Καταπίεση και απελευθέρωση
25Ν­–Ενάντια στη βία σε βάρος των Γυναικών

Στις 25 Νοέμβρη, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, διαδηλώνουμε μαζικά! Φέτος η βία κατά των γυναικών έχει αποτελέσει ένα από τα πιο κεντρικά ζητήματα του κινήματος. Οι καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες φέτος στην Ελλάδα είναι 13, περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά. Ζούμε μια καταιγιστική αύξηση της βίας κατά των γυναικών, για την οποία δεν φταίει γενικά κι αόριστα ο εγκλεισμός. Είναι οι πολιτικές της κυβέρνησης της Ν.Δ. που εντείνουν την ενδοοικογενειακή και σεξιστική βία. Πολιτικές διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, επισφάλειας και καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων, διάλυσης του κράτους πρόνοιας, που δυσκολεύουν την απόφαση των γυναικών για διαζύγιο και τις κάνουν ευάλωτες στους εκβιασμούς των εργοδοτών. 

Οι πολιτικές της κυβέρνησης της ΝΔ βρίσκουν στήριγμα στο χυδαίο ιδεολόγημα του «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια»: οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα επιλογής ούτε για το ίδιο τους το σώμα. Είναι παιδομηχανές για να διαιωνίζουν το έθνος, να φροντίσουν την οικογένειά τους. Η αναβίωση με κάθε τρόπο από την κυβέρνηση της ΝΔ των ιδεολογημάτων της γυναίκας-μητέρας-νοικοκυράς είναι αυτό που πολλαπλασιάζει τις σεξουαλικές κακοποιήσεις, τους βιασμούς και οπλίζει τα χέρια των δολοφόνων. 

Γι’ αυτό και η επίθεση στο δικαίωμα στην έκτρωση συνδέεται με την αύξηση της βίας σε βάρος των γυναικών. Από την παραχώρηση άδειας στη σεξιστική καμπάνια ενάντια στις εκτρώσεις στο Μετρό, μέχρι τα αντιδραστικά ψηφίσματα στο Ευρωκοινοβούλιο για την προστασία της ζωής του «αγέννητου παιδιού» στα οποία συμμετέχουν ευρωβουλευτές της ΝΔ, κι από τα συνέδρια «γονιμότητας» μέχρι τις πλάτες στις αντιδραστικές ημερίδες παραγόντων της εκκλησίας ενάντια στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η κυβέρνηση έχει δείξει τη διάθεσή της να πισωγυρίσει αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα που με αγώνες κατακτήθηκε.

Oι επιθέσεις δεν είναι μόνο ιδεολογικές. Παρά το γεγονός ότι η έκτρωση είναι νόμιμη στη χώρα µας, η πρόσβαση σε δημόσια νοσοκομεία για αυτήν είναι πολύ περιορισμένη. Τα ιατρεία οικογενειακού προγραμματισμού έχουν δεχτεί τα χτυπήματα της υποχρηµατοδότησης, της υποστελέχωσης, ακόμα και του κλεισίματος -ιδιαίτερα μέσα στην πανδημία. Έτσι οι γυναίκες στερούνται αυτά τα κέντρα. 

Την απάντηση στις σεξιστικές πολιτικές της κυβέρνησης των πλούσιων εκβιαστών έχει δώσει το γυναικείο κίνημα πολλές φορές στους δρόμους. Το 2021 ήταν χρονιά έκρηξης της οργής των εργατριών, των προσφυγισσών και των μεταναστριών που υφίστανται όλες αυτές τις επιθέσεις. Από το ελληνικό #metoo και την απεργιακή 8 Μάρτη που ανάγκασε τις αρχές να κλείσουν στη φυλακή τον Λιγνάδη και τον Φιλιππίδη, μέχρι τα Πετράλωνα και την Ηλιούπολη που χιλιάδες υπερασπίστηκαν τα θύματα βιασμού και κακοποίησης, και τους αντιρατσιστικούς ξεσηκωμούς των προσφυγισσών στα καμπ, οι γυναίκες και οι άντρες της εργατικής τάξης παλεύουν ενάντια στη Νέα Δημοκρατία.

Δύναμη

Είναι η δύναμη του κινήματος αυτού που ανάγκασε τον εισαγγελέα του Άρειου Πάγου να προτείνει με εγκύκλιό του την αναγνώριση της έννοιας της γυναικοκτονίας. Όμως πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό.Η οικογένεια δεν είναι κάποιο «ιδανικό καταφύγιο» για τις γυναίκες, αλλά ο χώρος όπου αναπαράγονται οι συνθήκες που θέλουν τη γυναίκα «κατώτερο φύλο».

Για την προστασία των κακοποιημένων γυναικών χρειάζεται ενίσχυση του κράτους πρόνοιας, ξενώνες φιλοξενίας αρκετούς και κατάλληλα στελεχωμένους, κοινωνικές υπηρεσίες κ.ο.κ. Χρειάζεται να ανατραπούν οι αντεργατικοί και αντισυνδικαλιστικοί νόμοι που δίνουν άπλετη εξουσία στα αφεντικά και με την ατιμωρησία στρώνουν τον δρόμο σε παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις. Να σταματήσει η επισφαλής εργασία των γυναικών που τις κρατά δέσμιες λόγω οικονομικής ανασφάλειας στους κακοποιητές, να μονιμοποιηθούν όλες και όλοι οι συμβασιούχοι και να παρθούν πίσω οι αναστολές με πρόσχημα τους εμβολιασμούς.

Όλα αυτά είναι στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας. Το εργατικό κίνημα παλεύει για μόνιμη, σταθερή δουλειά για όλες και όλους με δικαιώματα, διεκδικεί μαζικές προσλήψεις σε Υγεία, Παιδεία, Δήμους. Είναι αυτό που μπορεί να βάλει μπροστά και τα αιτήματα για την προστασία των κακοποιημένων γυναικών, καθώς και το αίτημα για ασφαλείς και δωρεάν εκτρώσεις, και να τα κερδίσει. Στις 25 Νοέμβρη διαδηλώνουμε όλες και όλοι ενάντια στη σεξιστική βία και ενάντια στην κυβέρνηση που την προκαλεί και τη συγκαλύπτει!

(από την προκήρυξη της Κίνησης για την απεργιακή 8 Μάρτη)

• Στην κινητοποίηση στις 6μμ στην Πλ.Κλαυθμώνος καλεί και η ΑΔΕΔΥ


Η 25η Νοέμβρη είναι η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Καθιερώθηκε στην Φεμινιστική Συνάντηση της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής στη Μπογκοτά το 1981, την πρώτη από μια σειρά τέτοιες συναντήσεις σε διάφορες πόλεις. Η ημέρα αναγνωρίστηκε από σχετικό ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών το 1999, ενώ κάθε χρόνο αποτελεί την αρχή των «16 ημερών δράσης» που κλείνουν με τη Διεθνή Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκέμβρη.

Αφορμή για την καθιέρωση της 25 Νοέμβρη είναι η ιστορία των αδελφών Μιραμπάλ. Οι αδελφές Μιραμπάλ, Πάτρια, Μινέρβα και Μαρία-Τερέζα, αντιστάθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς του Ραφαέλ Τρουχίγιο στη Δομινικανή Δημοκρατία και δολοφονήθηκαν στις 25 Νοέμβρη του 1960. Ο Τρουχίγιο, που είχε το παρατσούκλι Ελ Χέφε (το αφεντικό) κυβέρνησε τη Δομινικανή Δημοκρατία από το 1930 μέχρι τη δολοφονία του το 1961, άλλοτε ως «εκλεγμένος» πρόεδρος και άλλοτε πίσω από προέδρους-μαριονέτες.

Η περίοδος της διακυβέρνησης του Τρουχίγιο ήταν από τις πιο αιματηρές σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ανάμεσα στα εγκλήματα του δικτάτορα ήταν η μαζική σφαγή πάνω από 12 χιλιάδων Αϊτινών εργατών που ζούσαν στα σύνορα της Δομινικανής Δημοκρατίας με την Αϊτή. Κάποιες εκτιμήσεις φτάνουν τον αριθμό στις 35 χιλιάδες. Ο ρατσισμός σε βάρος των μαύρων ήταν βασικό συστατικό του καθεστώτος. Ο Τρουχίγιο δεχόταν πρόσφυγες από την Ευρώπη, με προτίμηση στους λευκούς για να αλλάξει η αναλογία λευκών-μαύρων στη χώρα. 

Εχθροί του καθεστώτος εξαφανίζονταν μυστηριωδώς και η αστυνομία φρόντιζε να επιβάλλει τον τρόμο. Ήταν συστηματικός κακοποιητής και βιαστής γυναικών -όσοι ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του φρόντιζαν να του φέρνουν θύματα.

Οι αδελφές Μιραμπάλ ανήκαν σε εύπορη αγροτική οικογένεια. Μπόρεσαν να σπουδάσουν σε αντίθεση με την πλειονότητα των γυναικών της εποχής. Πρώτη η Μινέρβα Μιραμπάλ αποφάσισε να ριχτεί στον αγώνα εναντίον του καθεστώτος και στη συνέχεια ακολούθησαν η Πάτρια και η Μαρία-Τερέζα. Η Μινέρβα ήταν ένα από τα υποψήφια σεξουαλικά θύματα του δικτάτορα, αλλά αντιστάθηκε. Λόγω της κοινωνικής της θέσης δεν μπορούσε να την εξαφανίσει όπως θα έκανε με κάποια άλλη γυναίκα. Της στέρησε ωστόσο τη δυνατότητα να εργαστεί σαν δικηγόρος, που ήταν οι σπουδές της.

“Οι πεταλούδες”

Οι αδελφές Μιραμπάλ οργάνωσαν μια αντιστασιακή οργάνωση που ονόμασαν «Κίνημα της 14ης Ιούνη» προς τιμήν αντιστασιακών που δολοφονήθηκαν στις 14 Ιούνη του ’59. Μοίραζαν προκηρύξεις και συγκέντρωναν όπλα με σκοπό να ανατρέψουν τη δικτατορία. Το παρατσούκλι των αδελφών Μιραμπάλ μέσα στην οργάνωση ήταν «Las Mariposas» (οι πεταλούδες). Όταν ανακαλύφθηκε η οργάνωση, το σπίτι της Πάτρια, που ήταν το αρχηγείο, κάηκε ολοσχερώς και οι δύο άλλες αδελφές συνελήφθησαν. Χάρη στη διεθνή συμπαράσταση προς τις συλληφθείσες και την αντίθεση προς το καθεστώς Τρουχίγιο, αφέθηκαν ελεύθερες. Ο σύζυγος της Μινέρβα και ο σύζυγος της Μαρία-Τερέζα, που ήταν κι αυτοί αντιστασιακοί, παρέμειναν στη φυλακή.

Στις 25 Νοέμβρη του 1960, οι τρεις αδελφές τούς επισκέφθηκαν στην απομονωμένη φυλακή που κρατούνταν. Στην επιστροφή, η μυστική αστυνομία τις σταμάτησε στον δρόμο. Τις ξυλοκόπησε άγρια με ρόπαλα και τις στραγγάλισε. Στη συνέχεια έβαλε τα πτώματα σε ένα τζιπ και έριξε το τζιπ από γκρεμό, προσπαθώντας να κάνει το έγκλημα να φανεί σαν δυστύχημα. Ωστόσο το καθεστώς δεν κατόρθωσε να κουκουλώσει τη δολοφονία, η οποία πιστεύεται ότι είχε μεγάλη επίπτωση ενάντια στη δημοφιλία του Τρουχίγιο και άνοιξε τον δρόμο σε αξιωματικούς του να τον ξεφορτωθούν έξι μήνες αργότερα. Η τέταρτη αδελφή Μιραμπάλ, η Ντέντε, που δεν είχε συμμετάσχει στην αντίσταση, αφιέρωσε έκτοτε τη ζωή της στο να αναδείξει το έργο τους και να μεγαλώσει τα παιδιά τους.