«Συσπείρωση και αλληλεγγύη»

Ο προσανατολισμός αυτός βέβαια της κλασικής ιστοριογραφίας, εντάσσεται στην προσπάθεια πολιτικού σχεδιασμού της δόμησης του έθνους. Κεντρικός φορέας της προσπάθειας αυτής είναι το ίδιο το κράτος, το οποίο, παράλληλα με την ανάπτυξη μηχανισμών εθνικής ενσωμάτωσης, όπως η επίσημη καθιέρωση εθνικών γλωσσών, οι κρατικές απογραφές, οι χάρτες και τα μουσεία, χρησιμοποιεί και την εκπαίδευση.

Έτσι στην περίπτωση της Ελλάδας η ιστορία μπήκε στην υπηρεσία «σφυρηλάτησης μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας». Κύριο, λοιπόν, καθήκον της ιστορίας είναι: α) να τονίσει την υπερτρισχιλιετή ιστορία του έθνους, δίνοντας από τη μια πίστη στην παλαιότητά του, από την άλλη ελπίδα για το «μέλλον της φυλής» και β) να τονίσει την εθνική ιδιαιτερότητα, σε αντιδιαστολή με τους «άλλους», τους «προαιώνιους εχθρούς´, που τυχαίνουν να είναι οι Τούρκοι. Το ίδιο, φυσικά συμβαίνει και στην άλλη όχθη του Αιγαίου με τους όρους βέβαια, αντεστραμμένους.

Προτεραιότητα

Εκτός όμως από αυτά, ο υπερτονισμός του «αντίπαλου δέους», το οποίο φέρεται να απειλεί αέναα την ίδια την ύπαρξή μας, εξυπηρετεί και ένα άλλο στόχο: Τον άμεσο πλουτισμό της πλουτοκρατίας, μέσω των εξοπλισμών. Η ενδυνάμωση της εθνικής άμυνας προβάλλεται ως άμεση προτεραιότητα, έτσι ώστε οι λαοί των δύο γειτονικών χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, να συγκατανέψουν εκούσια στη διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, με το πρόσχημα της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας του έθνους από ανύπαρκτους ή φανταστικούς κινδύνους.

Και επειδή τα τελευταία χρόνια οι πολίτες μεταξύ των δύο χωρών έχουν σημειώσει πρόοδο όσον αφορά την προσέγγιση και την αλληλεγγύη, γεγονός το οποίο απειλεί με κατάρρευση τα επιχειρήματα περί «γειτονικής απειλής», οι αστοί και οι σύμμαχοί τους, τα ΜΜΕ, επιστρατεύουν, άλλα μέσα για να διατηρήσουν ζωντανή την αίσθηση του κινδύνου: Τόσο στον ελληνικό όσο και στον τουρκικό Τύπο, γίνεται λόγος για παραβιάσεις του εναέριου ή θαλάσσιου χώρου, για πετρελαϊκές κρίσεις και για κίνδυνο των ζωτικών μας συμφερόντων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του κλίματος αυτού αποτέλεσαν τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου σχετικά με το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Πιρί Ρεΐς», το οποίο φέρεται να εισήλθε στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια του Καστελόριζου, ενέργεια που «υπονομεύει την προώθηση της διμερούς συνεργασίας, πυροδοτεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας». Φυσικά ανάλογα δημοσιεύματα καταχωρήθηκαν στον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο της Τουρκίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κλίματος έντασης μεταξύ των δύο χωρών. Καθήκον λοιπόν της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι να προωθήσει τη συσπείρωση και την αλληλεγγύη των εργατών, να δώσει τέλος στις στρατιωτικές δαπάνες και να συμβάλλει στην αποκαθήλωση των αρνητικών στερεότυπων, έτσι ώστε το Αιγαίο να καταστεί θάλασσα ειρήνης, προς το συμφέρoν όλων των προλεταριακών στρωμάτων των δύο χωρών.

Λεωνίδας Μοίρας