Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Στρατόπεδα - παγίδες θανάτου

17/1/21, Το νέο στρατόπεδο της Μαλακάσας. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου

Η περίπτωση της Μίμι Μουτζίνγκιλα Μουκάγια θυμίζει έντονα αυτή του Μάκι Ντιαμπατέ, που για ημέρες σφάδαζε από τον πόνο και δεν του παρασχέθηκε ιατρική βοήθεια. Είναι δε ακόμα πιο εμφανείς οι ευθύνες της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης για το προσφυγικό, αν λάβει κανείς υπόψη ότι το νέο στρατόπεδο της Μαλακάσας, στο οποίο ζούσε η γυναίκα αυτή, δεν είναι καν μια δομή κράτησης. 

Είναι μια δομή, δήθεν “φιλοξενίας”, στην οποία η εγκατάλειψη και η αθλιότητα είναι τέτοιες, που σπρώχνουν τους πρόσφυγες σε μια απομόνωση που είναι σχεδόν αδύνατο να υπερπηδηθεί, παρά τη φαινομενική “ελευθερία” τους να μετακινηθούν προς την Αθήνα.  Παράλληλα με τη γεωγραφική απομόνωση έρχεται και η γραφειοκρατία. Δυο, τρία, ακόμη και περισσότερα χρόνια περιμένουν οι πρόσφυγες για να πάρουν μια απάντηση όσον αφορά τα χαρτιά τους.

Τα στρατόπεδα της Μαλακάσας είναι παγίδες θανάτου. Αβάσταχτο κρύο τον χειμώνα και αφόρητη ζέστη το καλοκαίρι και διακοπές ρεύματος που χειροτερεύουν την κατάσταση. Φαγητό κακής ποιότητας από κέτερινγκ. Κοινόχρηστες χημικές τουαλέτες που δεν απολυμαίνονται και νερό αμφίβολης ποιότητας που δεν είναι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο. Οι κάδοι σκουπιδιών δεν αδειάζονται όσο τακτικά πρέπει. Οι πρόσφυγες με βίντεο, φωτογραφίες και δηλώσεις τους έχουν καταγγείλει όλα αυτά τα γεγονότα καθ' όλη τη διάρκεια των 14 μηνών που λειτουργεί το νέο στρατόπεδο.

Διασπορά κορονοϊού

Δεν υπάρχει δυνατότητα να ελεγχθεί η διασπορά του κορονοϊού. Για τους πρόσφυγες που γυρίζουν στο στρατόπεδο με θετικό τεστ υπάρχει μόνο μια σύσταση για καραντίνα δυο εβδομάδων σε κορονοκοντέινερ, πράγμα που είναι αδύνατο, τόσο επειδή δεν υπάρχει καμία φροντίδα και υποδομή στο στρατόπεδο, όσο και επειδή λόγω του συνωστισμού τα κρούσματα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν με καραντίνα. Καμία άλλη φροντίδα δεν υπάρχει.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν αφηγηθεί στην Εργατική Αλληλεγγύη οι ίδιοι οι πρόσφυγες και οι προσφύγισσες, μέσα στον τελευταίο ένα χρόνο, τουλάχιστον άλλοι πέντε άνθρωποι από τις δυο δομές έχουν χάσει τη ζωή τους για λόγους που οφείλονται ακριβώς στο γεγονός ότι ζούσαν στο στρατόπεδο. Μια γυναίκα 19 χρονών από το Ιράν σκοτώθηκε τον Μάη του 2020 σε καυγά, μέσα στην πρώτη αυστηρή καραντίνα του στρατοπέδου, με την ψυχολογία των προσφύγων να δέχεται καθημερινά χτυπήματα από τις ελλείψεις, την αβεβαιότητα, την παράταση της απαγόρευσης εξόδου, τη δυσκολία επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.

Ένας άνδρας από το Κονγκό σκοτώθηκε το καλοκαίρι σε αυτοκινητιστικό στην είσοδο του στρατοπέδου, γιατί δεν υπάρχει φωτισμός και πεζοδρόμιο, αλλά και γιατί το ασθενοφόρο χρειάστηκε τρεις ολόκληρες ώρες για να τον παραλάβει. Δυο άνθρωποι, ένας 60 και ένας 17 (!) χρονών μεταφέρθηκαν επίσης αργοπορημένα στο νοσοκομείο μετά από πόνους και δυσφορία, όπου και κατέληξαν. Ένα πεντάχρονο προσφυγόπουλο παρασύρθηκε τον Γενάρη από φορτηγό που εκτελούσε έργα. Μόνο μετά το δυστύχημα φρόντισε η διοίκηση του στρατοπέδου να βάλει συνοδό σε κάθε βαρύ όχημα που μπαίνει στον χώρο του στρατοπέδου.

Όλοι αυτοί οι θάνατοι μπαίνουν στον μακρύ κατάλογο των δολοφονιών της κυβέρνησης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα ήταν ακόμα ζωντανοί αν ζούσαν σε σπίτια μέσα στις πόλεις μας και αν είχαν πρόσβαση στο ΕΣΥ. Η μάχη για να δικαιωθεί η Μίμι Μουτζίνγκιλα, ο Μάκι Ντιαμπατέ, ο Ιμπραήμ Εργκιούν είναι μια μάχη να αποδοθούν ευθύνες σε αυτούς που αντί για στέγη και άσυλο το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι απομόνωση σε μια υγειονομική κόλαση.

4/5/21, μπουλντόζες στην είσοδο του στρατοπέδου για τα έργα επέκτασης, περίφραξης και μονιμοποίησής του. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου