Η Άποψή μας
Μακρύ πολεμοκάπηλο χέρι στα Βαλκάνια

Μητσοτάκης και Σολτς

Την Παρασκευή 10 Ιούνη έρχεται στη Θεσσαλονίκη ο καγκελάριος της Γερμανίας για να συμμετέχει στο δείπνο της Συνόδου της Διαδικασίας Συνεργασίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP). Αυτή η «Διαδικασία Συνεργασίας» είναι ένα μάζεμα των κυβερνήσεων όλων των Βαλκανικών χωρών από τη Σλοβενία και τη Μολδαβία μέχρι την Ελλάδα και την Τουρκία, όπου αυτή τη στιγμή προεδρεύει η Ελλάδα. Για χρόνια κανένας δεν έδινε σημασία σε αυτά τα μαζέματα. Τώρα όμως ο Μητσοτάκης κάλεσε τον Όλαφ Σολτς γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει βάλει στην ημερήσια διάταξη την επιτάχυνση της ένταξης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ των χωρών των δυτικών Βαλκανίων.

Η γερμανική βουλή ψήφισε το πακέτο των 100δις ευρώ για τη στρατιωτική αναβάθμιση της Γερμανίας και ο Σολτς τρέχει να βάλει κάτω από τις φτερούγες του τις χώρες αυτές. Ο Μητσοτάκης ελπίζει ότι η Ελλάδα και όχι η Τουρκία θα γίνει ο βασικός συνεταίρος σε αυτή την εξόρμηση. Έχει σαν αφετηρία την αντιμετώπιση ότι η Βόρεια Μακεδονία είναι ήδη ελληνικό προτεκτοράτο. Γι’ αυτό έτρεξε όχι μόνο να προσκαλέσει τον Σολτς, αλλά και να στείλει τεθωρακισμένα στην Ουκρανία με συμφωνία ότι η Γερμανία θα πουλήσει νέα τεθωρακισμένα στην Ελλάδα.

Φωτιά

Ραφάλ από τη Γαλλία, F35 από την Αμερική, τεθωρακισμένα από τη Γερμανία, τρομακτικές πολεμικές δαπάνες για να καπαρώσει ο Μητσοτάκης την θέση του ελληνικού καπιταλισμού σαν κεφαλοχώρι της «Νοτιοανατολικής Ευρώπης». Και τρομακτικοί κίνδυνοι ότι θα πάρει φωτιά το Αιγαίο από τις κόντρες με τον Ερντογάν. 

Αυτούς τους κινδύνους δεν θα τους σβήσει καμιά «μεσολάβηση» της Γερμανίας ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα. Η υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας έρχεται στην Αθήνα την Τετάρτη και πηγαίνει στην Άγκυρα την Πέμπτη αυτής της βδομάδας. Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες προβάλλουν αυτό το ταξίδι σαν «ειρηνευτική πρωτοβουλία» για εκτόνωση της ελληνοτουρκικής έντασης. Στην πραγματικότητα, η Υπ.Εξ της Γερμανίας στρώνει το έδαφος για την πολεμική εξόρμηση του Καγκελάριου.

Από το ξεκίνημα του πολέμου στην Ουκρανία διαπιστώναμε δυο πράγματα: πρώτο ότι ο πόλεμος είναι σύγκρουση των ιμπεριαλισμών στο έδαφος της Ουκρανίας και δεύτερο ότι οξύνει τους ανταγωνισμούς πολύ πέρα από τα εδάφη της Ουκρανίας. Τώρα πια αυτές οι διαπιστώσεις φαίνονται ξεκάθαρα. Μετά τη Φινλανδία και τη Σουηδία, σειρά παίρνουν τα Βαλκάνια. Οι «ουδετερότητες» ξηλώνονται, οι εξοπλισμοί κλιμακώνονται, το πέρασμα από τις διπλωματικές αψιμαχίες  στα θερμά επεισόδια μπαίνει στην ημερήσια διάταξη.

Μόνο η διεθνιστική πάλη του αντιπολεμικού κινήματος μπορεί να δώσει λύση. Η ελπίδα μας είναι οι εργάτες και οι νεολαίοι που τόσες φορές έχουν βγει στους δρόμους αντιπολεμικά στη Γερμανία, στη Βρετανία, στις ίδιες τις ΗΠΑ. Αν αυτό ισχύει μια φορά για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ισχύει δέκα φορές για τη γειτονιά μας: Άγκυρα-Αθήνα-Λευκωσία, εχθρός μας το κεφάλαιο και η στρατοκρατία!