Διεθνή
Πολιτική κρίση στη Β. Κύπρο

Αφίσα-κάλεσμα για τη διαδήλωση στις 20 Οκτώβρη της πλατφόρμας “Αυτή η χώρα είναι δική μας”

Ούτε ένα χρόνο δεν άντεξε η κυβέρνηση που σχημάτισαν πέρυσι μετά τις βουλευτικές εκλογές στο βορρά, το κόμμα Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) το Δημοκρατικό κόμμα (ΔΚ) και το κόμμα Αναγέννησης (ΚΑ).  Η επίσημη εξήγηση που έδωσε ο παραιτηθείς πρωθυπουργός Ερσάν Σανέρ ήταν η «έλλειψη απαρτίας στη βουλή».

Ο πραγματικός λόγος όμως είναι  οι διαφωνίες μέσα στα ίδια τα κόμματα της συγκυβέρνησης, που ανέλαβε να αντιμετωπίσει την πανδημία και την οικονομική κρίση. Αντιδράσεις και διαφωνίες προκαλεί και ο ασφυκτικός έλεγχος που ασκεί η τουρκική κυβέρνηση στις εξελίξεις στο βορρά.  Οι περισσότεροι τουρκοκύπριοι θέλουν αυτή τη στήριξη αλλά από την άλλη βλέπουν ότι η ανάπτυξη και η ευημερία τους δεν είναι μέσα στις πρώτες προτεραιότητές της. Δεν είναι τυχαίο που καθυστέρησε την επισκευή του αγωγού με τον οποίο τροφοδοτεί με νερό από την Τουρκία, τις τουρκοκυπριακές περιοχές, μέχρι που σχεδόν εξαντλήθηκαν τα αποθέματα στα φράγματα. Η έλλειψη απαρτίας στη Βουλή οφείλονταν στις ηθελημένες απουσίες βουλευτών των κομμάτων της συγκυβέρνησης εξαιτίας των διαφωνιών τους σε τέτοια θέματα.

Ο Τατάρ και γενικά τα κόμματα της δεξιάς ελπίζουν να ενισχύσουν την θέση τους στις πρόωρες εκλογές, που μάλλον θα γίνουν στις 6 Φεβρουαρίου. Έτσι και αλλιώς θα έχουν και τη στήριξη του Ερντογάν.  

Αυτό είναι ένα σενάριο που το είδαμε και στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές αλλά και στις προεδρικές που πολιτογραφήθηκαν χιλιάδες Τούρκοι υπήκοοι σαν Κύπριοι για να ψηφίσουν, ενώ άνθρωποι του κόμματος του Ερντογάν γύριζαν στα χωριά και καλούσαν το κόσμο να ψηφίσει τα κόμματα της δεξιάς και τον Τατάρ.

Σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ ότι φαίνεται αφού το αριστερό Ρεπουπλικάνικο Κόμμα (CTP) προειδοποίησε με έντονες αντιδράσεις αν στις επόμενες εκλογές ο αριθμός των ψηφοφόρων αυξηθεί δραματικά.

Δίπλα σε αυτά εξελίσσεται και μια εκστρατεία συκοφάντισης και διώξεων όσων διαφωνούν με τις επιλογές Τατάρ-Ερντογάν. Μετά την απαγόρευση εισόδου στην Τουρκία, στον Ali Kismir, πρόεδρο του συνδικάτων των εργαζομένων στο Τύπο (Basin Sen) είδε το φως της δημοσιότητας μια λίστα με 42 τουρκοκύπριους που τους απαγορεύεται η είσοδος στην Τουρκία. Στην λίστα αυτή βρίσκονται συνδικαλιστές, όπως ο πρόεδρος του συνδικάτου των τουρκοκυπρίων δασκάλων, δημοσιογράφοι, άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, πολιτικοί, και άλλα άτομα που είναι γνωστά για τις φιλειρηνικές τους απόψεις και υποστηρίζουν την επαναπροσέγγιση και τη δημοκρατική διευθέτηση του Κυπριακού.

Στροφή

Όλα αυτά βέβαια έχουν κάνει αρκετούς σε βορρά και νότο να μιλούν για επιστροφή στις εποχές Ντεκτάς. Εκείνο για το οποίο όμως ελάχιστοι ελληνοκύπριοι μιλούν είναι για το ότι, γι’ αυτή την μεταστροφή της πολιτικής κατάστασης στο βορρά έβαλε το χεράκι του και ο Νίκος Αναστασιάδης. Η στροφή του τα τελευταία χρόνια στην πολιτική της μη λύσης, οι αναφορές για επιστροφή στο ’60, η σύγκλιση με τις πολιτικές του ναζιστικού ΕΛΑΜ, η άρνηση της πολιτικής ισότητας των τουρκοκυπρίων και η αθέτηση συγκλίσεων που είχαν επιτευχθεί στο παρελθόν, ήταν βούτυρο στο ψωμί του Τατάρ και της Τουρκοκυπριακής δεξιάς.

Μπορεί ο Τατάρ να αξιοποιεί τα δώρα του Αναστασιάδη και την στήριξη του Ερντογάν αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα θέλει. Ηδη η πλατφόρμα «Αυτή η χώρα είναι δική μας» στην οποία συμμετέχουν πολλά συνδικάτα και οργανώσεις έχει εξαγγείλει κινητοποίηση για την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου. Πριν δυο βδομάδες η ίδια πλατφόρμα και  άλλες τουρκοκυπριακές οργανώσεις στήριξαν την πορεία για ειρήνη και επανένωση που κάλεσε το ΑΚΕΛ στο οδόφραγμα της Δερύνειας, στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι. Οι επαφές και ο συντονισμός ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους έχει φτάσει σε ένα πολύ ψηλό επίπεδο πια και οι δικοινοτικές εκδηλώσεις απλώνονται σε όλους τους τομείς της πολιτικής,  κοινωνικής, οικονομικής και καλλιτεχνικής ζωής. 

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η θεατρική παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό /Godot’yu bekleren» που ανέβηκε δίγλωσσο από ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους ηθοποιούς. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες εξαιτίας της απαγόρευσης κυκλοφορίας λόγω της πανδημίας, οι παραγωγοί και οι ηθοποιοί βρίσκονταν στη νεκρή ζώνη για πρόβες και παρουσίασαν ένα έργο που όχι μόνο αγκαλιάστηκε και στις δυο πλευρές του νησιού αλλά παίχτηκε και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και βραβεύτηκε με δυο βραβεία. Το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού από κοινού στους δυο πρωταγωνιστές, ελληνοκύπριο και τουρκοκύπριο.

Η επιθυμία για ειρήνη, επαναπροσέγγιση και συνεργασία είναι πολύ δυνατή σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και στις δυο πλευρές. Η ενίσχυση αυτής της διάθεσης είναι και η καλύτερη απάντηση στις μαύρες λίστες των Τατάρ – Ερτογάν, και στις ακροδεξιές πολιτικές του Αναστασιάδη.