Οικονομία και πολιτική
Πέρα από τις σκιαμαχίες για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή ο πρώτος γύρος των εσωκομματικών εκλογών του ΚΙΝΑΛ με τον Νίκο Ανδρουλάκη να έρχεται πρώτος με 36,75%, τον Γιώργο Παπανδρέου να ακολουθεί δεύτερος με 27,96% και στη συνέχεια τον Α. Λοβέρδο με 26,11%, τον Π. Χρηστίδη με 3,27%, τον Χ. Καστανίδη με 2,98% και τον Π. Γερουλάνο με 2,93%. (ενσωμάτωση 96,60%). Την επόμενη Κυριακή ακολουθεί ο δεύτερος γύρος που θα βρει αντιμέτωπους τον Ν. Ανδρουλάκη και τον Γ. Παπανδρέου και στον οποίο δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν μόνο όσοι ψήφισαν στον πρώτο γύρο. 

Δεν είναι μόνο τα φίλια προς το ΚΙΝΑΛ αλλά και όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα που έχουν αναδείξει σαν «μεγάλο νικητή» την αύξηση της συμμετοχής κατά περίπου 60.000 ψήφους (267.000 από 212.000 στις εκλογές του 2017) και σπεύδουν να μιλήσουν για «επιστροφή του ΠΑΣΟΚ» που βάζει πλώρη για να γίνει ξανά η «νέα αξιωματική αντιπολίτευση» στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται για ένα αυθαίρετο συμπέρασμα. Οι ίδιες αισιόδοξες προβλέψεις είχαν ειπωθεί πάνω κάτω και το 2017 όταν δημιουργήθηκε το ΚΙΝΑΛ με τη συμμετοχή τότε και του Θεοδωράκη. Το αποτέλεσμα του ΚΙΝΑΛ στις βουλευτικές εκλογές του 2019 (8,10%) δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το άθροισμα του ΔΗΣΥ και του Ποταμιού (10,37%) στις εκλογές του 2016. 

Ούτε οι 60.000 ψήφοι παραπάνω σήμερα, σε μια εκλογική διαδικασία που μπορούσε να ψηφίσει ο καθένας σαν «φίλος» του κόμματος δεν επιβεβαιώνουν μια τέτοια «ανανέωση». Και μάλιστα όταν τα ΜΜΕ τα έδωσαν όλα, το καθένα για δικούς του λόγους, για να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον στο ΚΙΝΑΛ. 

Η πλειοψηφία τους για ακόμη μια φορά, παίζοντας το παιχνίδι της Νέας Δημοκρατίας, καθημερινά πρόβαλε μέσα από «ρεπορτάζ», «άρθρα» και «έρευνες» σαν πρώτο με διαφορά τον «εκλεκτό» της ΝΔ, τον Α. Λοβέρδο που βγήκε τελικά τρίτος μην καταφέρνοντας να περάσει στον 2ο γύρο. Όσοι ήθελαν να καταγράψουν «δεξιές στροφές» με άνοδο της δεξιάς πτέρυγας του ΚΙΝΑΛ σε αυτήν την   αντιπαράθεση, έπεσαν έξω. 

Αλλά δεν υπάρχει και τίποτε σε αυτό το αποτέλεσμα που να επιβεβαιώνει κάποιου τύπου «αριστερή στροφή» μέσα στο ΚΙΝΑΛ. Ο δεύτερος γύρος είναι βέβαια ακόμη μπροστά αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου -που επιχείρησε με «αρχηγικό στυλ» να πιάσει το αριστερό στασίδι με τις δηλώσεις του περί «προοδευτικής διακυβέρνησης»- δεν μπόρεσε να δημιουργήσει τη δυναμική στην οποία έλπιζε. 

Μνημόνια

Ο βασικός λόγος είναι ότι το 2009-11 δεν είναι και τόσο μακριά. Ο κόσμος που το 2009 στήριζε το ΠΑΣΟΚ θυμάται τι σήμανε για την ζωή του, τον μισθό του, τη δουλειά του, τη σύνταξή του, η διετία των μνημονίων υπό την ηγεσία του ΓΑΠ. Θυμάται τις δεκάδες πανεργατικές απεργίες, τις πλατείες και τις καταλήψεις που έκανε αντιμέτωπος με τον ΓΑΠ και που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ από το 44% στο 12% αναδεικνύοντας τους Βενιζέλους και τους Λοβέρδους στην ηγεσία. Αυτά δεν έχουν ξεχαστεί.

Η ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη στην πρώτη θέση με ένα ποσοστό που τον βάζει σε θέση φαβορί για τον δεύτερο γύρο δεν αποτελεί σημάδι ανανέωσης. Πρώτον, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί πλήθος διεθνών και εγχώριων παραδειγμάτων που δείχνουν ότι το νεαρό της ηλικίας δεν μεταφράζεται σε «ανανέωση» - ιδιαίτερα όταν οι πολιτικοί του στόχοι δεν δείχνουν κανένα τέτοιο προσανατολισμό: Στις προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε χάσει από την Φώφη Γεννηματά βρισκόμενος στα δεξιά της στο πολιτικό φάσμα του ΚΙΝΑΛ. Ήταν αυτός που πριν από δύο χρόνια είχε σπεύσει να την εγκαλέσει σχολιάζοντας σαν «εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη» την σύγκρουσή της με τον Βενιζέλο όταν την χαρακτήρισε «ουρά του ΣΥΡΙΖΑ». Οι σημερινές δηλώσεις του περί «πολιτικής αυτονομίας» του ΚΙΝΑΛ, που «δεν κλείνει το μάτι ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά» σε ένα ρόλο τουλάχιστον ρυθμιστικού παράγοντα, τον καθιστά υποψήφιο να ακολουθήσει τον δρόμο του Βενιζέλου και του Λοβέρδου, παίζοντας για ακόμη μια φορά το δεκανίκι της δεξιάς. 

Φυσικά την πορεία του ΚΙΝΑΛ θα επηρεάσει άμεσα και η στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Για πόσο δηλαδή θα συνεχίζει την ψόφια αντιπολίτευση και τη μετατόπιση όλο και δεξιότερα, εγκλωβισμένη στην προοπτική της συνεργασίας με το όποιο ΚΙΝΑΛ προκύψει την επόμενη Κυριακή σαν τη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική στο χάος που έχει προκαλέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι ώρα να ξεφύγουμε από αυτές τις σκιαμαχίες για να φτιάξουμε μια γνήσια εργατική εναλλακτική.