Κυκλοφόρησε το νέο ΣΑΚ: “Μέχρι τη νίκη”

Η φωτογραφία των ΜΑΤ να πνίγουν τον κόσμο στα δακρυγόνα μέσα στην κατειλημμένη πλατεία του Συντάγματος, με φόντο το πανό που λέει «Απεργίες διαρκείας μέχρι τη νίκη», δείχνει τι ακριβώς φοβήθηκαν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη στη 48ωρη απεργία 28-29 Ιούνη…

Με την αισιοδοξία της δύναμής μας, η Μαρία Στύλλου στο άρθρο «Συνεχίζουμε!», αφού περιγράφει το χρονικό του εκρηκτικού μείγματος των «Αγανακτισμένων» με την εργατική τάξη, που ξεκίνησε από τις 25 Μάη (η πορεία της ΔΕΗ ενώνεται με το Σύνταγμα) μέχρι και την επόμενη της 48ωρης, βάζει τις επιθέσεις που έρχονται και τα τέσσερα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να τσακίσουμε τα σχέδιά τους: τις απεργίες διαρκείας, το συντονισμό, τη συμπαράσταση και το δίκτυο της βάσης στα συνδικάτα. Στο ίδιο άρθρο επιχειρείται μια πολύ εύστοχη σύγκριση με τις τρείς προηγούμενες μεγάλες στιγμές του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και συμπεραίνεται ότι το σημερινό εργατικό κίνημα έχει χαρακτηριστικά από τα Ιουλιανά, τη μεταπολίτευση και τη δεκαετία του ’80 αλλά είναι δυνατότερο γιατί πλέον έχει δυνατή επαναστατική αντικαπιταλιστική αριστερά που μπορεί να εμπλουτίζει τις μάχες με πολιτικά αιτήματα όπως διαγραφή του χρέους, εργατικό έλεγχο, τη νομιμοποίηση των μεταναστών, την εξαφάνιση της φασιστικής απειλής.

Στο άρθρο τους «Δεν πουλάμε και δεν πουλιόμαστε», η Λένα Βερδέ και ο Λέανδρος Μπόλαρης εξηγούν διεξοδικότατα ότι όχι μόνο δεν έπεσε από τον ουρανό αυτός ο ανεπανάληπτος μήνας (είχαν προηγηθεί 11 γενικές απεργίες και αναρίθμητες κλαδικές), αλλά και τα ποιοτικά άλματα που έκανε το εργατικό κίνημα, όπως για παράδειγμα οι εργαζόμενοι του Tαχυδρομικού Tαμιευτήριου που βραχυκύκλωσαν τον κλασσικό τρόπο λειτουργίας του συνδικάτου, ξεκινώντας στις 24 Μάη τη μάχη με κατάληψη οκτώ ημερών των γραφείων τους, προφανώς εμπνευσμένοι από τη κατάληψη του δήμου Αθηναίων από τους συμβασιούχους, το προηγούμενο διάστημα.

Ο Νίκος Λούντος, στο άρθρο «Σύνταγμα, η πλατεία της αντίστασης», καταρρίπτει το επιχείρημα των Πρετεντέρηδων ότι το Σύνταγμα ήταν απολίτικο, χωρίς αριστερά κόμματα και συνδικάτα, αλλά και αποδεικνύει ότι πάνω απ’ όλα το Σύνταγμα αφαίρεσε το επιχείρημα κάθε λογής γραφειοκράτη και αστού αναλυτή ότι δεν μας παίρνει για απεργίες γιατί ο κόσμος βρίσκεται στον καναπέ του. Ο κόσμος κατά εκατοντάδες χιλιάδες βρίσκονταν στις πλατείες συζητώντας για τη διαγραφή του χρέους, τις απεργίες, το ρατσισμό…

Ο Πάνος Γκαργκάνας, στο άρθρο «Από την οικονομική κρίση στη πολιτική κρίση (και πάλι πίσω)», βάζει τους λόγους για τους οποίους η άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση είναι σε πανικό: Η χρεωκοπία του Μνημόνιου 1 λόγω της τεράστιας εργατικής αντίστασης, σε συνδυασμό με το διεθνές περιβάλλον (μόλις δύο από τις έξι πλουσιότερες χώρες έχουν φτάσει σε ελάχιστα μεγαλύτερο ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του 2011, σε σύγκριση με τα επίπεδα που είχαν πριν από τρία χρόνια) και τους όρους υλοποίησης του Μνημόνιου 2 (μικρότερο δάνειο, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, εθελοντική(!) συμμετοχή των πιστωτών στην αναχρηματοδότηση ομολόγων), μόνο τη πολυπόθητη ανάκαμψή τους δεν εξασφαλίζει. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η οικονομική κρίση και βαθαίνει αλλά και τροφοδοτεί την πολιτική κρίση του συστήματος, όπως είδαμε στις 15 Ιούνη, όταν ο ΓΑΠ στην αρχή παραιτήθηκε, μετά κάλεσε σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τον Σαμαρά και στο τέλος έκανε ανασχηματισμό χωρίς να πείσει κανέναν.

Στο ερώτημα όλου του κόσμου ποιά πρέπει να είναι η τακτική της Αριστεράς μέσα στη κρίση, ο Πέτρος Κωνσταντίνου στο άρθρο «Ενιαίο ή Λαϊκό Μέτωπο», χρησιμοποιεί την εμπειρία των μπολσεβίκων πριν και μετά την Οκτωβριανή επανάσταση και την εμπειρία της δεκαετίας του ‘30 με τη βοήθεια του έργου του Τρότσκι. Το ενιαίο μέτωπο ήταν η τακτική που οδήγησε τους επαναστάτες να βοηθήσουν την εργατική τάξη να πάρει την εξουσία στη Ρωσία, ενώ το λαϊκό μέτωπο ήταν η τακτική που οδήγησε στην ήττα την Ισπανική επανάσταση το 1936, τις καταλήψεις των εργοστασίων στη Γαλλία την ίδια χρονιά και το Μάη του 36’ στην Ελλάδα. Άνοιγμα επομένως της Αριστεράς σε «προοδευτικά» κομμάτια της αστικής τάξης ή προώθηση της κοινής δράσης των κομματιών της εργατικής τάξης μέχρι τη κατάληψη της εξουσίας μέσα από πρωτοβουλίες της επαναστατικής αριστεράς;

Αν η τακτική του λαϊκού μετώπου οδηγεί στην ήττα, στο ίδιο μπορεί να οδηγήσει και μία άλλη τακτική . Αυτή που βαφτίζει τη σοσιαλδημοκρατία, σοσιαλφασισμό, μας θυμίζει ο Νεκτάριος Δαργάκης στο άρθρο του «Η άνοδος του φασισμού στη Γερμανία». Στη προηγούμενη μεγάλη κρίση του συστήματος, μετά το κραχ του ’29, η άρχουσα τάξη της Γερμανίας βρήκε τη «λύση» χρησιμοποιώντας το ναζισμό. Ήταν αυτόματη η επικράτηση του Χίτλερ; Όχι, είναι η απάντηση. Η παράλυση, ιδεολογική και πολιτική, της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας σε συνδυασμό με τη γραμμή του Στάλιν που απαγόρευε οποιαδήποτε συνεργασία του ΚΚΓ με τους εργάτες που άνηκαν στη SPD, άνοιξε το δρόμο για τα «μεσάνυχτα της ιστορίας».

Σε αυτό το τεύχος του ΣΑΚ φιλοξενείται και ένα μικρό διαμάντι του Αυγουστίνου Μουστάκα, με τίτλο «Μουσική και Επανάσταση». Σε αυτό το άρθρο, μαθαίνουμε πως ο Χάιντν, ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν, ο Σοστακόβιτς, εμβληματικές μορφές της κλασσικής μουσικής, όχι μόνο δεν ήταν «ταλέντα», μακριά και πάνω από την κοινωνία, αλλά πρόδρομοι, συνοδοιπόροι και εκφραστές, μέσω του έργου τους, της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης (οι τρείς πρώτοι) όπως και πολέμιοι της καταπίεσης του καθεστώτος στο οποίο ζούσαν, όπως ο Σοστακόβιτς στη Ρωσία του Στάλιν. Μαζί με τη βιβλιοκριτική και την «επισκόπηση» στο τέλος του περιοδικού, το καινούργιο ΣΑΚ είναι μία κρίσιμη συμβολή στο εργατικό κίνημα και τη νεολαία.

Χρίστος Αργύρης