Διεθνή
Ιταλία: Απεργία ενάντια στον προϋπολογισμό

Ρώμη 16 Δεκέμβρη

Στις 16 Δεκέμβρη -την ίδια μέρα που στην Ελλάδα εργατικά σωματεία πραγματοποιούσαν στάση εργασίας και συλλαλητήρια ενάντια στον προϋπολογισμό- στην Ιταλία δύο από τις τρεις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες, η CGIL -ιταλική ΓΣΕΕ- και η UIL πραγματοποιούσαν 24ωρη γενική απεργία σε όλη τη χώρα ενάντια στον προϋπολογισμό που θα φέρει η κυβέρνηση Ντράγκι για ψήφιση πριν το τέλος της χρονιάς.

Στη Ρώμη κρατώντας πλακάτ με συνθήματα ενάντια στις απολύσεις, για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις και για όριο συνταξιοδότησης στα 65 και 60 χρόνια για άντρες και γυναίκες αντίστοιχα, χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στο δρόμο στην πρώτη γενική αναμέτρηση με τον πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι από τότε που ο πρώην επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διορίστηκε πρωθυπουργός τον Φεβρουάριο.

Με το δημόσιο χρεός να αγγίζει το 155% και το πρόγραμμα τιτλοποιήσεων με παροχή εγγυήσεων του Δημοσίου CGAS να φτάνει στο τέλος του τον Ιούνη του 2022, ο Ντράγκι φέρνει ένα προϋπολογισμό που εξυπηρετεί τους όρους και τις προϋποθέσεις που βάζει η ΕΚΤ και που επιθυμούν διακαώς τα αφεντικά της χώρας, για να διασφαλίσει ότι η Ιταλία θα λάβει τη δεύτερη δόση της ενίσχυσης δεκάδων δισεκατομμύριων ευρώ την ερχόμενη άνοιξη: “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και το συνταξιοδοτικό”. Φοροελαφρύνσεις για τους βιομήχανους δηλαδή και αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης για τους εργαζόμενους αλλά και αυξήσεις στους φόρους των χαμηλά αμοιβόμενων. 

“Διαδηλώνουμε σήμερα ενάντια σε έναν προϋπολογισμό που είναι άδικος”, δήλωσε στο Ruptlynews ένας από τους διαδηλωτές στην κατάμεστη Πιάτζα ντελ Πόπολο στη Ρώμη. “Είναι μια μεταρρύθμιση που τιμωρεί τους φτωχούς και τους κάνει φτωχότερους και την ίδια στιγμή κάνουν δώρα στους πλούσιους”. “Η απεργία είναι το μόνο μας όπλο στον αγώνα μας για κοινωνική δικαιοσύνη απέναντι σε μια κυβέρνηση που μας υπόσχεται μόνο αδικίες”, δήλωσε μια απεργός. “Είναι καιρός να ανοίξουμε το μέτωπο της κοινωνικής σύγκρουσης. Έχει περάσει πολύς καιρός που ζούμε σε ένα καθεστώς κοινωνικής ειρήνης που όμως είναι κάθε άλλο παρά ειρηνικό, αφού χαμένοι βγαίνουν πάντα οι νέοι και οι φτωχοί”, δήλωσε ένας άλλος. 

Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και στις κεντρικές πλατείες του Μιλάνο, του Μπάρι, του Κάλιαρι και του Παλέρμο με πάνω από 20.000 διαδηλωτές. “Στέλνουμε το μήνυμα στην κυβέρνηση πως χρειάζονται μέτρα που να δίνουν λύσεις στους εργαζόμενους που δεν ξέρουν αν και πότε θα πάρουν σύνταξη, που να τους εγγυώνται τη δουλειά τους και όχι να αυξάνουν τις ανισότητες όπως κάνει ο νέος προϋπολογισμός”, δήλωσε από το Μιλάνο ο Αντρέα Τόρτι, από το συνδικάτο μεταλλεργατών FIOM. 

Η πανεργατική απεργία πραγματοποιήθηκε λίγους μήνες μετά από μια σειρά απεργιών που έγιναν στον ιδιωτικό τομέα τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο. Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 10 Δεκέμβρη, είχε προηγηθεί μαζική απεργία των εκπαιδευτικών που διεκδικούν τη μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, προσλήψεις προσωπικού, αυξήσεις στους μισθούς και το σταμάτημα της ανάθεσης μέρους των υπηρεσιών σε ιδιώτες. 

Μανούβρες

Παρά τις μανούβρες των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών που δεν επέτρεψαν σε νοσοκομειακούς, ταχυδρομικούς και εργαζόμενους στην καθαριότητα των δήμων να συμμετάσχουν στην απεργία, υποκύπτοντας στις πιέσεις της κυβέρνησης για “ανευθυνότητα εν μέσω πανδημίας”, η συμμετοχή ξεπέρασε το 80% στις περισσότερες επαρχίες ενώ σε κάποιους χώρους δουλειάς ήταν καθολική.  

Στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας  ακινητοποιήθηκαν για πολλές ώρες τρένα, μετρό, λεωφορεία και τραμ. Φρένο έβαλαν στην παραγωγή μεγάλα εργοστάσια του βορρά, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες κατέβασαν ρολά και τα αεροδρόμια υπολειτουργούσαν. Παρά την προσπάθεια του δεξιού συνδικάτου Csil η επιτυχία της απεργίας ανάγκασε τον Ντράγκι να δηλώσει πως “από την πλευρά της κυβέρνησης δεν υπάρχει διάθεση τιμωρίας προς τα συνδικάτα. Υπάρχει μόνο επιθυμία για συνεργασία, συζήτηση και ακρόαση”. 

Είναι στα χέρια της Αριστεράς, των εργατών και των εργατριών να μην επιτρέψουν στους γραφειοκράτες να προχωρήσουν σε συνομιλίες και να τους αναγκάσουν να δώσουν συνέχεια στον απεργιακό αγώνα κόντρα σε μια κυβέρνηση που είτε απέναντι στην πανδημία -που ξαναγυρίζει στο σφίξιμο των συνόρων- είτε στην οικονομία βαδίζει από αποτυχία σε αποτυχία.