Για τις εξεγέρσεις του 21ου αιώνα

Ηδη από τις 17 του Ιούλη φάνηκαν δύο χαρακτηριστικά που εντάθηκαν στη συνέχεια. Από τη μια μεριά, ο κόσμος παίρνει τον έλεγχο των δρόμων, κερδίζει αυτοπεποίθηση και κάνει πολιτικά άλματα. Στην εργατική διαδήλωση ακούγεται το σύνθημα “Δημοψήφισμα”, δηλαδή μπαίνει ζήτημα πολιτειακό, αμφισβήτησης του Παλατιού και του καθεστώτος. Ακούγεται με ένταση και το σύνθημα “Γενική Απεργία”, δείχνοντας το δρόμο της κλιμάκωσης. Στις γειτονιές όταν κυκλοφορούν φήμες ότι ο στρατός ετοιμάζει μακελειό, ο κόσμος φωνάζει “Ο στρατός με το λαό”. Ομως, η ΕΔΑ θεωρεί αυτά τα συνθήματα ακραία και επαναστατικά. Αρνείται να θέσει πολιτειακό ζήτημα.

Στις συγκεντρώσεις οι “έφοροι τάξεως”, στελέχη της ΕΔΑ που έχουν αναλάβει την περιφρούρηση ζητάνε από τους διαδηλωτές να διαλυθούν και να μην γίνουν πορείες.  Ενώ ο κόσμος, που αρχικά βγήκε για να υπερασπίσει τον Παπανδρέου, γενικεύει και προχωράει, η ΕΔΑ του ζητούσε να παραμείνει προσκολλημένος σε αυτό το αρχικό αίτημα. Η πολιτική εξέγερση θα μπορούσε να έχει μετατραπεί σε κοινωνική εξέγερση, αν έμπαιναν στη μάχη οι δυνάμεις της οργανωμένης εργατικής τάξης. Κι όμως, μέσα σε ένα κύμα σαν τα Ιουλιανά έγινε μόνο μία γενική απεργία.

Η εργατική τάξη στην Ελλάδα είχε μεγαλώσει εντυπωσιακά μαζί με τον ελληνικό καπιταλισμό στις δεκαετίες του '50 και του '60. Είχε αποκτήσει εμπειρίες πρωτοφανείς, από την μεγάλη απεργία τον οικοδόμων το Δεκέμβρη του '60 μέχρι τα 115 σωματεία που άρχισαν να οργανώνουν από τα κάτω, ανεξάρτητα από τους εργατοπατέρες που ελέγχονταν από την ασφάλεια. Όμως οι αντιλήψεις των δημοκρατικών μετώπων και των σταδίων που καθόριζαν το ΚΚΕ και την ΕΔΑ έλεγαν πως οι εργάτες δεν έπρεπε να μπουν στη μάχη ως τάξη – παρά μόνο ως ψηφοφόροι. Η εργατική τάξη χρειάστηκε να υποστεί 7 χρόνια χούντα για να σπάσει τελικά τον σταλινικό κορσέ και να βγει επιθετικά στην έκρηξη της Μεταπολίτευσης.

Σήμερα έχουμε και τη δύναμη στους δρόμους, ξέρουμε και πόσο σημαντική είναι η δύναμη στους εργατικούς χώρους. Ο Ιούνης των πλατειών ήταν και ο μήνας 24ωρης και 48ωρης απεργίας. Σήμερα, υπάρχει αντικαπιταλιστική Αριστερά που μπορεί να παρέμβει στις εξελίξεις, μια Αριστερά που στα Ιουλιανά μόλις που έκανε την πρώτη της εμφάνιση και στη Μεταπολίτευση ήταν ακόμα άπειρη και μικρή. Ας δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε τα Ιουλιανά του '65 να τα θυμόμαστε σαν μια μεγάλη πρόβα τζενεράλε για τη νικηφόρα εξέγερση του 21ου αιώνα.