Καταπίεση και απελευθέρωση
Νόμος Τσιάρα: Επίθεση στις γυναίκες

8/3, Απεργιακή διαδήλωση για τη Διεθνή μέρα των Γυναικών. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Ψηφίστηκε στις 20/5 με 156 ψήφους της ΝΔ το νομοσχέδιο Τσιάρα για το οικογενειακό δίκαιο. Τις μέρες που προηγήθηκαν της ψήφισης, το συμβούλιο του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα έστειλε επιστολή στην οποία ζητάει να επανεξεταστεί το νομοσχέδιο καθώς ανοίγει τον δρόμο στον κίνδυνο έκθεσης παιδιών και γονιών σε κακοποιητικούς πρώην συντρόφους. Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποίησε για τον κίνδυνο να παραβιαστεί η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης με την εφαρμογή του νομοσχεδίου. Η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής δημοσίευσε έκθεση με την οποία επισημαίνει μια σειρά σοβαρά προβλήματα. Παράλληλα, πάνω από 80 ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις δήλωσαν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο.

Αγνοώντας τις τεράστιες θεσμικές και κινηματικές αντιδράσεις, η ΝΔ επέμεινε στη σεξιστική αυτή επίθεση. Στην πραγματικότητα οι στόχοι της μεταρρύθμισης είναι δυο. Ο ένας είναι να αντιμετωπιστεί η αύξηση των διαζυγίων με τον τρόπο που η ΝΔ ξέρει καλύτερα: με επίθεση στα κατακτημένα δικαιώματα των γυναικών. Είναι ένας νόμος που κάνει το διαζύγιο πιο δύσκολο, πιο περίπλοκο και με μεγάλο το ενδεχόμενο για περισσότερες και πιο σκληρές δικαστικές διαμάχες, με αποτέλεσμα να λειτουργεί αποτρεπτικά, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, στο να πάρουν διαζύγιο. 

Μέσα σε μια εποχή που οι πολιτικές της ΝΔ οδηγούν τα ζευγάρια σε μεγαλύτερη απόγνωση και αυξάνουν τις πιθανότητες να διαβρωθούν οι σχέσεις και να καταλήξουν σε διαζύγια, η νομοθέτηση ενός τέτοιου νόμου θέλει να αποτρέψει αυτό το φαινόμενο με το ζόρι. Κι αυτό γιατί η οικογένεια είναι ο πιο αποδοτικός για το κεφάλαιο τρόπος να αναπαράγεται η εργατική τάξη. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση του διαζυγίου, η προσπάθεια είναι να αποποιηθεί το κράτος και οι εργοδότες από την υποχρέωση να στηρίξουν με οποιονδήποτε τρόπο τη μονογονεϊκή οικογένεια.

Ο άλλος στόχος είναι ιδεολογικός. “Δεν μπορεί ο γάμος και το διαζύγιο να διευθετούνται με νόμο του 1983”, τονίζει ο Τσιάρας, υπονοώντας ότι είναι “ξεπερασμένος”. Το ίδιο λέει για τον εργατικό νόμο του 1982 ο Χατζηδάκης, υπερασπιζόμενος το αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο που ετοιμάζει κι αυτός. Το κοινό που έχουν αυτοί οι νόμοι είναι ότι αποτελούν την νομοθετική αποτύπωση τεράστιων προχωρημάτων που επέβαλε στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ το εργατικό κίνημα της Μεταπολίτευσης. Η Νέα Δημοκρατία σήμερα θέλει να ξεμπερδεύει με τις κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, αλλά και με τον φόβο της εργατικής δύναμης που οδήγησε σε αυτούς τους νόμους. Γι' αυτό η απάντηση και στις δυο επιθέσεις είναι το δυνάμωμα του κινήματος και των συνδικάτων.