ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΚ: Σε μια κρίσιμη καμπή

Για να το κατανοήσουμε αυτό, χρειάζεται να κάνουμε τη σύγκριση με τρεις ιστορικές στιγμές, τις σημαντικότερες στιγμές του εργατικού κινήματος τα πενήντα τελευταία χρόνια: τα Ιουλιανά του 1965, τη Μεταπολίτευση το '74-'76 και την περίοδο 1985-89 όταν το κίνημα συγκρούστηκε με το ΠΑΣΟΚ και το τελευταίο πέρασε τη μεγάλη πολιτική του κρίση.

Το 1965 μετά το βασιλικό πραξικόπημα, ο κόσμος ήταν στο δρόμο για δυόμισι μήνες. Οι εργάτες και η νεολαία έκαναν ηρωικές κινητοποιήσεις και έδωσαν σκληρές μάχες στους δρόμους της Αθήνας. Τα συνθήματα από τα κάτω άρχισαν να βάζουν γενικότερα ζητήματα, το πολιτειακό κλπ. Ήταν μια τεράστια πολιτική κρίση για την άρχουσα τάξη, επί δυόμισι σχεδόν μήνες το κίνημα ήταν τόσο δυνατό που δεν υπήρχε ουσιαστικά κυβέρνηση. Όμως, σ' όλο αυτό το διάστημα έγινε μόνο μια Γενική Απεργία, στις 27 Ιούλη, δώδεκα μέρες μετά το παλατιανό πραξικόπημα και σχεδόν μια βδομάδα από τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. Η ΓΣΕΕ με τη κάλυψη της Ενωσης Κέντρου και της ΕΔΑ εμπόδισε να βγούνε απεργίες. Αυτό είχε επιπτώσεις. Δεν υπήρχε ένα οργανωτικό, πολιτικό κέντρο που θα πήγαινε πιο μπροστά τον αγώνα, θα έδινε στη τάξη τη δυνατότητα να συνδέσει τα οικονομικά και πολιτικά αιτήματα, να προχωρήσει σε μια κατεύθυνση ανατροπής. Η εργατική τάξη μίλησε μόνο σαν “πεζοδρόμιο”.

Η εργατική τάξη στο προσκήνιο

Το 1974 αντίθετα, η εργατική τάξη η ίδια μπαίνει στο προσκήνιο και ζητάει τον ουρανό. Έφτιαξε συνδικάτα, έκανε σκληρές απεργίες, απεργιακές επιτροπές και φρουρές, έβαλε προχωρήματα πολιτικά, η μάχη για το άσυλο, την αποχουντοποίηση.

Ετσι ο Καραμανλής από το 55% που πήρε στις πρώτες εκλογές το 1974, το 1976 με το ζόρι κρατιόταν. Όμως, αυτό που βάρυνε ήταν οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες, οι ελπίδες ότι η κάλπες θα εκφράσουν τη θέληση του κινήματος και οι αυταπάτες φάνηκαν με την εμπιστοσύνη στο ΠΑΣΟΚ και στα κόμματα της ρεφορμιστικής αριστεράς που έλεγαν ότι “τώρα χτίζουμε δημοκρατία” -δεν μπορούμε να πάμε παρακάτω.

Το 1985 οι υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ μετατράπηκαν σε προγράμματα λιτότητας. Αυτή τη φορά, η πολιτική κρίση συνδυάζεται πολύ πιο έντονα με την οικονομική. Η έκρηξη ήταν τεράστια, με ολόκληρα κομμάτια να φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ, να συγκροτούν παρατάξεις και κόμματα που συνεργάστηκαν με την Αριστερά. Όμως, η πολιτική της ρεφορμιστικής αριστεράς όχι μόνο δεν αξιοποίησε την πολιτική κρίση και την εργατική έκρηξη, αλλά στο τέλος κατέληξε να στείλει όλον αυτόν τον κόσμο πίσω στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα η μάχη που ξεδιπλώνεται έχει και το πλήθος του “πεζοδρομίου”, και τις απεργίες, τη διακριτή συμμετοχή της εργατικής τάξης, και μια επαναστατική αριστερά δυνατότερη και με μεγαλύτερες ρίζες από κάθε φορά στο παρελθόν με τη δυνατότητα να καθορίσει που θα πάνε οι εξελίξεις. Αυτή είναι η δυναμική που οδήγησε από το Σύνταγμα στις 25 Μάη, στην απεργία των ΔΕΚΟ στις 9 Ιούνη, στη Γενική Απεργία της 15/6 με την εκρηκτικό μείγμα των απεργών και των “Αγανακτισμένων” στο Σύνταγμα, τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, την 48ωρη Γενική Απεργία.

Αντίθετα, η άλλη πλευρά μετράει ήττες, και όχι μόνο στο επίπεδο των οικονομικών εξελίξεων: δεν κατάφερε να διαιρέσει την εργατική τάξη σε “βολεμένους” και άλλους, ούτε να αξιοποιήσει το Σύνταγμα για να το βάλει σφήνα απέναντι στα συνδικάτα και την αριστερά παρόλο που προσπάθησαν. Δεν κατάφεραν καν να έχουν του χεριού τους την συνδικαλιστική γραφειοκρατία και το ΠΑΣΟΚ έλπιζε πολύ σ' αυτό. Τα όρια ελιγμών τους είναι πολύ περιορισμένα.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την συνέχεια; Καταρχήν, άμεσα η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε περικοπές 6,7 δις ευρώ, (που σημαίνει τσεκούρι στα επιδόματα, απολύσεις) επίθεση σε κάθε μέτωπο από τώρα, τον Ιούλη. Θέλουν για παράδειγμα να επιβάλλουν ατομικές συμβάσεις στις ΔΕΚΟ, πριν τις πουλήσουν.

Τέσσερα σημεία

Γι' αυτό χρειάζεται να επιμείνουμε σε τέσσερα σημεία. Πρώτον, καμιά αναμονή στους αγώνες, δεν υπάρχει «ραντεβού τον Σεπτέμβρη». Δεύτερον, ο συντονισμός των αγώνων είναι αναγκαίος και δίνει δύναμη. Για παράδειγμα απέναντι στο νόμο για τα ΑΕΙ που θέλει να περάσει η Διαμαντοπούλου χρειάζεται πανεκπαιδευτική απάντηση.

Τρίτον, συνέχεια του προηγούμενου, η οργάνωση της αλληλεγγύης, της συμπαράστασης ανάμεσα στους αγώνες. Οι “πλατείες” μπορούν να γίνουν κέντρο οργάνωσης της συμπαράστασης στους εργατικούς αγώνες που θα ξεσπάσουν σε πολλά σημεία. Τέταρτον, η τεράστια σημασία του δικτύου της βάσης στους χώρους δουλειάς και τα συνδικάτα.

Είναι η πίεση αυτής της βάσης που έχει αναγκάσει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να μην είναι στο βρακί του Γιωργάκη. Όταν αυτή η δύναμη οργανώνεται, και όσο περισσότερο βοηθάμε σ' αυτό, τόσο πιο εκρηκτικά θα είναι τα αποτελέσματα. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι έχουμε να δουλέψουμε με ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου του ΠΑΣΟΚ που σπάει αυτή τη στιγμή και αναζητάει τρόπους να οργανώσει την αντίσταση.

Οι πολιτικές μάχες που έχουμε να δώσουμε είναι η καλύτερη γέφυρα για το αύριο. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα -η διαγραφή του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών, η απαγόρευση των απολύσεων, ο εργατικός έλεγχος- είναι κυριολεκτικά πρόγραμμα δράσης για το σήμερα και ταυτόχρονα δίνει στο κίνημα τη “γενίκευση” την “πρόταση” για το πώς θα οργανώσει την κοινωνία.

Σημαντικό μέτωπο αυτών των πολιτικών μαχών είναι η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και τον φασισμό. Το “εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι” έχει και αυτή την σημασία. Θέλουμε να διώξουμε τους φασίστες από τους δρόμους, από κάθε γειτονιά, από κάθε εργατικό χώρο που προσπαθούν να βάλουν πόδι, όπως στην ΕΘΕΛ -να επιβάλλουμε τη διαγραφή τους από τα σωματεία.

Έχουμε παίξει ρόλο σ' όλες αυτές τις μάχες. Η αντικαπιταλιστική αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο κόσμος που προσανατολίζεται σε αυτήν, έχουν βοηθήσει και κινηματικά και πολιτικά, βήμα-βήμα. Αυτό πρέπει να το ενισχύσουμε. Χρειαζόμαστε ένα πολύ δυνατότερο κόμμα για να μπορέσουμε να είμαστε παντού όπου παλεύει η εργατική τάξη και να επηρεάζουμε την κατεύθυνση που παίρνουν οι αγώνες.

Κεντρικό όπλο σ' αυτή την προσπάθεια είναι η Εργατική Αλληλεγγύη. Γύρω της σε κάθε χώρο, με κέντρο τους αναγνώστες της που την παίρνουν χέρι με χέρι, σχηματίζεται μια ομάδα που βοηθάει τον κόσμο να οργανώνεται. Οι πυρήνες του κόμματος χρειάζεται να είναι πολιτικά και οργανωτικά επιτελεία για την οργάνωση της παρέμβασης και της αντίστασης σε όλη την περιοχή που λειτουργούν.

Διαβάστε επίσης

Από την οικονομική κρίση στην πολιτική (και πάλι πίσω)