Μόνο την κυβέρνηση θα δούμε απολυμένη

Τίποτε δεν είναι πιο προκλητικό από το να χάνεις τη δουλειά σου αυτές τις μέρες στο όνομα της «διάσωσης της πατρίδας», τη στιγμή που όλα τα πρακτορεία ειδήσεων μεταδίδουν ότι τα διεθνή οικονομικά επιτελεία δεν καταφέρνουν να αποτρέψουν τη χρεοκοπία. Είναι το ίδιο σαν τους φαντάρους που πέφτουν νεκροί τις τελευταίες μέρες ενός χαμένου άδικου πολέμου.

Κι όμως! Αυτήν ακριβώς τη στιγμή η κυβέρνηση και η εργοδοσία εξαπολύουν ένα πογκρόμ απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Οι συμβασιούχοι του Δημοσίου που έδωσαν τόσες μάχες για να αναγκάσουν τον Άρειο Πάγο να γνωμοδοτήσει υπέρ τους βλέπουν την απειλή της απόλυσης ξανά μπροστά τους. Στο Δήμο της Αθήνας που πρωτοστάτησε σε εκείνες τις μάχες με την πολυήμερη κατάληψη του Δημαρχείου, αυτό το πογκρόμ απειλεί 1000 εργαζόμενους.

Ταυτόχρονα, η εργοδοσία στον ΟΤΕ θέλει να καταργήσει τη μονιμότητα όσων είχαν προσληφθεί πριν από το 2005 και το Υπουργείο της ανάβει το πράσινο φως δηλώνοντας ότι δεν χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση γι’ αυτό. Στις ΔΕΚΟ που παραμένουν ακόμα στο δημόσιο, όπως οι Συγκοινωνίες, οι απειλές των μετατάξεων μετατρέπονται τώρα σε απειλές για «κατάσταση εφεδρείας», αν όχι ανοιχτής απόλυσης.

Στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που υπάρχει συνδικαλισμός όπως στα ΜΜΕ, οι βαρόνοι των μίντια με επικεφαλής τον «εθνικό εργολάβο» Μπόμπολα απολύουν συνδικαλιστές και απαιτούν την επιβολή ατομικών συμβάσεων.

Όπλο

Είναι ολοφάνερο ότι όλα αυτά δεν φέρνουν καμιά διέξοδο από την κρίση. Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας βελτιώθηκε τόσο πολύ με τις μειώσεις μισθών ώστε οι εξαγωγές σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία αυξήθηκαν 13%. Αλλά αυτό δεν σταμάτησε ούτε την οικονομική ύφεση, ούτε την πορεία προς τη χρεοκοπία.

Στην πραγματικότητα, κυβέρνηση και εργοδοσία θέλουν την απειλή των απολύσεων σαν όπλο ενάντια στη μαχητική εργατική αντίσταση που φούντωσε τόσο δυναμικά τον Ιούνη. Μέσα σε ένα σκηνικό που γκρεμίζεται με πάταγο, το μόνο που σκέφτονται είναι πώς να δώσουν κι άλλα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη σε έναν αντίπαλο που αντιμετωπίζουν με δέος.

Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Χρειάζεται άμεση δυναμική και συντονισμένη απάντηση στις απολύσεις όπου κι αν εκδηλώνονται. Χρειάζεται συμπαράσταση στους εργαζόμενους στο εκδοτικό συγκρότημα του Πήγασου, στους συμβασιούχους του Δήμου της Αθήνας, σε κάθε εργαζόμενο με σταθερή δουλειά που πάνε να τον κάνουν «απασχολήσιμο», σε κάθε συμβασιούχο που πάνε να τον κάνουν απολυμένο. Χρειάζεται πολιτική γενίκευση αυτού του αγώνα προβάλλοντας το αίτημα που έχει ανοίξει η αντικαπιταλιστική αριστερά για απαγόρευση των απολύσεων με νόμο.

Όσο καίριο είναι αυτή την ώρα το αίτημα για στάση πληρωμών προς τους τραπεζίτες και δημόσιο εργατικό έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα, άλλο τόσο καίρια είναι η απαίτηση για να μην χάνει κανένας τη δουλειά του.

Αν κινηθούμε έτσι αποφασιστικά έχουμε την προοπτική ότι αυτούς που θα δούμε απολυμένους είναι την κυβέρνηση και τα αρπακτικά που υπηρετεί.