Εργατικό κίνημα
Όχι στην ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ

23/8/13, απεργία νοσοκομείων. Φωτό: Αρχείο ΕΑ

Μετά το άρθρο της Καθημερινής για την επικείμενη “εμβληματική” μεταρρύθμιση του ΕΣΥ, ήρθε ο ίδιος ο Μητσοτάκης να διατρανώσει τις προθέσεις της κυβέρνησης -κάτι που αναδεικνύει ταυτόχρονα τη σημασία της συνέχειας που δίνουν οι εργαζόμενοι/ες στην Υγεία με την πανυγειονομική απεργία της 16 Ιούνη. 

“Κάναμε κάποια πρώτα βήματα υποχρεωτικής, όπως απεδείχθη, συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα παρακαταθήκη για την επόμενη ημέρα ...Το ΕΣΥ δεν είναι υποχρεωτικά κρατικό ...Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πρωτοβάθμια περίθαλψη είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση για την επόμενη ημέρα, το κτίσιμο ενός νέου συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας ...Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρουσιάστηκε στα περιφερειακά νοσοκομεία. Πρέπει να φτιάξουμε έναν ορθολογικό νοσηλευτικό χάρτη ...Αν δεν το κάνουμε τώρα θα έχουμε χάσει μια μεγάλη ευκαιρία”. Ο Μητσοτάκης δηλώνει με αυτά τα χυδαία λόγια ότι θα προσπαθήσει να συνεχίσει τον πόλεμο που κήρυξε η Νέα Δημοκρατία στο ΕΣΥ από τα χρόνια των μνημονίων. 

Στο πλαίσιο των μνημονιακών επιθέσεων η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων είχε βάλει μπροστά από το 2012 μια τεράστια επίθεση με στόχο να κλείσουν εκατοντάδες τμήματα και κλινικές, καθώς και νοσοκομεία ολόκληρα. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέλαβε υπουργός Υγείας το καλοκαίρι του 2013 για να κλιμακώσει αυτή την επίθεση και να τσακίσει τις αντιστάσεις που είχαν ξεκινήσει και συντονίζονταν. 

Η αντίσταση απλώθηκε σε όλα τα νοσοκομεία της Αττικής και της επαρχίας που μπήκαν στο στόχαστρο. Από την Πολυκλινική, το Γενικό Πατησίων, το Λοιμωδών και το Αμαλία Φλέμινγκ -τα κλεισίματα των οποίων θα χτυπούσαν κατά κύριο λόγο εργατογειτονιές- μέχρι τα νοσοκομεία Σαντορίνης, Χίου, Μυτιλήνης, Ικαρίας, Λήμνου, Σάμου, Κέρκυρας κ.α. Και από όλα τα ψυχιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που επίσης μπήκαν στο στόχαστρο των λουκέτων, μέχρι τους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ που προχώρησαν σε απεργία διαρκείας ενάντια στις απολύσεις και τη διάλυση της δημόσιας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Η Μαρία Ντάσιου, που συμμετείχε στη μάχη ως γιατρός του ΕΟΠΥΥ σχολιάζει στην Εργατική Αλληλεγγύη: “Η προσπάθεια σήμερα είναι να μετατρέψουν την πρωτοβάθμια περίθαλψη από παρόχους Υγείας σε αγοραστές. Να έρχεται δηλαδή ο κόσμος στα Κέντρα Υγείας και εμείς να στέλνουμε σε ιδιώτες τις εξετάσεις που πρέπει να κάνουν. Το 2013 κρατήθηκε μόνο ένα ή δύο εργαστήρια στο ΙΚΑ στο κέντρο με αποτέλεσμα όλες οι διαγνωστικές εξετάσεις να γίνονται πλέον στα ιδιωτικά κέντρα.

Δόθηκαν πολύ μεγάλοι αγώνες με απεργίες που ξεκίνησαν από 24ωρες και κλιμακώθηκαν. Φτάσαμε να απεργούμε τρεις μήνες. Η συμμετοχή των συναδέλφων ήταν από 80 μέχρι 100%. Ήταν όμορφες μέρες, διεκδικητικές, αλλά και πολύ δύσκολες, χτυπηθήκαμε και οικονομικά. Κρατήθηκαν πολλά ΙΚΑ και Κέντρα Υγείας ανοιχτά. Δυστυχώς όμως απολύθηκαν γύρω στις δυο χιλιάδες συνάδελφοι. Το κακό ήταν ότι δεν δόθηκε η μάχη ενιαία. Ήταν λάθος αυτό, δεν είχαμε διαφορετικά συμφέροντα οι διαφορετικές βαθμίδες της Υγείας. Άλλωστε τις επιθέσεις που έγιναν στην πρωτοβάθμια Υγεία τις προσπάθησαν αργότερα και αλλού. Πρέπει να συνεχίσουμε με συλλογικούς αγώνες συντονισμένους σε όλες τις βαθμίδες”.

“Δεν τους ενδιαφέρει”

Το κτίριο της διαγνωστικής μονάδας Κοσμοϊατρική, που σήμερα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την είσοδο του πρώην Κρατικού Πατησίων δείχνει γλαφυρά το όραμα και το αποτέλεσμα της πολιτικής του Μητσοτάκη. Πάνω από 1 εκατομμύριο κόσμο κάλυπταν τα νοσοκομεία του κέντρου, οι εργαζόμενοι στα οποία έδωσαν μια τεράστια μάχη. Η Ρούλα Σακκά, εργαζόμενη τότε στο 7ο νοσοκομείο ΙΚΑ, τονίζει: “Δεν τους ενδιαφέρει η υγεία του λαού. Ακόμη κι αυτό που λένε ότι θα πληρώνουν τα ταμεία δεν ισχύει, διότι και τα ταμεία τα έχουν διαλύσει. Ακόμη όμως κι αν μπορούσαν να πληρώνουν μέσω της ασφάλισης, το σκεπτικό είναι λανθασμένο: η περίθαλψη δεν είναι ανταποδοτική, πρέπει να παρέχεται ανεξάρτητα από το αν δουλεύεις και πληρώνεις εισφορές.

Η ΝΔ έλεγε από το 2013 ευθαρσώς ότι δεν την ενδιαφέρει η Υγεία. Αυτό που χάθηκε τότε είναι ότι πέτυχαν να κλείσουν νοσοκομεία και να χτυπήσουν τη μονιμότητα. Το μεγάλο κίνημα που αναπτύχθηκε τότε όμως έδωσε και απαντήσεις. Κατάφερε και δεν έγιναν απολύσεις στα νοσοκομεία, δεν έκλεισε το Αμαλία Φλέμινγκ εντελώς, κατάφερε και δεν έκλεισαν μια σειρά άλλα νοσοκομεία και στο κέντρο και στην επαρχία. Δόθηκε μάχη ενάντια στο 25ευρο. Τότε η κυβέρνηση κατάλαβε ότι δεν την έπαιρνε να πάει παραπέρα διότι υπήρχε ένα ρωμαλέο κίνημα όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία.

Η Υγεία που ήθελαν και θέλουν, και τότε και τώρα, είναι η Υγεία μόνο για όσους έχουν. Το 2013 είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να το θυμηθούμε. Έχουμε μάχες μπροστά μας, την πανεργατική της 10 Ιούνη και την απεργία στην Υγεία στις 16 Ιούνη. Έχει γίνει και το προχώρημα ότι συντονίζονται και οι επικουρικοί, οι εργαζόμενοι ΟΑΕΔ. Θα είναι μια μεγάλη μάχη”.