Η Άποψή μας
Μόνο ριζικές λύσεις μπορούν να δώσουν διέξοδο

30/5, Κινητοποίηση γονέων έξω από το Δημαρχείο της Αθήνας. Φωτό: Μάνος Νικολάου

Όσο πιο βαθιά βουλιάζει στα αδιέξοδά της η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, τόσο περισσότερο ψάχνει σωσίβιο σε κινήσεις απελπισίας. Όσο πιο πολύ αγριεύει η κρίση του συστήματος που διαχειρίζεται η κυβέρνηση, τόσο κλιμακώνει τις βαρβαρότητες σε όλους τους τομείς.

Αυτό είναι ολοφάνερο στο μέτωπο του πολέμου. Μια εμπλοκή που αρχικά ήθελε να προβάλλεται ως ανθρωπιστική αλληλεγγύη στο λαό της Ουκρανίας, μετατρέπεται καθημερινά σε διεύρυνση του πολέμου σε όλη την περιοχή, από το Αιγαίο μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Μητσοτάκης και Δένδιας τρέχουν να κάνουν το Αιγαίο κλειστή λίμνη όπου «κολυμπούν» μόνο οι Αμερικάνοι (παρέα με γαλλικά και ισραηλινά μαχητικά), και φτάνουν να προκαλούν ένα θερμό καλοκαίρι και με την Τουρκία και με το Ιράν.

Αντίστοιχα ισχύουν για το μέτωπο της οικονομίας. Οι προοπτικές ανάκαμψης αναβάλλονται για άλλη μια φορά, τα επιτόκια και η ακρίβεια ανηφορίζουν χέρι-χέρι και οι υπουργοί τρέχουν να βρουν νέες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και νέες ιδιωτικοποιήσεις. Το τσάκισμα των δημόσιων νοσοκομείων, των σχολείων και των δήμων φτάνει σε παρανοϊκά επίπεδα. Ένα μικρό παιδάκι νηπιαγωγείου τραυματίστηκε όταν έπεσε η σιδερένια πόρτα μιας παιδικής χαράς μέσα στο κέντρο της Αθήνας.

Θηριωδίες

Αμετανόητοι η Κεραμέως με τον Θεοδωρικάκο κλιμακώνουν τις θηριωδίες των ΜΑΤ στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, λες και οι κρότου-λάμψης μπορούν να σβήσουν την πανωλεθρία της ΔΑΠ στις φοιτητικές εκλογές. Πανεπιστήμια-επιχειρήσεις που διοικούνται από τον ΣΕΒ και την Ένωση Εφοπλιστών και όποιον πάρει ο χάρος.

Τίποτε από όλα αυτά δεν περνάει χωρίς αντιστάσεις. Το δείχνουν ολοζώντανα οι εργάτες και οι εργάτριες στους χώρους δουλειάς και η νεολαία στους δρόμους. Όσο και να προσπαθούν οι στημένες δημοσκοπήσεις, δεν καταφέρνουν να κρύψουν πόσο μισητή έχει γίνει η κυβέρνηση του πολεμικού, οικονομικού και αστυνομικού «τσαμπουκά».

Το πραγματικό ζήτημα που ανοίγεται μπροστά μας έχει να κάνει με τις εναλλακτικές λύσεις. Και εδώ η Αριστερά πρέπει να είναι ξεκάθαρη: δεν χωράνε μεσοβέζικες απαντήσεις σε κανένα τομέα.

Πρώτα απ’ όλα στο ζήτημα του πολέμου. Η λύση δεν είναι μια «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική που θα πάρει «περισσότερα ανταλλάγματα» απέναντι στην Τουρκία, αλλά η μονομερής απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, την κούρσα των εξοπλισμών και το κυνήγι των ΑΟΖ και των εξορύξεων. Αν χτυπήσουμε τις εξορμήσεις του Μητσοτάκη, βοηθάμε και τους εργάτες και τη νεολαία της Τουρκίας να κάνουν το ίδιο για τους «τσαμπουκάδες» του Ερντογάν.

Αντίστοιχα στην οικονομία, ο στασιμοπληθωρισμός και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού δεν διορθώνονται με «πιο ορθολογική πολιτική κινήτρων για τις επενδύσεις». Το σταμάτημα των εξοπλισμών και η διαγραφή του χρέους μπορούν να εξασφαλίσουν τα λεφτά που χρειάζονται για την Υγεία, για την Παιδεία, για όλες τις κοινωνικές ανάγκες.

Αλλά όλα αυτά σημαίνουν ότι χρειαζόμαστε μια Αριστερά προσανατολισμένη καθαρά στη στρατηγική ότι η ανατροπή της κυβέρνησης της Δεξιάς ανοίγει το δρόμο για συνολικότερη κοινωνική ανατροπή: για να πάρουν τον έλεγχο οι εργάτες από τα χέρια των καπιταλιστών και στις τράπεζες και στην ενέργεια και στην εκπαίδευση και παντού. Το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν είναι πια ένα σύνθημα από τις μεγάλες παραδόσεις μας, είναι η πιο άμεση πυξίδα για το εδώ και τώρα.