Η Αριστερά
Συνεδρίασε το ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Σταυροδρόμι μπροστά στις εκλογές

1/3, Αντιπολεμικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Την Κυριακή 3 Ιούλη συνεδρίασε το Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο (ΠΣΟ) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μια κρίσιμη στιγμή στην οποία οι προκλήσεις για το εργατικό κίνημα, τη μαχόμενη αριστερά και το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι μεγάλες. Ο κεντρικός άξονας της συζήτησης που αναπτύχθηκε στο ΠΣΟ ήταν η εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης και η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην επιταχυνόμενη κρίση της κυβέρνησης ΝΔ που κάνει σχεδόν βέβαιο το σενάριο των πρόωρων εκλογών τον Σεπτέμβρη. 

Το κείμενο τοποθέτησης του ΣΕΚ στη συνεδρίαση του ΠΣΟ είχε σαν αφετηρία την εκτίμηση ότι η πολύπλευρη κρίση του συστήματος (στασιμοπληθωρισμός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος και ανταγωνισμοί, περιβαλλοντική καταστροφή και πανδημία) γεννάει μαζική κοινωνική δυσαρέσκεια, ριζοσπαστικοποίηση και αγώνες που προκαλούν και πολιτική κρίση στις άρχουσες τάξεις. Όπως ανέφερε το κείμενο: 

«Οι αγώνες και οι πολιτικές εμπειρίες της εργατικής τάξης και της νεολαίας είναι παράγοντας που τροφοδοτεί την πολιτική κρίση των ‘από πάνω’. Η κρίση της κυβέρνησης της ΝΔ είναι χαρακτηριστική από αυτή την άποψη. 

Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι πράγματι ένας «αδύναμος κρίκος» του παγκόσμιου συστήματος, γιατί μπαίνει στη νέα φάση της κρίσης αδυνατισμένος και υπερχρεωμένος. Όμως, εξίσου και ακόμα πιο σημαντικό στοιχείο της κρίσης της είναι ότι δεν μπόρεσε να πετύχει τον βασικό της στόχο, να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από τη συλλογικότητα της εργατικής τάξης, του μαζικού κινήματος και να περιθωριοποιήσει τις ιδέες της Αριστεράς». 

Σαν ΣΕΚ επισημάναμε και σε αυτή την περίπτωση ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει χάσει ευκαιρίες «να διεκδικήσει να εκφράσει το ρεύμα προς τα αριστερά που έχει διαμορφωθεί στην εργατική τάξη και τη νεολαία», αντίθετα έχει μπει σε κατάσταση εσωστρέφειας και κρίσης. Για να την ξεπεράσει χρειάζεται μια αποφασιστική ρήξη με αυτή την κληρονομιά. Άμεσα με αφετηρία τη μάχη των πρόωρων εκλογών. Όπως αναφέρει το κείμενο:

«Η παρέμβασή μας στις εκλογές χρειάζεται να έχει στο κέντρο της την κόντρα με τη δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ και το δυνάμωμα της αριστερής, μαχητικής, αντιπολίτευσης κόντρα στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης. Να δώσει δηλαδή το στίγμα ότι ο δρόμος για να βρουν δικαίωση όλα τα αιτήματα και οι ελπίδες του κόσμου που σιχαίνεται και παλεύει τη ΝΔ δεν περνάει από την «προοδευτική διακυβέρνηση» που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και παζαρεύει το ΜΕΡΑ25 αλλά από το δυνάμωμα της πάλης μας στο πεζοδρόμιο και τις απεργίες.

Εμπειρίες

Μια τέτοια απεύθυνση πατάει στις πολιτικές και κινηματικές εμπειρίες χιλιάδων αγωνιστριών και αγωνιστών, Από τους απεργούς της Cosco μέχρι τη νεολαία που πλημμύρισε με ριζοσπαστισμό το πρόσφατο Pride αγνοώντας όλους τους ‘μεγαλόσχημους’ κυβερνητικούς που πήγαν να πάρουν εύσημα προοδευτισμού. Από τους εργαζόμενους/ες που κυνηγάνε τον Μητσοτάκη και τους υπουργούς του στα προαύλια των νοσοκομείων μέχρι τους φοιτητές/τριες που τσαλακώνουν την Κεραμέως και τον Θεοδωρικάκο. Πριν ένα μήνα, σε δημοσκόπηση που έκανε οργανισμός της βρετανικής κυβέρνησης, η Ελλάδα ήταν κορυφή πανευρωπαϊκά σε απαντήσεις που έριχναν την ευθύνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και την Ρωσία. 

Γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να πάρει άμεσα την πρωτοβουλία και να απευθύνει κάλεσμα για συνεργασία στις εκλογές σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς που δεν τοποθετούνται στη τροχιά της ‘προοδευτικής κυβέρνησης’ που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κάλεσμα για συμπόρευση στις κάλπες με κεντρικά σημεία όλες τις αιχμές που έχουν αναδείξει οι αγώνες το προηγούμενο διάστημα.

Αυτό το κάλεσμα χρειάζεται να το απευθύνει άμεσα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ηγεσία και τη βάση των κομμάτων και των οργανώσεων όλης της μαχόμενης Αριστεράς. Στόχος μας πρέπει να είναι ο ειλικρινής διάλογος για κοινή δράση και παρέμβαση και όχι η μεθόδευση αποκλεισμών. Οι συνεργασίες με δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς στο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ ή στις φοιτητικές εκλογές με τα κοινά εκλογικά κατεβάσματα ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ, είναι πετυχημένα παραδείγματα προς αυτή την κατεύθυνση και θα πρέπει να επιδιώξουμε να γενικευτούν και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο».

Η πρόταση αυτή πήρε μορφή στη διαδικασία των τροπολογιών και προσθηκών πάνω στο κείμενο του σχεδίου Πολιτικής Απόφασης του ΠΣΟ. Συγκεκριμένα προτείναμε ότι η εκλογική παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να γίνει:

«με στόχο να συσπειρώσει τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές που δίνουν τις μάχες ενάντια στη ΝΔ και ψάχνουν για εναλλακτική πέρα από τα όρια της ‘προοδευτικής διακυβέρνησης’ που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και παζαρεύει το ΜΕΡΑ25. Για δυνατή, μαχητική, αριστερή αντιπολίτευση κόντρα στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης». Η πρόταση αυτή έγινε δεκτή.

Με βάση αυτό τον προσανατολισμό, προτείναμε ότι το ΠΣΟ πρέπει να καλέσει άμεσα, μέχρι τις 15 Ιούλη «ανοιχτή σύσκεψη όλων των δυνάμεων της μαχόμενης αριστεράς με στόχο την εκλογική συνεργασία». Αυτή η πρόταση απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία από το σώμα. Μ’ αυτό το δεδομένο αναγκαστήκαμε να καταψηφίσουμε συνολικά το σχέδιο πολιτικής απόφασης.

Η στάση της πλειοψηφίας του ΠΣΟ είναι λάθος και οδηγεί σε περαιτέρω περιχαράκωση στο όνομα μιας βιαστικής εκλογικής καταγραφής. Σαν ΣΕΚ δεν παραιτούμαστε από την προσπάθεια να προχωρήσει η συνεργασία της μαχόμενης Αριστεράς. 


“Ας μην αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη”

Το τριήμερο εκδηλώσεων «Μαρξισμός 2022» δεν θα μπορούσε να έρθει σε πιο κρίσιμη περίοδο. Ο συνδυασμός της ακρίβειας, της πολεμικής απειλής και της συνεχιζόμενης πανδημίας συνθέτουν την τέλεια καταιγίδα, φέρνουν βίαια στο προσκήνιο ένα σύνολο αντιφάσεων που ταλανίζουν το καπιταλιστικό σύστημα. Οι δυνάμεις του συστήματος ούτε μπορούν ούτε θέλουν να δώσουν λύσεις καθώς η διέξοδος από τη συνθήκη που βιώνουμε συνδέεται άρρηκτα με τον βαθύτατο κλονισμό της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων και τη δικαίωση των αναγκών της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και των μεταναστών.

Φυσικά, τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι επίκειται γραμμικά μία άνοδος των επαναστατικών ιδεών και πρακτικών. Αντιθέτως, η ανατρεπτική Αριστερά βγαίνει από μία περίοδο ήττας, κατακερματισμού και υποχώρησης σε πολλαπλά επίπεδα. Ωστόσο, δεν έχει τον χρόνο να «γλύψει τις πληγές της» αλλά πρέπει να προσπαθήσει να υπερβεί την κρίση της μέσα από την εμπλοκή στις μεγάλες μάχες της περιόδου. Υπάρχει ανάγκη για μία νέα προγραμματική πρόταση, που θα συνδυάζει τις νέες προκλήσεις με την πλούσια εμπειρία της περιόδου 2010-2015. Υπάρχει ανάγκη για μία νέα φυσιογνωμία, συμπεριληπτική και δημοκρατική, που θα ανταποκρίνεται στο νέο ρεύμα ριζοσπαστισμού που βγαίνει στο προσκήνιο.

Ενάντια σε ένα πλαίσιο απογοήτευσης και πίεσης από τον συστημικό ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από τη ρεφορμιστική Αριστερά, το τελευταίο διάστημα, μέσα στα κοινωνικά κινήματα και τις μαζικές διαδικασίες σωματείων και συλλόγων φάνηκε μία τάση αναζωογόνησης για τους αγώνες και για το πιο ριζοσπαστικό ρεύμα εντός τους. Μαχητικά και ενωτικά κατεβάσματα σημείωσαν μία σειρά από επιτυχίες που μπορούν να αποτελέσουν «οδηγό» για την επόμενη μέρα αλλά και για τις επερχόμενες εκλογές. Ας μην αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη!

Αλέξανδρος Μινωτάκης, 
Αναμέτρηση-οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική αριστερά