Διεθνή
Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους του Καζακστάν

Ο κόσμος στους δρόμους της Άλμα-Άτα. Φωτό: AFP

Τίποτα δεν μένει σταθερό

To 2022 ξεκινάει με μια εξέγερση πολύ μεγάλης κλίμακας. Οι εξεγερμένοι εργάτες και εργάτριες του Καζακστάν σήκωσαν το λάβαρο με τον τρόπο που αντιστοιχεί στην κρίση του καπιταλισμού σε κάθε σημείο της γης και ανοίγουν τον δρόμο για όλους μας. Το Καζακστάν δεν είναι μια τυχαία χώρα. Είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη χώρα της Κεντρικής Ασίας. 

Πρόκειται για τον κυρίαρχο καπιταλισμό της περιοχής, που κάθεται πάνω σε τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων ορυκτών, συγκεντρώνοντας το 60% του ΑΕΠ της ευρύτερης περιοχής. Είναι η χώρα μαξιλάρι ανάμεσα στη Ρωσία και τις νοτιότερες “Δημοκρατίες” της Κεντρικη Ασίας, το Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν. Δεν είναι τυχαία και για άλλους λόγους. Από τότε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, το Καζακστάν μπορούσε να χρησιμοποιείται σαν το κατεξοχήν παράδειγμα χώρας όπου ο αυταρχισμός λειτούργησε σταθεροποιητικά.

Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ που παραιτήθηκε από τα αξιώματά του μόλις πριν από μια βδομάδα, ήταν πρωθυπουργός του Καζακστάν ήδη το 1984, όταν η χώρα ήταν κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, κομμάτι της σταλινικής γραφειοκρατίας από τα νιάτα του. Όταν οι εξεγέρσεις έφεραν τη γραφειοκρατία της Μόσχας σε αδιέξοδο και έσπαγαν μία μία οι δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, ο Ναζαρμπάγεφ ντύθηκε ξαφνικά “καζάκος εθνικιστής”, για να ηγηθεί της χώρας στην πορεία της προς την ανεξαρτησία. Αντί να αφήσει άλλους να γίνουν θιασώτες της ελεύθερης αγοράς, έγινε ο ίδιος βασικός προπαγανδιστής της ανάγκης για ιδιωτικοποιήσεις. Έκανε εκλογές με τον μόνο τρόπο που είχε μάθει, δηλαδή στημένες από τα πάνω, και έγινε πρόεδρος με το… 99%. 

Αυτός, η οικογένειά του και ένας κύκλος γραφειοκρατών που μετατρέπονταν σε καπιταλιστές της ελεύθερης αγοράς κληρονόμησαν μια ολόκληρη χώρα, με τα κοιτάσματά της, τον πλούτο της και τους κρατικούς της μηχανισμούς, κατευθείαν από τα χέρια του σταλινισμού. Έστησε μια δικτατορία με τον ίδιο να παραμένει επικεφαλής για δεκαετίες, δίνοντας παράδειγμα και σε άλλους επίδοξους “ισχυρούς άνδρες” στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο για το πώς μπορείς να κρατάς τον κόσμο κάτω και με το βούρδουλα και με την κατάλληλη χρήση του κρατικού χρήματος.

Όμως, ο καπιταλισμός βρίσκεται παγκόσμια σε φάση που τίποτα απολύτως δεν μένει σταθερό. Ο συνδυασμός της παγκόσμιας κρίσης και της αύξησης των τιμών σε καύσιμα και τρόφιμα, η πανδημία και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί κλυδώνισαν και τελικά έσπασαν το πιο σκληρό κάστρο του αυταρχισμού στην περιοχή. Έτσι κι αλλιώς, ήταν ψέμα ότι δεν κουνιόταν φύλλο στο Καζακστάν όλο αυτόν τον καιρό. Η εξέγερση έχει πίσω της τουλάχιστον 10 χρόνια που έδινε τα σημάδια της. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της Σοσιαλιστικής Τάσης (αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ στη Ρωσία) στο κείμενο που δημοσιεύουμε στις διπλανές στήλες θυμίζουν την απεργία του Δεκέμβρη 2011, στην ίδια περιοχή από όπου ξέσπασε τώρα η εξέγερση, που τότε καταστάλθηκε με πάνω από 15 νεκρούς.

Το 2011 ήταν η χρονιά της Αραβικής Άνοιξης και όλοι οι δικτάτορες ανά τη γη είδαν με τρόμο την πιθανότητα να έχουν την τύχη του αιγύπτιου Μουμπάρακ και του τυνήσιου Μπεν Αλί. Γι’ αυτό και κλιμάκωσαν την τρομοκρατία και ένιωσαν πως κέρδισαν για ένα διάστημα. Όμως η κρίση του καπιταλισμού συνέχισε να τους πριονίζει την καρέκλα, μέχρι την επόμενη στιγμή που η εξέγερση έσκασε σαν κεραυνός. Από το 2015 άρχισε να καταρρέει το τενγκέ, το νόμισμα της χώρας, και ξέσπασαν σκάνδαλα σε σχέση με τις πολυτέλειες του Ναζαρμπάγεφ, τα ξεπουλήματα σε κινέζικες εταιρείες και τη συνέχιση της απολυταρχίας. Ο Ναζαρμπάγεφ απέναντι σε όλα αυτά, το μόνο που επεδίωκε ήταν να διασφαλίσει ακόμη περισσότερο τα προνόμια της άρχουσας τάξης. Έφτασε να αλλάξει το όνομα της πρωτεύουσας σε Νουρσουλτάν, το δικό του μικρό όνομα, δένοντας την τύχη του καθεστώτος με τον εαυτό του. 

Χύτρα

Στο μεταξύ η φτώχεια έφερνε ένα νέο κύμα νέων εργατών από τα χωριά στις πόλεις, όπου βρέθηκαν αντιμετώποι τελικά με την ανεργία. Μέσα στο 2021 η ανεργία ανέβηκε κατά 12%. Η πανδημία ήρθε και έκλεισε το καπάκι της χύτρας. Νέοι εργάτες, άνεργοι και φτωχοί, εσωτερικοί μετανάστες βρέθηκαν αποκλεισμένοι από τα λοκ-ντάουν και εγκατελειμμένοι στις τύχες τους. Και δεν ήταν κόσμος χωρίς εμπειρία. Από τις 981 διαδηλώσεις που καταγράφονται στην Κεντρική Ασία μεταξύ 2018 και 2020, οι 520 έγιναν στο Καζακστάν.

Τρέχουν οι “σταθεροποιητές” τώρα, με πρώτο τον Πούτιν, και στέλνουν στρατό για να κρατήσουν όρθιο το καθεστώς. Από την Ουκρανία και την Λευκορωσία μέχρι την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, και πλέον την καρδιά της Κεντρικής Ασίας, ο ρώσικος καπιταλισμός αντί να βλέπει μαξιλάρια ασφάλειας, βλέπει εξεγέρσεις, πόλεμο και αποσταθεροποίηση. Το ΝΑΤΟ και η Δύση πιέζουν τη Ρωσία, αλλά ξέρουν κι αυτοί ότι η φωτιά τους απειλεί όλους. Το βιώνουν στην Ουκρανία, στην κρίση με τους αγωγούς μεταξύ Γερμανίας και χωρών της Βαλτικής, στο χώρο που έδωσε ο πόλεμος στο Ναγκόρνο-Καραμπαχ για ακόμη μεγαλύτερο αλληλοφάγωμα.

Οι εξεγερμένοι του Καζακστάν είναι ο καινούργιος και ανεξέλεγκτος παράγοντας απέναντι σε όλους αυτούς τους δολοφόνους. Οι Ρώσοι εισβολείς και οι σύμμαχοί τους μπορούν να έχουν την ίδια τύχη που είχαν και οι Αμερικάνοι πιο νότια, στο Αφγανιστάν. Ο πλούτος της χώρας είναι τεράστιος. Μπορεί να τον πάρει στα χέρια του ο απλός κόσμος που δουλεύει στις πετρελαιοπηγές και τα εργοστάσια. Η απάντηση απέναντι στον καπιταλισμό της κρίσης και της πανδημίας είναι ένα 2022 με εξεγέρσεις σαν αυτές του Καζακστάν παντού.

Νίκος Λούντος


Στις αρχές Γενάρη, μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στο Καζακστάν. Σε πρώτο στάδιο, οι κινητοποιήσεις ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης των εργατών στον υπερδιπλασιασμό της βενζίνης από 50 τενγκέ (το νόμισμα του Καζακστάν) σε 120 τενγκέ το λίτρο.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις πλούσιες σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο περιοχές στα Δυτικά της χώρας, ιδιαίτερα στο Ζανιαοζέν, μια πόλη με πλούσια ιστορία εργατικών αγώνων. Εκεί, το 2011, οι εργάτες του εξορυκτικού τομέα είχαν βγει σε απεργία, και οι αρχές απάντησαν εξαπολύοντας κρατική τρομοκρατία και ανοίγοντας πυρ στις εργατικές διαδηλώσεις. Σκοτώθηκαν δεκάδες εργάτες από εκείνη την καταστολή. 

Καθώς ο κόσμος δεν έβλεπε καμιά διάθεση από την κυβέρνηση να κάνει παραχωρήσεις, οι διαδηλώσεις άρχισαν να απλώνονται όχι μόνο σε πόλεις της Δύσης - Ακτάου, Ζανιαοζέν, Ατιράου και άλλες, αλλά σε ολόκληρο το Καζακστάν. Μέχρι στιγμής, πόλεις όπως το Ουράλσκ, το Ακτόμπε, το Κοστανάι, το Νουρ-Σουλτάν, το Παβλοντάρ, το Ταράζ, το Σικμέντ και το Κιζιλορντά βρίσκονται σε αναταραχή. Η πιο βίαιη σύγκρουση λαμβάνει χώρα στην Άλμα-Ατα, στον Νότο.

Όταν η κυβέρνηση συμφώνησε να επιστρέψει τις τιμές του αερίου στις Δυτικές περιοχές της χώρας στην αρχική τους κατάσταση, ήταν ήδη πολύ αργά. Όχι μόνο επειδή οι διαδηλώσεις είχαν απλωθεί στις περισσότερες περιοχές της χώρας, αλλά και γιατί οι διαδηλωτές είχαν επεκτείνει τα αιτήματά τους, τα οποία πλέον είχαν να κάνουν με μια μεγάλη γκάμα κοινωνικό-οικονομικών και πολιτικών ζητημάτων. 

Αυτή είναι μια μη-πλήρης λίστα των αιτημάτων των εργατών του Καζακστάν: • Αλλαγή στο πολιτικό καθεστώς. 

• Να έρθει στην εξουσία ένα πρόσωπο που θα είναι αναγνωρισμένο ως επαναστάτης. 

• Συνολική απομάκρυνση από την εξουσία του Ναζαρμπάγεφ και όλων των υποτακτικών του, περιλαμβανομένου του νυν προέδρου της χώρας, Τοκάγεφ. • Λαϊκή εκλογή των ακίμ (δημάρχων, κυβερνητών) κάθε περιοχής και κάθε πόλης (προς στιγμήν, αυτά τα αξιώματα τα καλύπτουν άνθρωποι που διορίζονται από τα πάνω). • Επιστροφή στο Σύνταγμα του 1992 (αυτό το Σύνταγμα διαφέρει από το τωρινό, καθώς, για παράδειγμα, το νομοθετικό σώμα του κράτους είναι το Ανώτατο Σοβιέτ και όχι το κοινοβούλιο). • Καμία δίωξη σε βάρος των κοινωνικών και πολιτικών αγωνιστών. • Μείωση των τιμών στους λογαριασμούς των υπηρεσιών και στη στέγαση. • Μείωση των τιμών στα τρόφιμα. • Αύξηση μισθών σε όλους τους εργάτες. • Αύξηση στο επίδομα ασθένειας. • Αύξηση στις συντάξεις. 

• Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης στα 60 για τους άνδρες και στα 58 για τις γυναίκες. • Μείωση των τιμών των καυσίμων. • Αύξηση στα επιδόματα παιδιού.

Κινητήρια δύναμη

Με βάση αυτό το σύνολο αιτημάτων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η κινητήρια δύναμη των διαδηλώσεων είναι οι εργαζόμενοι του Καζακστάν. Δεν υπάρχει ανάμεσα στα αιτήματα τίποτα για την αύξηση των ελευθεριών ατομικής ιδιοκτησίας ή για τη μείωση των φόρων εισοδήματος για τους επιχειρηματίες. Είναι ίσως ένδειξη της έλλειψης επιρροής της μικροαστικής και της αστικής τάξης στις μάζες που διαδηλώνουν.

Επειδή οι αρχές της χώρας έδειξαν την ανικανότητά τους να καλύψουν όλα ή τουλάχιστον κάποια από τα αιτήματα των διαδηλωτών, οι κινητοποιήσεις άρχισαν να κλιμακώνονται προς την ανοιχτή εξέγερση. Η κατάσταση της κυβέρνησης του Καζακστάν επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο λόγω μιας πανεθνικής απεργίας στις εξορυκτικές βιομηχανίες.

Η εξέγερση χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο βίας. Οι εξεγερμένοι εργάτες εισβάλλουν σε κυβερνητικά κτήρια, αφοπλίζουν και συλλαμβάνουν μέλη της Εθνοφρουράς και της αστυνομίας, αρπάζουν μικρά όπλα από οπλοπωλεία, στήνουν οδοφράγματα και οργανώνουν περιπολίες στους δρόμους.

Πιο εμφανές αυτό έγινε στο Αλμάτι (Άλμα Άτα), τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Εκεί, οι εξεγερμένοι άρπαξαν και έκαναν στάχτη το ακιμάτ της πόλης (το δημαρχιακό μέγαρο), έβαλαν φωτιά στην προεδρική κατοικία και επιχείρησαν να εισβάλουν στο αστυνομικό αρχηγείο της πόλης και τη στρατιωτική ακαδημία. Σε κάποια στιγμή, οι δυνάμεις ασφαλείας εγκατέλειψαν εντελώς την πόλη. Η κρατική προπαγάνδα κατηγόρησε τους εξεγερμένους για πλιάτσικο και καταστροφές. Ωστόσο, οι ίδιοι οι εξεγερμένοι εργάτες οργάνωσαν περιπολίες για να εντοπίσουν τους πλιατσικολόγους και να σταματήσουν επι τόπου τις δραστηριότητές τους. 

Υποχωρήσεις

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο πρόεδρος Τοκάγιεφ έκανε τελικά κάποιες υποχωρήσεις: εξέδωσε διάταγμα για τη μείωση και τη σταθεροποίηση των τιμών του φυσικού αερίου, διέλυσε την κυβέρνηση, έδιωξε τον πρώην πρόεδρο του Καζακστάν, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ από τη θέση του Προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας και ανέλαβε ο ίδιος αυτό το πόστο. Αυτή η τελευταία κίνηση έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ο Ναζαρμπάγεφ, έχοντας οργανώσει ο ίδιος τη μετάβαση εξουσίας, διόρισε πρόεδρο τον Τοκάγεφ, αλλά συνέχισε να ασκεί τεράστια επιρροή στην πολιτική της κυβέρνσηης. Αυτή τη στιγμή, ο Ναζαρμπάγεφ έχει φύγει και κρύβεται μαζί με τις κόρες του στη Ρωσία.

Το πρόβλημα είναι ότι ο σημερινός πρόεδρος Τοκάγεφ δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα για να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις και να ανταποκριθεί στα αιτήματα των εξεγερμένων. Το γεγονός αυτό συνεισφέρει στη συνέχιση της εξέγερσης.

Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι η Εθνοφρουρά και οι αστυνομικές δυνάμεις κατά ένα μέρος έχουν ταχθεί με τους εξεγερμένος. Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για ένοπλους Εθνοφρουρούς και αστυνομικούς που αρνούνται να ασκήσουν βία ενάντια στους εργάτες, με ορισμένους από αυτούς να εντάσσονται στις γραμμές των διαδηλωτών, ενώ μία από τις αστυνομικές μονάδες πέρασε συνολικά στο στρατόπεδρο της αντίστασης μαζί με τα θωρακισμένα της οχήματα.

Η ταχύτητα των εξελίξεων έκανε τον Τοκάγεφ να καταλάβει ότι δεν ήταν πλέον δυνατόν να ανταπεξέλθει σε ό,τι συνέβαινε μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Γι’αυτό και στις 5 Γενάρη, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν και τον Αλεξάντερ Λουκασένκο, πρόεδρο της Λευκορωσίας, και στη συνέχεια έστειλε επίσημη έκκληση στον ΟΣΣΑ (Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, μια “αμυντική” συμφωνία μεταξύ της Ρωσίας και άλλων πέντε μετασοβιετικών κρατών) για να επέμβει στην κατάσταση και να “αποκαταστήσει τη σταθερότητα της χώρας”. Όμως, ο ΟΣΣΑ είναι ένα σύμφωνο που σχετίζεται με την ασφάλεια απέναντι σε εξωτερικές απειλές, γι’ αυτό και ο Τοκάγεφ αναγκάστηκε να κατηγορήσει τους εξεγερμένους ότι τους έχουν οργανώσει ξένες δυνάμεις, ότι είναι “τρομοκράτες”, και ότι βρίσκονται υπό ξένο έλεγχο.

Ο ΟΣΣΑ αποδέχθηκε το αίτημα του Προέδρου Τοκάγεφ και συμφώνησε να στείλει στρατεύματα στο Καζακστάν. Τα εξής κράτη συμμετέχουν στην επέμβαση: Ρωσία (3000 στρατιώτες), Λευκορωσία (500 στρατιώτες), Τατζικιστάν (200 στρατιώτες), Αρμενία (70 στρατιώτες). Το Κιργιστάν αρχικά αρνήθηκε να στείλει στρατεύματα στο Καζακστάν και διακήρυξε τη μη-συμμετοχή του στην επιχείρηση καταστολής στο καζακικό έδαφος. Ίσως αυτό συνδέεται με τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν στο Κιργιστάν ενάντια στην αποστολή στρατευμάτων. Αλλά μόλις στις 7 Γενάρη, ο πρόεδρος του Κιργιστάν άλλαξε γραμμή και υπέγραψε διάταγμα για την αποστολή στρατευμάτων στο Καζακστάν.

Η Λευκορωσία, το Τατζικιστάν, η Αρμενία και το Κιργιστάν είναι πλέον ημι-αποικίες της Ρωσίας και καταλαμβάνουν μια υποτελή θέση έναντι του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Αυτό σημαίνει πως ο ΟΣΣΑ, παρά την τυπική ισότητα των μελών στο εσωτερικό του, είναι και αυτός στρατιωτικά και πολιτικά υποταγμένος στη θέληση της Μόσχας.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι οι ρώσικες αρχές θα αποτύχουν για μια ακόμη φορά να φτάσουν σε μια “μικρή νίκη”. Αντίθετα, μπορεί να προκύψει ότι οι ρώσικες ένοπλες δυνάμεις θα μείνουν μπλεγμένες στο Καζακστάν για πολύ καιρό.

Κατάρρευση

Σε συνδυασμό με διάφορες άλλες συγκρούσεις στις οποίες η Ρωσία εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα, μια παρουσία στο Καζακστάν μπορεί να συνεισφέρει στην καταρρευση του αντιδραστικού καθεστώτος Πούτιν μακροπρόθεσμα. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα η μακροπρόθεσμη παρουσία των ρώσικων ενόπλων δυνάμεων να οδηγήσει στην εμφάνιση νέων αποσχιστικών “Δημοκρατιών” στο Καζακστάν, όπως έγινε με το Λουγκάνσκ και το Ντονμπάς στην Ουκρανία. Οι Ρώσοι εθνικιστές ακτιβιστές και ΜΜΕ ζητάνε την κατάληψη των βόρειων περιοχών του Καζακστάν, όπου υπάρχει πολύς πληθυσμός ρώσικος και ρωσόφωνος. Οι εθνικιστές λένε πως οι Ρώσοι στο Καζακστάν απειλούνται από την πρόκληση εθνοτικού μίσους και ρωσοφοβίας. Όμως είναι σημαντικό ότι η ρωσοφοβία προκαλείται πρώτα απ’όλα από το γεγονός της ρώσικης επέβασης και από τις εκκλήσεις για κατοχή που κάνουν οι Ρώσοι εθνικιστές. 

Φυσικά, κανένα στοιχείο περί αντι-ρώσικων αιτημάτων και αισθημάτων δεν καταγράφεται στους εξεγερμένους εργάτες. Οι αγωνιζόμενοι εργάτες του Καζακστάν δεν έχουν αιτήματα και συνθήματα με στόχο να προκαλέσουν εθνοτικό μίσος, σοβινισμό ή ρατσισμό. Όλα αυτά υπάρχουν μόνο στο περιβάλλον του ρώσικου εθνικισμού.

Στις 7 Γενάρη που γράφουμε αυτό το κείμενο, η αναταραχή και οι απεργίες συνεχίζονται στο Καζακστάν, με βίαιες, ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των υποστηρικτών της επανάστασης και του στρατού στην Άλμα-Άτα. Οι ξένες δυνάμεις φτάνουν στη χώρα για να καταστείλουν τις διαδηλώσεις. Οι ανθρώπινες απώλειες από πλευρά και των δυνάμεων ασφαλείας και των αντιπάλων του καθεστώτος ανέρχονται ήδη σε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, με πάνω από 3.000 διαδηλωτές να έχουν συλληφθεί.

Οι εξεγερμένοι στο Καζακστάν χρειάζοναι πλατιά υποστήριξη και αλληλεγύη. Τεράστιο ρόλο στη νίκη της επανάστασης ενάντια στην ξένη επέμβαση παίζει το μαζικό κίνημα στο εσωτερικό της επιτιθέμενης χώρας. Αυτοί που έκαναν επέμβαση στη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917, στη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου, αντιμετώπισαν τεράστιες απεργίες στις χώρες τους και διστακτικότητα των εργατών απέναντι στην προοπτική να πάνε στον πόλεμο ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια. Αυτά τα μαθήματα από το παρελθόν μακάρι να δράσουν σαν παράδειγμα για όλους μας στο παρόν.

Σοσιαλιστική Τάση (Ρωσία)


Διεθνές Ψήφισμα Συμπαράστασης

Αλληλεγγύη στην εξέγερση στο Καζακστάν. Εμείς, οι σοσιαλιστές, οι συνδικαλιστές, οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι οργανώσεις παρακολουθούμε την εξέγερση στο Καζακστάν από τις 2 Ιανουαρίου με ένα αίσθημα βαθιάς αλληλεγγύης για τους εργαζόμενους.

Οι απεργοί εργάτες πετρελαίου, οι ανθρακωρύχοι και οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν απίστευτη καταστολή. Όλη η δύναμη της αστυνομίας και του στρατού εξαπολύθηκε εναντίον τους, με εντολή να "πυροβολούν για να σκοτώσουν χωρίς προειδοποίηση". Πάνω από 160 διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής και περισσότεροι από 5.000 έχουν συλληφθεί.

Απορρίπτουμε την προπαγάνδα της δικτατορίας ότι αυτή η εξέγερση είναι προϊόν "ισλαμικών ριζοσπαστών" ή της παρέμβασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη για κάτι τέτοιο. Είναι το σύνηθες καταφύγιο ενός αντιλαϊκού καθεστώτος να κατηγορεί «ταραξίες κατευθυνόμενους από το εξωτερικό». 

Αντίθετα, το έναυσμα των διαδηλώσεων ήταν η αύξηση των τιμών των καυσίμων. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σε μια χώρα όπου ο τεράστιος πετρελαϊκός πλούτος συνυπάρχει με τη μεγάλη φτώχεια και εκμετάλλευση. 

Είναι επίσης το αποτέλεσμα του συντριπτικού βάρους μιας βάναυσης δικτατορίας που κάθεται πάνω στις πλάτες των ανθρώπων.Το καθεστώς έχει εξοντώσει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχει φυλακίσει και βασανίσει συνδικαλιστές και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ήταν υπεύθυνο για τη σφαγή των απεργών εργατών πετρελαίου στο Ζανιαοζέν πριν από δέκα χρόνια. 

Η θέση όλων των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων είναι σαφής. Ο Πούτιν στηρίζει ολόψυχα το καθεστώς.Ο Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας 

(ΟΣΣΑ), υπό την ρωσική ηγεσία, έχει στείλει 3.000 στρατιώτες στο Καζακστάν για να τρομοκρατήσουν τους διαδηλωτές. Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ανακοίνωσε επίσης την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση του Καζακστάν και υποστήριξε ότι οι ταραχές ήταν σκόπιμο αποτέλεσμα "εξωτερικών δυνάμεων". 

Η αμερικανική κυβέρνηση κάλεσε σε «αυτοσυγκράτηση τόσο τις αρχές όσο και τους διαδηλωτές». Η ΕΕ κάλεσε ομοίως τους διαδηλωτές να «αποφύγουν κάθε υποκίνηση βίας» και τις αρχές «να σεβαστούν το θεμελιώδες δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία και την αναλογικότητα στη χρήση βίας όταν υπερασπίζονται τα νόμιμα συμφέροντα ασφαλείας τους»!

Όπως είναι αναμενόμενο, όλοι τους θέτουν ως προτεραιότητα τη "σταθερότητα" για τις πετρελαϊκές εταιρείες τους, οι οποίες επωφελούνται από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των εργαζομένων του Καζακστάν. Ως απάντηση στην ταξική αλληλεγγύη των καπιταλιστικών καθεστώτων, εμείς απαντάμε με την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και δεσμευόμαστε να προβάλλουμε τα ακόλουθα αιτήματα στα συνδικάτα, τα κοινοβούλια και τις οργανώσεις μας:

Πλήρη αλληλεγγύη στην εξέγερση στο Καζακστάν. Σταματήστε την καταστολή των διαδηλώσεων. Απελευθερώστε όλους τους κρατούμενους διαδηλωτές και τους πολιτικούς κρατούμενους. Όχι στην επέμβαση της Ρωσίας και του ΟΣΣΑ - αποσύρετε τα στρατεύματα τώρα. Κάτω η δικτατορία. Υποστηρίξτε το κάλεσμα των εργαζομένων στο πετρέλαιο για εθνικοποίηση του πετρελαίου, του πλούτου και των μεγάλων βιομηχανιών κάτω από εργατικό έλεγχο. Υποστηρίξτε την οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου συνδικαλιστικού κινήματος και του σοσιαλιστικού κινήματος στο Καζακστάν.