Η Αριστερά
ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2022: Πάλη για την ανατροπή, Πάλη για τον σοσιαλισμό

10/7, Πανηγυρικό κλείσιμο του ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ 2022. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου

Με την εκδήλωση «Πάλη για την ανατροπή, πάλη για τον σοσιαλισμό» ολοκληρώθηκε την Κυριακή 10 Ιούλη το φετινό φεστιβάλ Μαρξισμός 2022 στη Νομική της Αθήνας. Ήταν το ιδανικό κλείσιμο για το τριήμερο των επαναστατικών ιδεών και όλη την πολιτική συζήτηση που είχε προηγηθεί στις δεκάδες συζητήσεις του. 

«Φτάνουμε στο πανηγυρικό κλείσιμο του φεστιβάλ, βγαίνοντας όλοι και όλες πιο πλούσιοι και πλούσιες σε επιχειρήματα για να συνεχίσουμε να δίνουμε όλες τις μάχες ενάντια στο Μητσοτάκη και το σάπιο σύστημα που υπηρετεί, για να ανοίξουμε το δρόμο για την εργατική εναλλακτική», ξεκίνησε η Ζαννέτα Λυσικάτου, γιατρός, μέλος του ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ και του Συντονιστικού Νοσοκομείων που συντόνισε την εκδήλωση.

«Να ευχαριστήσουμε όλες και όλους όσοι συμμετείχαν, τους ομιλητές και τις ομιλήτριες, τις διεθνείς συμμετοχές από την Τουρκία και την Κύπρο, τους μετανάστες/τριες, τους πανεπιστημιακούς, τους συνδικαλιστές/τριες, τους μεταφραστές, όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της οργανωτικής επιτροπής που βοήθησαν στη διεξαγωγή του τριημέρου», συνέχισε και έδωσε το λόγο στους ομιλητές και τις ομιλήτριες, τις εισηγήσεις των οποίων δημοσιεύουμε στις σελίδες 10-11.

Η εκδήλωση έκλεισε με όλο το αμφιθέατρο να τραγουδά δυνατά με υψωμένες γροθιές τη Διεθνή.


Μαρία Καστελιώτη, 
φοιτήτρια στη ΦΛΣ Αθήνας

Συζητήσαμε για τον σεξισμό και την καταπίεση, για την παράδοση του Μαρξ, του Λένιν, της Ρόζας και του Τρότσκι μέχρι τι σημαίνει ψυχική δυσφορία μέσα σε αυτό το σύστημα. Κλείνοντας, η πιο βασική ερώτηση που έχουμε να απαντήσουμε είναι: Μπορούμε να ανατρέψουμε τις επιθέσεις; Η απάντηση είναι ναι. Το καλοκαίρι του 2019 ήταν το πρώτο μου πρακτικά συλλαλητήριο ως φοιτήτρια, που ήταν και η πρώτη μάχη με κυβέρνηση της ΝΔ. Κατακαλόκαιρο διαδηλώναμε χιλιάδες φοιτητές ενάντια στην κατάργηση του ασύλου. Και ήταν η πρώτη φορά που από την πλευρά σαν ΣΕΚ φωνάξαμε «Λιτότητα, ανεργία, τρομοκρατία, Κάτω η Νέα Δημοκρατία». Γιατί είχαμε την ανάλυση και την πεποίθηση ότι αυτό το σύνθημα θα γινόταν η έκφραση της οργής της εργατικής τάξης.

Την ίδια χρονιά στις σχολές ξεκινήσαμε καταλήψεις και διαδηλώσεις. Το 2020 είχαμε τις κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών μέσα στην καραντίνα. Στη συνέχεια τα πρώτα συλλαλητήρια των εκπαιδευτικών που έφτασαν το 2021 σε μαθητικές καταλήψεις. Από τις πιο πολιτικοποιημένες μαθητικές καταλήψεις που στις εξορμήσεις μας οι μαθητές έλεγαν «δεν θέλουμε λεφτά για τα Ραφάλ, θέλουμε λεφτά για την Παιδεία». Την ίδια χρονιά, έχουμε τους φοιτητές να σπάνε τις απαγορεύσεις μέχρι σήμερα που παλεύουν ενάντια στην πανεπιστημαική αστυνομία. Και τις 18 Μάη στις φοιτητικές εκλογές να ρίχνουν μια τεράστια σφαλιάρα στη ΔΑΠ σπάζοντας μετά από 30 χρόνια την αυτοδυναμία της. Δείχοντας ότι η οργή της νεολαίας είναι τεράστια.

Λίγες μέρες μετά το Μαρξισμό έχουμε την απεργία της ΠΟΣΔΕΠ, που όσα χρόνια είμαι φοιτήτρια δεν έχει ξαναγίνει. Είναι αυτή η δύναμη με την εργατική τάξη στο κέντρο που έχει φέρει τη ΝΔ, από εκεί που το 2019 μιλούσε πανηγυρικά, τώρα να πηγαίνει για πρόωρες εκλογές. Είναι κομμάτι της μακρόσυρτης και πολύπλευρης κρίσης του καπιταλισμού, μιας κρίσης που προφανώς οδηγεί σε πολύ μεγάλες επιθέσεις. Το βλέπουμε με τον πόλεμο στην Ουκρανία, με την επίθεση στο δικαίωμα των γυναικών στην έκτρωση. Το βλέπουμε και με το νέο νόμο της Κεραμέως.

Πάντα η άρχουσα τάξη αντιμετώπιζε την Παιδεία όχι σαν κοινωνικό δικαίωμα αλλά σαν μέσο εξυπηρέτησης των αναγκών της για εργατικό δυναμικό ανάλογα με την περίοδο. Από το 1922 μέχρι τη δεκαετία του ’70 και από το ’90 με τον Κοντογιαννόπουλο μέχρι το 2006-7 και σήμερα. Η μάχη για την Παιδεία είναι μάχη που έχει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, που αφορά τα συμφέροντα όλης της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό από την πλευρά μας λέμε και ξαναλέμε «Οι φοιτητές μαζί με τους εργάτες».

Αυτό μας οδηγεί στο για ποια κοινωνία παλεύουμε. Η εργατική εναλλακτική δεν είναι θέμα των ΣΕΚιτών, είναι η ουσία για την οργάνωση των αγώνων ενάντια σε αυτό το σύστημα. Η εργατική τάξη είναι αυτή που μπορεί να επιβάλει την ανατροπή και είναι η μόνη που έχει τη λύση στην καταπίεση και την εκμετάλλευση που βιώνει. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος πέρα από τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς που να ξέρει καλύτερα τι σημαίνει παιδεία των αναγκών μας. Το έδειξε η Παρισινή Κομμούνα, το έδειξε η Ρώσικη Επανάσταση που κατήργησε τις εξετάσεις και τις βαθμολογίες, που έβαλε το ζήτημα της σφαιρικής γνώσης. Σε όλα ισχύει το ίδιο. Αν ήταν σε εργατικό έλεγχο τα νοσοκομεία και οι φαρμακοβιομηχανίες, δεν θα ήμασταν στο έκτο κύμα της πανδημίας.

Αυτά δεν γίνονται αυτόματα. Μέσα στην αυθόρμητη κίνηση του κόσμου, είναι ανάγκη να υπάρχει ένα οργανωμένο κομμάτι που οργανώνει τις μάχες, απαντά στην προπαγάνδα, ξεκαθαρίζει συλλογικά. Όσοι και όσες δεν είστε στο ΣΕΚ, οργανωθείτε σήμερα γιατί έχουμε πολλές μάχες να δώσουμε.


Κώστας Καταραχιάς, 
γιατρός, μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζόμενων στο Έλενα Βενιζέλου

Κλείνουμε ένα τριήμερο πλούσιο σε συζήτηση, τόσο θεωρητική με τις ιδέες του Μαρξ, του Ένγκελς και όλων των μεγάλων επανασταστών, όσο και σε εμπειρίες από τον κόσμο που βρίσκεται σε όλα τα κινήματα σήμερα, όπως το εργατικό με τις μεγάλες αντιστάσεις του. Είμαστε σε σύγκρουση με ένα σύστημα που το μόνο που προσφέρει είναι βαρβαρότητα. Αλλά την ίδια στιγμή είναι σε κρίση και οι δυνατότητες να το ανατρέψουμε είναι τεράστιες. Με αυτό έχουμε να αναμετρηθούμε το επόμενο διάστημα.

Τα νοσοκομεία είναι ένας χώρος καθοριστικός, ένας χώρος μέσα στον οποίο μέσα στην πανδημία παίχτηκε το αν οι εργάτες και οι εργάτριες της Υγείας θα επιβάλουν το πρόγραμμά τους για να σώσουν ζωές, κόντρα σε δολοφονικές πολιτικές παγκόσμια και στην Ελλάδα. Οι αγώνες τους ήταν συγκλονιστικοί και έχουν βάλει τη σφραγίδα τους σε όλο το εργατικό κίνημα. Γι' αυτό βρεθήκαμε στο στόχαστρο με συνδικαλιστικές διώξεις. Η κυβέρνηση της ΝΔ ήθελε να διαλύσει το συνδικαλισμό, αλλά δεν τα κατάφερε. Ψήφισε το νόμο Χατζηδάκη ενάντια στις απεργίες, ο οποίος αχρηστεύτηκε στην πράξη. Η απόλυσή μου από τον Άγιο Σάββα ήταν μια τέτοια προσπάθεια από τη μεριά της κυβέρνησης, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να σηκώσει ένα κίνημα συμπαράστασης και αντί για απόλυση να μονιμοποιηθώ στο Έλενα, ανοίγοντας ένα άλλο κεφάλαιο.

Στα νοσοκομεία οι γυναίκες είναι η πλειοψηφία της εργατικής τάξης. Το Έλενα συμπυκνώνει όλες τις μάχες που δίνουμε σαν εργατικό κίνημα. Τις μάχες ενάντια στις πολιτικές στο ΕΣΥ, αλλά και τις μάχες ενάντια στον σεξισμό και την καταπίεση. Είναι το μοναδικό γυναικολογικό εξειδικευμένο νοσοκομείο στην Ελλάδα που η κυβέρνηση θέλει να το υποβαθμίσει και να το διαλύσει. Είναι ένα φιλέτο που από τα προηγούμενα χρόνια έχει δεχτεί μεγάλα χτυπήματα μέσα στα μνημόνια και τώρα η κυβέρνηση θέλει να το παραδώσει στον ιδιωτικό τομέα.

Όταν πρωτομπήκα, η αίσθηση ήταν ότι το είχαν παρατήσει αυτό το νοσοκομείο. Είχε μια σκληρή ΔΑΚΕ που είχε διαλύσει τη συλλογικότητα των εργαζόμενων και επέτρεπε να προχωρούν όλες τις επιθέσεις. Αυτό δεν σήμαινε ότι ο κόσμος εκεί ήταν κάτι διαφορετικό από τον Άγιο Σάββα και τους άλλους χώρους. Πήραμε λοιπόν σαν επαναστάτες τις πρωτοβουλίες για να βγάλουμε στην επιφάνεια την υπαρκτή αντίσταση, την υπαρκτή ριζοσπαστικοποίηση και να κάνουμε τις συνδέσεις. Δεν ήταν εύκολη μάχη. Ξεκινήσαμε με την επιτροπή αγώνα τη μάχη για να υπερασπιστούμε τους συναδέφλους/ισσες σε αναστολή και ταυτόχρονα την περίθαλψη για τις γυναίκες, τις φτωχές, τις μετανάστριες, τις προσφύγισσες, για τα τρανς άτομα - καθώς είναι η μοναδική δημόσια δομή με ιατρείο για τα τρανς άτομα.

Συνδέοντας όλες αυτές τις μάχες προχωρήσαμε σε μια σειρά κινητοποιήσεις ενάντια στις μετακινήσεις, για προσλήψεις, για μονιμοποιήσεις. Η τελευταία μάχη ήταν την Παρασκευή με τις καθαρίστριες, που καταφέραμε να κερδίσουμε ότι θα παίρνουν ρεπό μετά από αργία που το δικαιούνταν και δεν τους το έδιναν. Όλη αυτή η προσπάθεια άλλαξε την κατάσταση μέσα στο νοσοκομείο. Στις εκλογές του Σωματείου καταφέραμε και μπήκαμε στο ΔΣ και σπάσαμε μετά από πάρα πολλά χρόνια την αυτοδυναμία της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ, δημιουργώντας μια εικόνα «μεταπολίτευσης» μπορώ να πω. Το παραμικρό που κάνουμε γίνεται μάχη, γιατί ο κόσμος διψά για μάχες και οι εργαζόμενοι λένε «έτσι πρέπει να παλεύουμε».

Έτσι φτάσαμε να μπορούμε να παρεμβαίνουμε σε όλα τα ζητήματα, όπως των εκτρώσεων. Έχουμε μάχη μπροστά μας για να καταργήσουμε το νόμο που επιτρέπει σε ένα 60% των γυναικολόγων να αρνούνται να τις κάνουν «λόγω ιδεών». Για να έχουμε καλύτερες υπηρεσίες για τα τρανς άτομα, ενάντια στην προσπάθεια να μην ανοίγει αυτό το ζήτημα. Έχουμε πολλή δουλειά σε ένα χώρο που συμπυκνώνει τη μάχη ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Είναι πολύτιμο ότι βρεθήκαμε εκεί, συγκροτήσαμε την επιτροπή αγώνα, ενώσαμε την αριστερά. Το να προχωρήσουμε με κόσμο που οργανώνεται στο ΣΕΚ είναι το επόμενο βήμα.

Στο νέο ΣΑΚ υπάρχουν δυο φωτογραφίες από τους αγώνες του ’70. Η μία είναι έξω από το Έλενα με τις μαίες να κάθονται στη σειρά σε μια απεργία που διεκδικούσε μονιμότητα, δικαιώματα, συνδικαλισμό. Η δεύτερη είναι από διαδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα τους. Είναι εμβληματικές φωτογραφίες που ενώνουν το τότε με το σήμερα, το κίνημα της Μεταπολίτευσης με το καινούργιο κίνημα σήμερα που μπορεί να δικαιώσει όλα τα αιτήματα του κόσμου. Η προοπτική δεν είναι να ψηφίσουμε μια άλλη κυβέρνηση, αλλά με τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις μας να κερδίσουμε μια άλλη κοινωνία.


Βασίλης Μυρσινιάς, 
εργαζόμενος στον επισιτισμό, μέλος στην “Καμαριέρα”

Εδώ και δυο μήνες περίπου έχει ανοίξει το ερώτημα «γιατί δεν πάνε τα παιδιά, 60.000 περίπου, να δουλέψουν σεζόν;». Για μας είναι καθαρό ότι αυτοί οι 60.000, που αποτελούν το 15% περίπου των 600.000 εργαζόμενων του κλάδου, είναι ο ίδιος κόσμος που δέκα χρόνια πριν, με τις επιθέσεις των μνημονίων, έπαιρνε 440 ευρώ το Φλεβάρη, θεωρούνταν πρεκαριάτο και ακόμα και όσοι ορκίζονται στις εξεγέρσεις δεν περίμεναν τίποτα από αυτό το κομμάτι, το πολύ πολύ ένα ντου. Η συλλογική δράση μπορεί να έρθει μετά.

Από την πλευρά μας σαν “Καμαριέρα” και σαν ΣΕΚ επιμέναμε ότι δεν είναι έτσι. Κι αυτό γιατί το υπόβαθρο της τάξης δεν είναι η οικονομική της αναντιστοιχία με τους πλούσιους, πόσο άσχημα δηλαδή είναι τα πράγματα. Ο Κώστας μίλησε πριν για τα νοσοκομεία. Στις 7 Απρίλη του 2020, βγήκαν στις πύλες των νοσοκομείων και στις 28 Απρίλη ήταν η 24ωρη απεργία σε τουρισμό και επισιτισμό. Ήταν οι δυο κλάδοι που είπαν ότι δεν καθόμαστε στο σπίτι όπως θέλει η κυβέρνηση, αλλά έχουμε τα αιτήματά μας και τα παλεύουμε.

Η δύναμη της τάξης φάνηκε έτσι και στα πιο «αδύναμα» κομμάτια της. Άρα η δύναμή της δεν κρίνεται στο πόσα λεφτά παίρνει, αν είναι στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα. Προκύπτει με κάθε εργαλείο. Η efood δεν είχε σωματείο όταν έκανε την απεργία και κέρδισε. Το έφτιαξε επίσημα πέντε μήνες μετά. Μια σειρά χώροι στον επισιτισμό μπορεί να μην ξέρουν το σωματείο, αλλά ήταν μαζί με τη efood. 

Το δεύτερο είναι ο συντονισμός. Δέκα χρόνια πριν δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί διανομέας μαζί με λιμενεργάτη στην ίδια συγκέντρωση. Τώρα στο Σύνταγμα ήμασταν ΛΑΡΚΟ, efood, συνδικάτο επισιτισμού, Καβάλα, Λιπάσματα. Κι έγινε γιατί, με όλες τις δυσκολίες και περιορισμούς, το παλέψαμε. Γιατί θεωρούσαμε ότι υπάρχει συλλογική αντιμετώπιση την οποία βλέπαμε να έρχεται από διάφορους χώρους. Η Amazon έχει πλέον σωματείο. Οι εργαζόμενοι στις διανομές φτιάχνουν σωματεία, διεκδικούν. Την ημέρα του Pride ποιοι διαδήλωναν; Οι γυναίκες της εστίασης, των ξενοδοχείων, οι άνθρωποι που σερβίρουν και πάει λέγοντας.

Ο τουρισμός και η εστίαση είναι ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού καπιταλισμού. Ο κόσμος λέει πια «πρώτα θα έχω δικαιώματα και μετά θα πάω να δουλέψω». Αυτή την εικόνα τη συναντάμε σε κάθε γειτονιά, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο. Αυτή η εικόνα μπορεί να γίνει άμεση δράση. Και αυτό είναι μπροστά μας με την απεργία στις 13 Ιούλη. Θα είναι η απάντηση στη ΝΔ που παίρνει τα μέτρα της. Έρχεται ΣΣΕ στον επισιτισμό υποχρεωτική που λέει «θα δουλεύετε εξαήμερο». Όχι, με το ζόρι πενθήμερο κι αυτή τη μάχη τη δίνει ο κλάδος με διάφορους τρόπους. Στην efood αυτό ήταν: «θέλω τη δουλειά μου, θέλω να είναι πλήρης και θέλω να γυρνάω σπίτι μου».

Δεν ήταν μια απλή συνδικαλιστική μάχη. Και αυτό εκφράζεται και με νούμερα. Στο σωματείο της efood έγιναν εκλογές κι αυτοί που ψήφισαν ήταν σαν να ψηφίζει ένα ολόκληρο νοσοκομείο. Αυτό είναι δύναμη και έχουν παίξει ρόλο οι πρωτοβουλίες μας. Το ότι μιλάγαμε για τους αγώνες στα νοσοκομεία, ότι μιλάγαμε για την ανάγκη συντονισμού με άλλους χώρους ενάντια στις λογικές «είμαστε μόνοι μας», έφτασε τώρα στο να απλώνεται η απεργία της Τετάρτης από τα ξενοδοχεία στον επισιτισμό. Θα πούμε ότι με το ωράριο δεν θα παίξει κανείς, ότι θα κερδίσουμε ΣΣΕ με αυξήσεις και μετά τις εκλόγές θα πάρουμε ακόμα μεγαλύτερες.

Η δική μας συνεισφορά ήταν σε όλα αυτά τα επίπεδα. Στο ζήτημα της ενότητας, όλα τα κομμάτια που δραστηριοποιούνται στον κλάδο δεν είχαν βρεθεί ποτέ μαζί. Αλλά η μάχη για τη σύμβαση, ιδιαίτερα στην efood, το επέβαλε. Το επόμενο βήμα είναι με τον κόσμο που είναι στον κλάδο, που μας γνωρίζει σαν “Καμαριέρα” και ΣΕΚ, να κλιμακώσουμε. Ήδη από μια ή δύο απεργίες το χρόνο, τώρα κάνουμε τέσσερις και πέντε. Αυτό για τον ιδιωτικό τομέα είναι τεράστιο, γιατί δείχνει ότι ο κόσμος απαιτεί περισσότερα. Σε αυτό τον κόσμο αξίζει και ο Μαρξισμός και οι θεωρίες για την εργατική τάξη ως το υποκείμενο των αλλαγών. Το πόσο μπροστά και δυνατοί θα είμαστε, θα σημάνει όχι πισωγυρίσματα και τρικλοποδιές, αλλά ένα εργατικό κίνημα που θα ανατρέψει το σύστημα και θα χτίσει μια κοινωνία σοσιαλιστική, δίκαιη και για όλους.


Ευχαριστούμε

Στα 52.900 ευρώ κλείνει η τρίμηνη οικονομική εξόρμηση της Εργατικής Αλληλεγγύης με την ολοκλήρωση του πετυχημένου τετραήμερου Μαρξισμός 2022. 

Μεγάλη συμμετοχή, πλούσια συζήτηση, ενθουσιασμός και μια γερή ώθηση για την οικονομική καμπάνια. Ευχαριστούμε όλες τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που συμμετείχαν καθώς και τα σωματεία που ενίσχυσαν οικονομικά αγοράζοντας προσκλήσεις ή ανανεώνοντας τις συνδρομές τους.

Ευχαριστούμε επιπλέον Γιάννη Λ., Βασίλη Μ., Αγγελο Σ., Κατερίνα Τ., Αργυρή Ε., Θανάση Κ., Διονύση Π., Νεκτάριο Χ., Νίκο Ψ., Νίκο Σ., Δημήτρη Σ., Αποστόλη Α., Χρυσάνθη Μ., Μιχάλη Β., Πάνο Κ. που γράφτηκαν συνδρομητές καθώς και όσες και όσους ενίσχυσαν προσωπικά: από 200 ευρώ Δημήτρης Ζ., Γιάννης Τ., από 50: Μαρία Ν., Μηνάς Χ., Λουίζα Γ., Σωτήρης Κ. Από 30: Σπύρος Γ., Βασίλης Κ., Γιώργος Φ., Βασίλης Μ., Μιχάλης Θ.  Από 20: Τζούλη Κ., Χρήστος Β., Πάνος Λ., Μάνθος Α., Μαριλένα Κ., Κατερίνα Α., Μαρία Κ., Άννα Μ. Από 10: Γιώργος Σ., Βασιλική Λ., Κωνσταντίνα Φ., Λεωνίδας Μ., Κατερίνα Τσ. από 5: Ζακλίν Π., Παναγιώτης Π., Κώστας Κ., Παναγιώτης Κ. 

Ευχαριστούμε συνολικά τις φίλες και τους φίλους της εφημερίδας που βοήθησαν να συγκεντρωθούν χρήματα σε κάθε χώρο και γειτονιά για να αντιμετωπίσουμε τις αυξημένες οικονομικές ανάγκες στην μάχη ενάντια στην κυβέρνηση. 

Συνεχίστε να στέλνετε τις ενισχύσεις σας. Κάθε ευρώ είναι πολύτιμο για να βρίσκεται η Εργατική Αλληλεγγύη στην πρώτη γραμμή των αγώνων, γιατί η καλύτερη προεκλογική περίοδος είναι με την εργατική τάξη στους δρόμους, να απεργεί και να διαδηλώνει.


Φωτογραφίες από τις συζητήσεις του τριημέρου.

Φωτό: Λένα Βερδέ, Μάνος Νικολάου, Αφροδίτη Φράγκου

 

O Ντενίζ Γκουνγκόρεν, ο Ντίνος Αγιομαμίτης και ο Πάνος Γκαργκάνας ομιλητές στη συζήτηση “Ελλάδα-Τουρκία. Ο εχθρός μας είναι εδώ”.

 

Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, ο Κώστας Παπαδάκης και ο Θανάσης Καμπαγιάννης ομιλητές στη συζήτηση “Η 2η δίκη της Χ.Α.”

 

O Γιώργος Ράγκος, ο Θανάσης Διαβολάκης και ο Νίκος Χρυσόγελος ήταν ομιλητές στη συζήτηση “Να αλλάξουμε το σύστημα, όχι το κλίμα”.

 

Ο Βασίλης Χλης, ο Ηλιάς Κορλός και ο Γιάννης Σηφακάκης ομιλητές στη συζήτηση “«Πράσινη ανάπτυξη» και εργατικές αντιστάσεις”

 

O Νίκος Θεοχαράκης και ο Σωτήρης Κοντογιάννης ομιλητές στη συζήτηση “Στασιμοπληθωρισμός: Η νέα φάση της κρίσης”.

 

Ο Μιχάλης Λυμπεράτος ήταν εισηγητής στη συζήτηση “Το ΣΕΚΕ και το αντιπολεμικό κίνημα 1922”