Καταπίεση και απελευθέρωση
Το σιχαμερό πρόσωπο μιας σεξιστικής κυβέρνησης

15/10, Διαδήλωση στα Σεπόλια. Φωτό: Νίκη Αργύρη

Έχοντας μπει ήδη στη δεύτερη εβδομάδα της αποκάλυψης ότι ο Ηλίας Μίχος, που ήταν μέλος και στέλεχος της ΝΔ στο 4ο Διαμέρισμα Αθήνας, συστηματικά βίαζε και εξέδιδε την δωδεκάχρονη κοπέλα στα Σεπόλια, η κυβέρνηση και στο σύνολό του ο κρατικός μηχανισμός δείχνουν το πιο σιχαμερό τους πρόσωπο.

Η αρχική προσπάθεια να υποβαθμιστεί η σχέση του Μίχου με τη Νέα Δημοκρατία, ότι τάχα απλά περνούσε και έβγαζε φωτογραφίες με υπουργούς και στελέχη της, έπεσε στο κενό. Οι μηχανισμοί της εξουσίας έκριναν ότι η μόνη εναλλακτική ήταν να περάσουν στην αντεπίθεση και να θολώσουν τα νερά, η συσκότιση. Και ο τρόπος που βρήκαν για να το κάνουν ήταν η επίθεση στην οικογένεια της 12χρονης.

Η πρόθεση έγινε σαφής με τον πιο κατάπτυστο τρόπο, νωρίς νωρίς, με τη σύλληψη του πατέρα της. Η αστυνομία αφού πραγματοποίησε έρευνα στο σπίτι της 12χρονης συνέλαβε τον πατέρα της γιατί βρήκε στο σπίτι του «μικροποσότητα ναρκωτικών» ενώ ήταν ήδη γνωστό ότι ο ίδιος είναι τοξικομανής! Έπρεπε οπωσδήποτε δίπλα στην είδηση της σύλληψης του Μίχου και των υπολοίπων δραστών να μαθαίνουμε στα δελτία ότι «συνελήφθη και ο πατέρας»...

Μετά ήρθε η σειρά της μητέρας που είναι ήδη προφυλακισμένη με την κατηγορία της μαστροπείας σε βάρος της ανήλικης κόρης της παρότι η ίδια αρνείται πεισματικά τις κατηγορίες. «Δεν ξέρω ποιο ήταν το στοιχείο που οδήγησε στην προφυλάκισή της. Θεωρώ ότι είναι θέμα χρόνου να βρεθεί και αυτός που έβαλε χρήματα 3 φορές στον λογαριασμό της» δήλωσε η κα Ταραχοπούλου, συνήγορος της μητέρας του κοριτσιού, που δούλευε σαν καθαρίστρια στο μαγαζί του Μίχου. Πόσα ήταν αυτά τα χρήματα; Τέσσερα «εμβάσματα» των 25, 25, 20 και 40 ευρώ. «Για 20 ευρώ να συλλάβουν τη γυναίκα, ότι ήτανε μπλεγμένη; Είναι δυνατόν να έκανε κάτι τέτοιο; Για 20 ευρώ;» αναρωτήθηκε εύλογα η γιαγιά της 12χρονης αλλά όχι εκείνοι που την προφυλάκισαν.

Στην κατάθεσή της η ίδια η 12χρονη ήταν κατηγορηματική ότι η μητέρα της δεν ήξερε τίποτα και πως για όλα την καθοδηγούσε ο Μίχος. «Στης μητέρας μου την κάρτα έμπαινε μόνο το επίδομα παιδιού και την χρησιμοποιούσε μόνο γι’ αυτό. Μετά άλλαξε αυτό και το επίδομα έμπαινε στο λογαριασμό του πατέρα μου. Ο Ηλίας μου είχε πει την πρώτη φορά να δω που βάζει την κάρτα η μητέρα μου. Του την έδινα εγώ καμιά φορά και μου την επέστρεφε μετά από κάνα δύο ημέρες». 

Σχετικά με τα 100 και 100 ευρώ που η μητέρα καταθέτει η ίδια ότι πήρε από τη σύζυγο του Μίχου και κοινοτική σύμβουλο του Μπακογιάννη, το γεγονός συνέβη αφού ήδη η μητέρα είχε καταγγείλει τον Μίχο στην αστυνομία. «Ο λόγος για τον οποίο απέστειλα το μήνυμα και έλαβα τα συγκεκριμένα ποσά ήταν γιατί με είχε ενημερώσει και καθοδηγήσει η αστυνομία να μην υποπτευθεί ο Ηλίας Μίχος ότι είχα προβεί σε καταγγελία». Αν φωτίζουν κάτι αυτά τα μηνύματα είναι τα όσα υποστηρίζει στην κατάθεση της η μητέρα: «Πριν φύγω από τη συνάντησή μας, μού πρότεινε να πάμε σε έναν δικηγόρο και να υπογράψω ένα χαρτί ότι δε θα προβώ σε καταγγελία, ενώ εκείνη θα μου έδινε μία καλή αποζημίωση, για να μην καταστραφούν δύο οικογένειες». 

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι στοιχεία έχουν ανακριτές και εισαγγελείς για να διατάξουν την προφυλάκιση της μητέρας. Αλλά, όποια και να είναι αυτά, αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι μια ξεδιάντροπη, χονδροειδής μετακύλιση των πραγματικών ευθυνών. 

Κράτος βιαστής

Βιαστής της 12χρονης δεν είναι μόνο ο Μίχος και οι υπόλοιποι δράστες που ήδη οδηγούνται στην φυλακή. Βιαστής είναι το ίδιο κράτος. Οι πολιτικοί, δικαστικοί, αστυνομικοί «θεσμοί» καθώς και οι εκπρόσωποί τους με ονοματεπώνυμο που καταδίκασαν σε αιώνια φτώχεια και  δυστυχία μια οικογένεια με οκτώ παιδιά, μια μάνα που δούλευε καθαρίστρια και ένα τοξικομανή πατέρα. Αυτοί που ουρλιάζουν υποκριτικά για την «υπογεννητικότητα» αλλά αφήνουν τις φτωχές οικογένειες έρμαια του κάθε Μίχου με τις διασυνδέσεις του στην κυβέρνηση, την εκκλησία και την αστυνομία. Αυτοί που με τις πολιτικές της άγριας λιτότητας έχουν διαλύσει τις δημόσιες δομές υποστήριξης και πρόνοιας για τις οικογένειες, τα παιδιά, τις γυναίκες – και τώρα παίζουν ξανά υποκριτικά το χαρτί της «ατομικής ευθύνης».  

Οι «άριστοι» φίλοι των Λιγνάδηδων, που ζώντας μέσα στη χλιδή συνέτριψαν αυτήν την οικογένεια -καθώς και χιλιάδες άλλες- με τις πολιτικές τους, έρχονται τώρα να τη διαμελίσουν και να την καταβροχθίσουν. Στοχοποιώντας τον «πατέρα-τοξικομανή», χτίζοντας ξανά την εικόνα «μητέρα-τέρας», στέλνοντας τα έξι ανήλικα παιδιά τους σε ίδρυμα τάχα για να «προστατευτούν», αφήνοντας τα δύο ενήλικα -που επιβεβαιώνουν τα όσα έλεγε οδυρόμενη η μητέρα τους- να ξεσπάνε σε κλάματα βλέποντας τη να συλλαμβάνεται. Με αντίτιμο να καλύψουν για ακόμη μια φορά τις δικές τους τεράστιες ευθύνες.


 

Διαδήλωση στα Σεπόλια

Το Σάββατο 15 Οκτωβρίου βρεθήκαμε όλοι μαζί στο μετρό στα Σεπόλια για να διαδηλώσουμε στη γειτονιά. Συμμετοχή με πανό είχαν φεμινιστικές οργανώσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο σύλλογος εκπαιδευτικών ΠΕ "Αριστοτέλης", φοιτητικοί σύλλογοι, η Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας, η συνέλευση κατοίκων Κολωνού και Ακαδημίας Πλάτωνος και οργανώσεις της αριστεράς.

Βρεθήκαμε όλοι μαζί για να δηλώσουμε την οργή μας απέναντι στην ακραία εκμετάλλευση ενός 12χρονου κοριτσιού που ζούσε στη γειτονιά. Μαζευτήκαμε, ακόμα, για να ζητήσουμε δικαιοσύνη, για να εμποδίσουμε τη συγκάλυψη ενός ακόμη εγκλήματος από την κυβέρνηση που αποφυλακίζει τον Λιγνάδη, καλύπτει βιαστές και μαστροπούς, καλύπτει αστυνομικούς από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας παρά την καταγγελία της 19χρονης για τον βιασμό της.

Συγκεντρωθήκαμε γιατί δεν έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη τους. Δεν εμπιστευόμαστε ένα σύστημα που οδηγεί χιλιάδες συνανθρώπους μας να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και στη συνέχεια τους εγκαλεί για αυτό. Δεν εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς που τρέχουν να συγκαλύψουν τους φίλους τους ενώ παράλληλα κυκλοφορούν παντού στο διαδίκτυο φωτογραφίες μαζί τους.

Ως σύλλογος εκπαιδευτικών αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε σε αυτή την κινητοποίηση θεωρώντας πως ό,τι συμβαίνει στη γειτονιά μας μας αφορά, πως ό,τι συμβαίνει στους μαθητές μας είναι και δικό μας ζήτημα.

Εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση του κόσμου από τη γειτονιά, με τη συμμετοχή πολλών κατοίκων αλλά και ανθρώπους να μας χειροκροτούν από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών. Χαρούμενοι έλεγαν πως είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση στους δρόμους του Κολωνού εδώ και χρόνια.

Η πορεία, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι, προχώρησε στους δρόμους της περιοχής και έκανε στάση έξω από το μαγαζί του παιδοβιαστή. Η οργή ενός κομματιού της διαδήλωσης εκφράστηκε με συνθήματα, ρίψη αυγών στις τζαμαρίες και με το κάψιμο του αυτοκινήτου του. Η αστυνομία έκανε χρήση χημικών για να διαλύσει την συγκέντρωση, ενώ ένας διαδηλωτής χρειάστηκε να διακομιστεί στο νοσοκομείο. Ωστόσο, το μεγαλύτερο κομμάτι των διαδηλωτών ανασυγκροτήθηκε και πορεύτηκε εκ νέου προς το μετρό, όπου και δέχτηκε ξανά επίθεση με δακρυγόνα.

Δεν μας κάνει εντύπωση η στάση της αστυνομίας. Πρόκειται για ένα σώμα που βασανίζει, κακοποιεί, βιάζει, συγκαλύπτει θεωρώντας πώς δεν θα τιμωρηθεί ποτέ για τίποτα. Πρόκειται για ένα σώμα που δίνει δημόσια οδηγίες στους γυναικοκτόνους, για το πώς να πέσουν στα μαλακά.

Η στάση τους μας εξοργίζει ακόμη περισσότερο. Μας κάνει να συνειδητοποιούμε πως χρειάζεται να παλέψουμε ενάντια στην κυβέρνηση που έχει κάνει πρόταγμα το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" και οδηγεί περισσότερες γυναίκες και περισσότερα παιδιά στο να υφίστανται καθημερινά βία και κακοποίηση. Πως είναι η στιγμή να παλέψουμε όχι μόνο για να αποδοθεί δικαιοσύνη αλλά και για να ανατρέψουμε το σύστημα που γεννά φτώχεια,σεξισμό και εκμετάλλευση.

Μαριάννα Χρονοπούλου, δασκάλα, 144ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών