Καταπίεση και απελευθέρωση
Όσλο - Οργή για τις επιθέσεις

25/6, ΛΟΑΤΚΙ+ διαδήλωση στο Όσλο. Φωτό: Getty Images

Δυο νεκροί και πάνω από 20 τραυματίες, εκ των οποίων οι 10 σοβαρά, ήταν ο απολογισμός επίθεσης σε δυο νυχτερινά μαγαζιά στο Όσλο τα ξημερώματα του Σαββάτου 25/6. Το μπαρ από το οποίο ξεκίνησε η επίθεση είναι το γνωστό ΛΟΑΤΚΙ+ μπαρ London Pub του κέντρου της πρωτεύουσας, ενώ λίγες ώρες μετά θα λάμβανε χώρα η διαδήλωση περηφάνιας.

Με εντολή της αστυνομίας η διαδήλωση ματαιώθηκε, ωστόσο πολλές χιλιάδες κόσμος έκαναν τελικά πορεία τόσο στη μνήμη των θυμάτων, όσο και για να δείξουν ότι ο φόβος δε θα επικρατήσει. Το κύριο σύνθημα της πορείας ήταν “είμαστε εδώ, είμαστε κουήρ, δε θα εξαφανιστούμε”. 

Ευρωπαίοι ηγέτες, καθώς και ο Λευκός Οίκος και το ελληνικό ΥΠΕΞ έστειλαν μηνύματα υποστήριξης στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Πρόκειται για υποκριτές. Οι πολιτικές λιτότητας, η διαχείριση της πανδημίας, η ενίσχυση της αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής είναι επιλογές που έχουν υλοποιηθεί σε όλο τον “δυτικό” κόσμο, την “πολιτισμένη” Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τα τελευταία πολλά χρόνια. Πρόκειται για πολιτικές που αύξησαν την καταπίεση των ΛΟΑΤΚΙ+, ακόμα κι αν την ίδια περίοδο οι μάχες του κινήματος έφεραν αυξανόμενη ορατότητα και πίεσαν κάποιες κυβερνήσεις για προοδευτικές νομοθετήσεις. 

Εμπροσθοφυλακή

Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος άλλωστε ήταν η εμπροσθοφυλακή της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας και του χτισίματος της κανονικότητας – από την εποχή της ανάπτυξης του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας, μέχρι την περίοδο της “ανάπτυξης” μετά τον Β'ΠΠ. Η ίδια η Νορβηγία αποποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία μόλις το 1972, 20 ολόκληρα χρόνια μετά την Ελλάδα και 50 χρόνια μετά την επαναστατημένη Ρωσία.

Η νορβηγική αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο συλληφθείς για τις επιθέσεις είναι Νορβηγός ιρανικής καταγωγής, που ήταν υπό παρακολούθηση από το 2015 για “ριζοσπαστικοποίηση”, ενώ θεωρείται ότι έχει και προβλήματα ψυχικής υγείας. Η διαδήλωση που έγινε στη θέση του Pride όμως ανοίγει τον δρόμο στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, και σε όλο το κομμάτι κόσμου που αγωνίζεται στο πλάι της, να παλέψει ενάντια στο γεγονός ότι ομοφοβικές επιθέσεις γίνονται, όχι γενικά κι αόριστα από “φανατικά πιστούς” ή “τρελούς”, αλλά σαν παράγωγο ενός συστήματος που καλλιεργεί συνειδητά τις διακρίσεις, την ομοφοβική/τρανσφοβική ρητορική και, κατά συνέπεια, το δολοφονικό μίσος.