καταπάτησής του, όπως και όλων των εργασιακών δικαιωμάτων, τώρα με την τηλεργασία και όλα τα μέτρα της πανδημίας. Αν περάσει θα είναι πολλαπλάσια χειρότερο για τις γυναίκες εργαζόμενες που είναι επιφορτισμένες και με όλο το κομμάτι της αναπαραγωγής, της φροντίδας των παιδιών, των συζύγων, των ηλικιωμένων. Θα σημάνει ακόμα περισσότερα βάρη στις πλάτες τους, επέκταση του καθημερινού ήδη εξαντλητικού ωραρίου τους για να ανταποκριθούν σε όλες τις υποχρεώσεις τους. Και μάλιστα χωρίς μισθό μέσα από τις απλήρωτες υπερωρίες.

Το ίδιο ισχύει με τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την είσοδο των ατομικών “συμφωνιών” με τους εργοδότες. Με ό,τι αυτό σημάνει στο κομμάτι του σεξισμού. Ήδη οι ανισότητες, οι χαμηλότεροι μισθοί, οι ελαστικές σχέσεις κάνουν ακόμα πιο ευάλωτες τις γυναίκες στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις και τη βία. Ενώ η απειλή της ανεργίας κάνει πιο εύκολη τη σιωπή των θυμάτων. Αυτά, ό,τι κι αν λέει ο Χατζηδάκης για “αυστηρά μέτρα” κατά της σεξιστικής βίας, απλά θα διογκωθούν.

Αντίστοιχα, το χτύπημα των συνδικάτων είναι περισσότερο σε βάρος των γυναικών. Όλα τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενες στρέφονται εκεί για να προστατευτούν από τις αυθαιρεσίες και τις σεξιστικές επιθέσεις των αφεντικών τους στους χώρους δουλειάς. Το παράδειγμα του κλάδου των καλλιτεχνών φέτος είναι το πιο χαρακτηριστικό. Όταν βγήκαν οι καταγγελίες για τον Λιγνάδη και τους υπόλοιπους “θεατράνθρωπους”, ο κόσμος του χώρου στράφηκε στο συνδικάτο του. Αυτό είναι ένα θετικό παράδειγμα του πώς οι συλλογικές οργανώσεις στους χώρους δουλειάς παίζουν ρόλο και σε αυτά τα ζητήματα. Το να διαλυθούν τα σωματεία στην πραγματικότητα αφήνει εκτεθειμένες τις γυναίκες στις σεξιστικές επιθέσεις, τις παρενοχλήσεις, στα μικρότερα μεροκάματα, στο να κοπούν κατακτήσεις όπως άδειες κυήσεως και μητρότητας, όλα όσα προσπαθεί λυσσασμένα να πάρει πίσω αυτή η κυβέρνηση και όλες οι προηγούμενες τα χρόνια των μνημονίων.

Οι “εθελοντικές” διευθετήσεις του χρόνου εργασίας και των υπόλοιπων ζητημάτων ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους εργοδότες, για τα οποία προσπαθεί να πείσει ο Χατζηδάκης, είναι φούμαρα. Δεν μπορούν δυο άνισα μέρη να κάνουν ισότιμες συμφωνίες. Αυτό που θέλει να ψηφίσει η κυβέρνηση είναι ένας ωμός εκβιασμός των αφεντικών προς τους εργαζόμενους, το “ή θα το δεχτείς ή θα απολυθείς”. Καμιά προοπτική συνεργασίας με τους εργοδότες δεν υπάρχει, ξέρουμε πολύ καλά πως ό,τι έχουμε κερδίσει σαν εργατική τάξη το έχουμε κερδίσει με τους συλλογικούς αγώνες και με κόντρα απέναντι στα αφεντικά, κι έτσι θα συνεχίσουμε για το 8ωρο, τις συλλογικές συμβάσεις μας, τις πληρωμένες υπερωρίες μας, τις άδειες μας κλπ.

Πώς θα οργανώσει τη μάχη η “Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη”;

Πρώτα απ' όλα, για όλους τους παραπάνω λόγους, η “Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη” καλεί σε μαζική συμμετοχή στην απεργία της Πρωτομαγιάς και ρίχνει τις δυνάμεις της για την επιτυχία της. Πάντα είχαμε στο κέντρο της δουλειάς μας τα συνδικάτα. Η φετινή 8 Μάρτη ήταν μεγάλη ακριβώς για αυτό το λόγο. Τώρα θέλουμε όλα τα συνδικάτα που κατέβηκαν εκείνη τη μέρα να δώσουν το παρών στις 6 Μάη έχοντας και αυτή τη διάσταση ξανά στο αγωνιστικό περιεχόμενό τους. Θέλουμε όλες τις γυναίκες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή τότε και οργάνωσαν την απεργία της 8 Μάρτη να μπουν ξανά μπροστά για την μάχη της Πρωτομαγιάς.

Αυτό έχει σημασία ιδιαίτερα στα κομμάτια του ιδιωτικού τομέα που χτυπιούνται πολύ περισσότερο από αυτή την επίθεση. Είδαμε το τελευταίο διάστημα να βγαίνουν στο δρόμο οι κλάδοι του επισιτισμού, του τουρισμού, γενικά οι ελαστικά εργαζόμενες που παλεύουν να χτίσουν σωματεία στους χώρους τους. Χρειάζεται να δώσουμε βάρος για να είναι μαζικά στις 6 Μάη. Αλλά και στο δημόσιο που δεν είναι καθόλου ελεύθερο από το τι σημαίνει εργασιακή ανασφάλεια, σεξισμός, ανισότητες, διακρίσεις.

Για τα νοσοκομεία αυτό είναι ακόμα πιο επιτακτικό. Γιατί εδώ και καιρό έχουν ξεπεράσει τα όριά τους, με τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Και γιατί επιπλέον έγιναν ο χώρος που φάνηκε ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση έχει βάλει στο στόχαστρο τα μαχητικά συνδικάτα, μέσα από την υπόθεση του Κώστα Καταραχιά. Ότι νικήσαμε σε αυτή τη μάχη, ότι πετύχαμε την επαναπρόσληψη του Κώστα έχει γεμίσει με αυτοπεποίθηση όλους τους εργαζόμενους. Πολύ δε περισσότερο το κομμάτι των συμβασιούχων, στο οποίο οι γυναίκες είναι πλειοψηφία και πανηγύρισαν αυτή τη νίκη. Με αυτή τη δύναμη μπορούμε να τα κερδίσουμε όλα και να ξεφορτωθούμε αυτή την κυβέρνηση, που είναι και ο βασικός μας στόχος.


Αθήνα, 8 Μάρτη 2021. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους θα διαδηλώσουμε στις 6 Μάη.

Σαν μετανάστριες γιατί αντιμετωπίζουμε τον ρατσισμό του ελληνικού κράτους. Σαν γυναίκες γιατί η ανασφάλεια στην οποία μας καταδικάζουν μας κάνει ακόμα πιο ευάλωτες στη σεξιστική βία. Σαν εργαζόμενες γιατί πρέπει να αντισταθούμε στις συνθήκες που μας έχουν επιβάλλει και στη χειροτέρευση τους που σκοπεύουν να φέρουν. Χιλιάδες μετανάστριες μένουν για χρόνια χωρίς χαρτιά και αυτό τις αναγκάζει να προσφεύγουν στη μαύρη εργασία. Αυτό σημαίνει ότι δουλεύουμε δεκαετίες ολόκληρες και δεν έχουμε δικαίωμα στην Πρόνοια. Χιλιάδες ώρες δουλειάς χωρίς ένσημα. Όλες αυτές οι γυναίκες που δουλεύουν ως οικιακοί βοηθοί στα σπίτια των πλουσίων, που συχνά δεν βλέπουν το φως του ήλιου γιατί δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο, είναι στο έλεος των εργοδοτών τους. Διεκδικούμε να μπει τέλος σε αυτή την κατάσταση και θα παλέψουμε μαζί με όλη την εργατική τάξη.

Λορέτα Μακόλεϊ, Πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών