Αντιπολεμικό κίνημα
STOP στον ανταγωνισμό με την Τουρκία

«Άγκυρα - Αθήνα - Λευκωσία, εχθρός μας το κεφάλαιο και η στρατοκρατία»: Ένα σύνθημα του αντιπολεμικού κινήματος εδώ και δεκαετίες. Φωτό: Αρχείο Εργατική Αλληλεγγύη

Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία παρουσιάστηκε αρχικά σαν μια ευκαιρία για αποκλιμάκωση της έντασης των σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Το ΝΑΤΟ κάλεσε τις δύο χώρες μέλη του να προσανατολιστούν στον «κοινό αγώνα» ενάντια στην Ρωσία. Ο Μητσοτάκης στα μέσα του Μάρτη πήγε  στην Τουρκία και συνάντησε τον Ερντογάν σε μια συνάντηση που σύμφωνα με το Μαξίμου είχε γίνει μέσα σε «θετικό κλίμα» και τις δύο πλευρές να συνομιλούν σαν «σύμμαχοι» συμφωνώντας να συνεχίσουν τον Απρίλη στην Άγκυρα τα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» καθώς και να πραγματοποιηθεί το 5ο ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας στη Θεσσαλονίκη το φθινόπωρο.

Αλλά πριν καλά-καλά μπει το καλοκαίρι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πολεμικής έντασης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία που θυμίζει την αντίστοιχη του καλοκαιριού του 2020 με τις δύο πλευρές να δεσμεύουν ολόκληρες περιοχές του Αιγαίου για «ασκήσεις» και «έρευνες» εξαγγέλλοντας εκατέρωθεν navtex και επιφυλακές καταγγέλλοντας η μια την άλλη για «υπερπτήσεις» πάνω από τα εδάφη της άλλης. 

Το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη παρουσιάζει σαν αιτία αυτής της έντασης την οργή του «σουλτάνου» Ερντογάν για την σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας-ΗΠΑ και τον «θαυμασμό» που έδειξαν οι Αμερικάνοι πολιτικοί προς τον Έλληνα πρωθυπουργό τον οποίο «καταχειροκρότησαν» στην γερουσία και άλλα παρόμοια. Αλλά ας σταθούμε λίγο την ουσία που κρύβεται πίσω από τέτοιου τύπου φαιδρότητες. Ο Μητσοτάκης που την περασμένη Δευτέρα υποδέχτηκε μετά βαϊων και κλάδων στην Αθήνα τους αιμοσταγείς Σαουδάραβες πρίγκηπες δεν δικαιούται να εγκαλεί για «απολυταρχισμό» τον Ερντογάν και οποιονδήποτε άλλον. 

Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν τον Μάρτη πραγματοποιήθηκε τρεις μέρες μετά μια άλλη συνάντηση που επίσης έγινε στο έδαφος της Τουρκίας, στην Αττάλεια, ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ουκρανίας μετά από πρωτοβουλία της κυβέρνησης Ερντογάν. Ήταν η περίοδος που η Τουρκία φάνηκε να αναβαθμίζει τον διεθνή της ρόλο κάνοντας τον διαμεσολαβητή ως μια χώρα που ενώ ανήκει στο ΝΑΤΟ και πουλάει όπλα στην Ουκρανία δεν προχώρησε σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

 Όμως τα πράγματα, εκ μέρους και της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, εξελίχθηκαν διαφορετικά. Η επιλογή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην ΕΕ να εξοπλίσουν την Ουκρανία και να την στηρίξουν σε ένα μακρόχρονο πόλεμο φθοράς που σε συνδυασμό με τις κυρώσεις θα καταφέρει να οδηγήσει σε κατάρρευση τη Ρωσία σήμανε ότι ο ρόλος του διαμεσολαβητή προς το παρόν τους είναι άχρηστος. Επιπλέον, όπως έγραφε ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο προηγούμενο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης, η «συνθήκη του Μοντρέ που υπογράφτηκε το 1936 και εξακολουθεί να είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα απαγορεύει την δίοδο πολεμικών πλοίων από το Αιγαίο στη Μαύρη Θάλασσα σε περιόδους πολέμου». Στις 27 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση της Τουρκίας έκλεισε τα Στενά για τα πολεμικά πλοία κάνοντας και το ΝΑΤΟ να αναζητά νέους δρόμους για να μετακινήσει το στρατό και εξοπλισμό προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Προκεχωρημένο φυλάκιο

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινήθηκε σε άλλη διπλωματική κατεύθυνση από την κυβέρνηση Ερντογάν. Παρά τους «προαιώνιους» δεσμούς της Ελλάδας με την Ρωσία και τις άλλες παρεμφερείς διπλωματικές φιλοφρονήσεις και παρά την ενεργειακή σχέση Ελλάδας-Ρωσίας μέσω του ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου, η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπήκε αναφανδόν στην πολεμική κλιμάκωση των ΗΠΑ στην Ουκρανία επιδιώκοντας να γίνει το προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική πτέρυγα της συμμαχίας. 

Δεν πρόκειται για θεωρητικό σχήμα. Η ανάπτυξη (και ο υπερδιπλασιασμός) των νατοϊκών δυνάμεων στα σύνορα με τη Ρωσία αναβάθμισε τον ρόλο του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε ένα μεγάλης σημασίας στρατιωτικό κόμβο από τον οποίο συνεχίζουν να περνάνε χιλιάδες νατοϊκοί στρατιώτες, τεθωρακισμένα και οχήματα. Η πρόσφατη κύρωση της επέκτασης της «αμυντικής» συμφωνίας ΗΠΑ-Ελλάδας στην ελληνική Βουλή στην πραγματικότητα μετατρέπει όλη τη χώρα σε μια τεράστια αμερικανική βάση από την οποία νατοϊκά μαχητικά μπορούν να απογειώνονται προς την Ανατολική Ευρώπη και νατοϊκές νηοπομπές να ξεκινάνε τις περιπολίες τους στην Ανατολική Μεσόγειο και  στο Αιγαίο - του οποίου η γεωστρατηγική σημασία και ο έλεγχος έχει αναβαθμιστεί κάθετα. 

Παράλληλα, η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει, στα πλαίσια της συνολικότερης γραμμής της ΕΕ, στην απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, βάζει σαν στόχο να μετατρέψει την Αλεξανδρούπολη -και όχι μόνο- σε ενεργειακό κόμβο για το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο LNG, με προορισμό όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες της ΕΕ. Πρόκειται για μια επιλογή που μπορεί να σημάνει εκτίναξη της τιμής του φυσικού αέριου και του πληθωρισμού για τον απλό κόσμο αλλά για τις πολυεθνικές της ενέργειας μεταφράζεται σε εκτίναξη των κερδών. Επιπλέον, το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, έχοντας κερδίσει και φέτος τον τίτλο της μεγαλύτερης ναυτιλιακής δύναμης στον κόσμο είναι χωμένο μέχρι τα μπούνια σε αυτά τα σχέδια. Οι έλληνες εφοπλιστές έχουν την πρωτιά σε κατοχή τάνκερ LNG με 22,35% - ποσοστό που πρόκειται να αυξηθεί καθώς δεκάδες τέτοια νέα τάνκερ βρίσκονται ήδη στα σκαριά. 

Αλλαγή πλεύσης

Η αναβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού μέσα από την βαθύτερη εμπλοκή του στον οικονομικό και στρατιωτικό πόλεμο του ΝΑΤΟ με την Ρωσία είχε σαν αποτέλεσμα την αλλαγή πλεύσης της ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τα όσα είχαν ανακοινωθεί μετά την ελληνοτουρκική συνάντηση του Μαρτίου. Η συμμετοχή των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ αντί να αποκλιμακώσει, απογείωσε την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες για το ποιος είναι το καλύτερο μαντρόσκυλο στην περιοχή. 

Αρκετά πριν τη δήλωση του Ερντογάν την προηγούμενη εβδομάδα, ότι πλέον δεν θεωρεί τον Μητσοτάκη συνομιλητή, την πρώτη διπλωματική κίνηση παγώματος του διαλόγου, την είχε κάνει ήδη η ελληνική πλευρά. Στις 28 Απριλίου η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοίνωσε ότι παγώνει μονομερώς τις συνομιλίες, τα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», με αφορμή «τουρκικές υπερπτήσεις». Το «Μητσοτάκης-γιοκ» ήταν η απάντηση της τουρκικής κυβέρνησης στο «διάλογος-τέρμα» της ελληνικής, σχεδόν ένα μήνα πριν. Η ελληνική στροφή άφησε οφσάιντ ακόμη και τον Μπακογιάννη που υποδέχτηκε πριν λίγες μέρες τον δήμαρχο Σμύρνης στο δήμο Αθήνας σε μια το λιγότερο αμήχανη συνάντηση. 

Δεν χρειάζεται και πολύ για να αντιληφθεί κανείς ότι το πάγωμα του διαλόγου δεν έχει να κάνει με «υπερπτήσεις» - που και στο παρελθόν έχουν συμβεί ακόμη και σε περιόδους απόλυτης νηνεμίας ανάμεσα στις δύο χώρες. Έχει να κάνει με το ποια πλευρά αισθάνεται πιο δυνατή. 

Η παραπάνω καταγραφή των γεγονότων των τελευταίων μηνών μας βοηθάει να κατανοήσουμε το ποιος έχει το πλεονέκτημα στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό για το ποιος είναι σήμερα το «καλό παιδί» των ΗΠΑ. Μια επικίνδυνη συγκυρία πολέμου και κρίσης ήταν για την ελληνική άρχουσα τάξη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη που πιστά την υπηρετεί, η ευκαιρία που περίμενε για να περάσει στην αντεπίθεση κόντρα στον «υποβαθμισμένο» Ερντογάν – που σαν τον κακό βεζίρη Ιζνογκουντ δεν του έχει μείνει τίποτε πάρα να φωνάζει και να απειλεί με βέτο στο ΝΑΤΟ διεκδικώντας κάποια ανταλλάγματα,  για την ένταξη της Φινλανδίας.

Με την στρατιωτική και οικονομική «συνεργασία» ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα να διάγει (με εξαίρεση την περίοδο της χούντας) την καλύτερη της φάση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρεί ότι έχει τα νώτα της καλυμμένα προκειμένου να προχωράει σε πιο επιθετικές κινήσεις. 

Αυτές δεν περιορίζονται μόνο στο επίπεδο της διπλωματίας. Ένα μεγάλο μέρος τους αφορά τη μετατροπή του Αιγαίου σε «ελληνική λίμνη». Όχι μέσα από μια μονομερή ελληνική διακήρυξη των 12 μιλίων που αποτελεί casus belli για την Τουρκία. Αλλά ντε φάκτο, μέσα από την αναβάθμιση του ρόλου του ελληνικού στόλου στις αμερικανικές και γαλλικές νηοπομπές που στρατοπεδεύουν στο Αιγαίο και μέσα από την αναβάθμιση της Ελλάδας σε προκεχωρημένο στρατιωτικό φυλάκιο του ΝΑΤΟ. 

Στην ίδια κατεύθυνση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύεται την θέση της σαν προκεχωρημένο φυλάκιο της ρατσιστικής «Ευρωπαϊκής Ένωσης- Φρούριο». Ήδη από το Μάρτη του 2020 χαρακτήριζε τους πρόσφυγες-ισσες από την Συρία, το Αφγανιστάν και άλλες  χώρες ως «όπλα» του Ερντογάν στον «υβριδικό πόλεμο» που διεξάγει «εναντίον της Ελλάδας», φτάνοντας στο σημείο να δίνει το ελεύθερο στην Αστυνομία και στο Λιμενικό να πυροβολούν και να πραγματοποιούν δολοφονικά push backs στα νησιά, για τα οποία την καταγγέλλουν πλήθος ΜΜΕ, ανθρωπιστικών οργανώσεων και θεσμών. 

Με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο που η κυβέρνηση Ερντογάν χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες σαν διαπραγματευτικό χαρτί για να πληρώνεται αδρά από την ΕΕ προκειμένου να τους κρατάει εγκλωβισμένους στην Τουρκία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τους εργαλειοποιεί εμποδίζοντάς τους να διασχίσουν τα διεθνή χωρικά ύδατα και να φτάσουν στον προορισμό τους. Το μήνυμα είναι διπλό. Προς τους κυνηγημένους ότι, σε αντίθεση με τους Ουκρανούς πρόσφυγες, ρισκάρουν τη ζωή τους αν τολμήσουν να περάσουν τα “σύνορα της ΕΕ”. Και προς την Τουρκία ότι στην πράξη είναι το ελληνικό κράτος που ελέγχει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο Αιγαίο. 

Μαζί με τη μετατροπή της Ελλάδας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει προχωρήσει -και θέλει να συνεχίσει με την αγορά των νέων αμερικανικών μαχητικών F35- στην μεγαλύτερη αγορά όπλων στην πρόσφατη ελληνική ιστορία. Στα 10 δις δολάρια που έχουν κοστίσει oι φρεγάτες Μπελάρα, τα Ραφάλ και άλλα συστήματα έρχονται να προστεθούν 2,5 δις για την αγορά 24 F35 - χωρίς τα οπλικά συστήματα. 

Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών πέρα από την ακριβή τους τιμή και τεχνολογία; Η ικανότητά τους να χρησιμοποιούνται και επιθετικά διαθέτοντας τεχνολογία stealth και αντιστρόφως εντοπίζοντας τεχνολογία stealth, πλήττοντας στόχους σε μεγάλο βάθος. Δεν είναι τυχαίοι οι πηχυαίοι πανηγυρικοί τίτλοι σε ελληνικά ΜΜΕ: «Η αγορά που θα αλλάξει ισορροπίες στο Αιγαίο. Gamechanger τα F35. Αν η Ελλάδα προμηθευτεί F-35 δεν μιλάμε για υπεροπλία, αλλά για αεροπορική κυριαρχία». 

Πόλεμος

Είναι σαφές ότι ο Μητσοτάκης και οι ασκούντες την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι όλες οι πρωτοβουλίες που παίρνουν ασκούν συνεχή πίεση πάνω στην κυβέρνηση Ερντογάν.  

Το τουρκικό κράτος μπορεί να μοιάζει σήμερα στριμωγμένο τουλάχιστον όσον αφορά τον ανταγωνισμό με το ελληνικό, αλλά είναι ακριβώς σε τέτοιες ιστορικές περιόδους που είναι θέμα χρόνου κάποια σταγόνα να ξεχειλίσει το ποτήρι, κάποια σπίθα να βάλει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη. Το έχουμε δει ξανά αυτό το έργο. 

Ο τουρκικός καπιταλισμός και το σύγχρονο τουρκικό κράτος γεννήθηκε  πάνω στα αποκαϊδια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχοντας καταφέρει να υπερνικήσει και να αναγκάσει σε συμβιβασμό τους νικητές της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων και στις δύο πλευρές του Αιγαίου έζησε τον θάνατο και την προσφυγιά λίγο μετά την τελευταία φορά που πριν από ακριβώς εκατό χρόνια, ο ελληνικός στρατός πανηγύριζε γιατί έφθασε στα βάθη της «Ανατολίας» - σαν ένα εργαλείο στα χέρια των διεθνών ιμπεριαλιστών και των άπληστων πολιτικών προγόνων του Μητσοτάκη. 

Τα ίδια επαναλήφθηκαν στον πόλεμο του 1974 όταν η χούντα των συνταγματαρχών με την στήριξη της ελληνικής άρχουσας τάξης έκανε το πραξικόπημα στην Κύπρο επιδιώκοντας την ένωσή της με την Ελλάδα. Ενώ λίγους μήνες πριν οι συνταγματάρχες επικαλούνταν το «διεθνές δίκαιο»(!) εγείροντας για πρώτη φορά αξιώσεις για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. 


Με μπλε χρώμα τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, με ροζ της Τουρκίας και με λευκό τα διεθνή ύδατα

 

Όχι “κλειστή θάλασσα” το Αιγαίο

«Ας διευκρινισθεί προκαταρκτικώς τούτο: Το λεγόμενο "casus belli" της Τουρκίας είναι παράνομο και καταχρηστικό και ουδόλως δεσμεύει την Ελλάδα. Η Ελλάδα λοιπόν έχει, πάντοτε κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει, όπου τούτο δεν έχει ήδη συντελεσθεί, στα 12 ν.μ. την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της όποτε το κρίνει σκόπιμο... Και ας είναι βέβαιη η Τουρκία ότι η Ελλάδα και θα το πράξει και θα υπερασπισθεί την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της συνολικώς, με "αιχμή του δόρατος" τις Ένοπλες Δυνάμεις της, των οποίων τόσο η αποτελεσματικότητα όσο και το φρόνημα ουδόλως μπορεί ν’ αμφισβητηθούν, πράγμα που η Τουρκία έχει επανειλημμένως βιώσει στην πράξη».

Αυτά έλεγε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο πρώην πρόεδος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος και συνοψίζουν την θέση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των προηγούμενων κυβερνήσεων σχεττικά με το Αιγαίο και τα χωρικά του ύδατα.    

Η πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία ξεκίνησε επί χούντας το 1973, όταν ξεκίνησαν και οι απόπειρες να κηρυχθεί το Αιγαίο ως “αρχιπέλαγος” και να κλείσουν τα θαλάσσια περάσματά του με ένα καθεστώς ελέγχου ασφυκτικό, αντίστοιχο με τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων. Το πετρελαϊκό εμπάργκο που κηρύχθηκε λόγω του αραβοϊσραηλινού πολέμου τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα των πετρελαίων και της μοιρασιάς του Αιγαίου.

Τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 1974 έγιναν οι πρώτες γεωτρήσεις που εντόπισαν κοιτάσματα στον Πρίνο και αμέσως είχαν εγερθεί ζητήματα υφαλοκρηπίδας. Η ελληνική πλευρά απειλούσε με επέκταση των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας στα 12 μίλια με τον τούρκο πρωθυπουργό Ετζεβίτ να δηλώνει πως η επέκταση από πλευράς της Ελλάδας θα αποτελούσε αφορμή πολέμου.

Ο πόλεμος ήρθε τον Ιούλη του 1974 όταν η χούντα προχώρησε στο πραξικόπημα του Σαμψών στην Κύπρο με στόχο την «Ένωση» με την Ελλάδα. Η απόπειρα της χούντας να πάρει την Κύπρο κατέληξε σε φιάσκο, τα χωρικά ύδατα των δύο χωρών παρέμειναν στα 6 μίλια αλλά αυτό δεν σήμανε το τέλος της έντασης για το Αιγαίο. 

Τις επόμενες δεκαετίες περίοδοι διαλόγου ανάμεσα στον ελληνικό και στον τουρκικό καπιταλισμό εναλλάσονταν με περιόδους πολεμικής έντασης με κορυφώσεις το 1976, το 1987 και το 1996 με την κρίση των Ιμίων όπου το θερμό επεισόδιο για μια ακατοίκητη βραχονησίδα κόντεψε να γίνει πόλεμος. Στους ανταγωνισμούς για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα προστέθηκε και αυτός για τις ΑΟΖ. Τον Γενάρη του 2021 το ελληνικό κράτος προχώρησε σε επέκταση των χωρικών του υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο. Τι μπορεί να σημάνει μια αντίστοιχη κίνηση στο Αιγαίο; 

Σήμερα το 49% της επιφάνειας του Αιγαίου είναι διεθνή ύδατα. Με την επέκταση στα 12 μίλια, τα διεθνή ύδατα θα περιορίζονταν στο 19% με το ελληνικό μερίδιο να ανεβαίνει από 43% στο 71,5% χωρίς κανένα ελεύθερο πέρασμα από τα Κύθηρα μέχρι τα Δωδεκάνησα ενώ τα τουρκικά χωρικά ύδατα θα περιορίζονταν σε μια στενή λωρίδα γύρω από τις ακτές της Τουρκίας χωρίς δυνατότητα εξόδου. 

Οι ισχυρισμοί ότι οι απαιτήσεις στηρίζονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν νομιμοποιούν τέτοιες εξορμήσεις. Καταρχήν αυτό το «Δίκαιο», που καθορίστηκε εκ νέου στην Συνδιάσκεψη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών το 1982, είναι καρπός ρυθμίσεων ανάμεσα στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο των θαλασσών. Από τα 122 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα που εκχωρεί η Συμφωνία του 1982, τα μισά τα μοιράζονται μεταξύ τους 8 κράτη – οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Αυστραλία, η Ρωσία, η Βρετανία, η Νέα Ζηλανδία, η Ινδονησία και ο Καναδάς.

Αφετηρία 

Βασικός της στόχος  ήταν να ελέγξει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις, “παγώνοντας” τις ισορροπίες τους, αλλά στην πραγματικότητα έγινε αφετηρία για νέες συγκρούσεις: Στη Νοτιοανατολική Ασία, π.χ. η Κίνα βρέθηκε ριγμένη καθώς όταν υπογράφηκε δεν ήταν ακόμα παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη και τώρα διεκδικεί τα “δίκια” της και βρίσκει αντιμέτωπα άλλα κράτη της περιοχής και βέβαια τις ΗΠΑ. 

Περαιτέρω προβλήματα δημιουργούνται σε κλειστές, στενές θάλασσες όπως το Αιγαίο, Ας φανταστούμε τι πρόκειται να συμβεί, για παράδειγμα, αν η Φινλανδία επιχειρούσε να επεκτείνει μονομερώς στα 12 μίλια αποκλείοντας τον στρατιωτικό και εμπορικό στόλο της Ρωσίας στην Πετρούπολη; 

Προς το παρόν καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ασκήσει «το δικαίωμά» της να διακηρύξει μονομερώς τα 12 μίλια. Αλλά αυτό που επιχειρεί σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή να μετατρέψει το Αιγαίο ντε φάκτο σε ελληνική λίμνη, αποτελεί μια εξίσου επικίνδυνη κλιμάκωση.  


Iράν

Το πόσο έχουν φουσκώσει τα μυαλά του Μητσοτάκη και των υπολοίπων επικινδύνων τυχοδιωκτών που συγκροτούν την ελληνική κυβέρνηση φάνηκε με την τελευταία επιθετική κίνηση που αυτήν την φορά είχε σαν στόχο της, δίπλα στη Ρωσία, και το Ιράν. Η ελληνική κυβέρνηση δέσμευσε το ιρανικό πετρέλαιο που μετέφερε πλοίο ρωσικής εταιρίας (που δεν αντιμετωπίζει κυρώσεις) αφού το κατέλαβε μετά από απαίτηση των ΗΠΑ και στο τέλος μετάγγισε το ιρανικό πετρέλαιο σε αμερικανικά τάνκερ! 

Η ελληνοαμερικανική πειρατεία (δεν υπήρχαν καν ευρωπαϊκές δεσμεύσεις που να «υποχρεώνουν» την κυβέρνηση να κάνει κάτι τέτοιο) χαρακτηρίστηκε ως «διεθνής ληστεία» από την Τεχεράνη και απαντήθηκε λίγες μέρες μετά με την κατάληψη δύο δεξαμενόπλοιων που φέρουν την ελληνική σημαία από τον ιρανικό στρατό. Μια τεράστια «επιτυχία» εκ μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Φυσικά, δεν ήταν ούτε ο νταής από το «Κολάμπια» με τις ξένες πλάτες ούτε το παιδί του ούτε βέβαια οι ιδιοκτήτες των τάνκερ που ήρθαν αντιμέτωποι με τους ιρανούς στρατιώτες όταν κατέλαβαν τα πλοία κατεβαίνοντας από ελικόπτερα στον Περσικό. Ήταν οι ναυτεργάτες των πληρωμάτων. Είναι πάντα η εργατική τάξη που πληρώνει τους τσαμπουκάδες των καπιταλιστών και η ίδια που μπορεί να τους τελειώσει. Ακόμη καλύτερα να τους εμποδίσει να ξεσπάσουν.