Διεθνή
Ιράν: Διαδηλώσεις και απεργίες

Απεργοί εργάτες μετάλλου στην πόλη Ισφαχάν στις 16/11. Φωτό: akhbar-rooz.com

Τρεις ημέρες μαζικών διαδηλώσεων την περασμένη εβδομάδα στο Ιράν αψήφησαν ξανά την δολοφονική κρατική καταστολή. Χιλιάδες άνθρωποι σε τουλάχιστον 62 πόλεις και κωμοπόλεις βγήκαν στους δρόμους για να τιμήσουν την επέτειο του μαζικού κινήματος διαμαρτυρίας του 2019. Κατέδειξαν στην πράξη ότι το κίνημα εξέγερσης -που διανύει πλέον την ένατη εβδομάδα του- αρνείται να φύγει από τους δρόμους του Ιράν.

Δεκάδες βίντεο από γειτονιές σε όλη την Τεχεράνη δείχνουν μεγάλα πλήθη να διαδηλώνουν και να αποκλείουν τους δρόμους με φλεγόμενα οδοφράγματα κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Συγκεντρώσεις έγιναν και σε αρκετούς από τους σταθμούς του μετρό της Τεχεράνης, με εκατοντάδες να γεμίζουν το φουαγιέ του σταθμού Vali Asr σε έναν από τους κύριους εμπορικούς δρόμους της πόλης. Πολύωρες συγκρούσεις με την αστυνομία έγιναν στην πόλη Μπεχσχάρ στο βορρά, στην κουρδική Καμιαράν και δυτικά στην πόλη Μπουκάν.

Σε μια σειρά από σημεία οι μικροέμποροι και οι καταστηματάρχες έκλεισαν για μια μέρα τα μαγαζιά τους απαντώντας θετικά στο κάλεσμα για γενική απεργία. Όμως οι εργάτες μετάλλου στην πόλη Ισφαχάν απήργησαν και τις τρεις ημέρες. 

Υπήρξαν επίσης συγκεντρώσεις και καθιστικές διαμαρτυρίες σε δεκάδες πανεπιστήμια, τα οποία αποτελούν κέντρο του κινήματος, κλείνοντας αρκετές πανεπιστημιουπόλεις και σταματώντας τα μαθήματα. Ο ειδησεογραφικός ιστότοπος Akhbar-Rooz ανέφερε ότι οι κρατικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πανεπιστημιούπολη στην πόλη Σαναντάζ στο Κουρδιστάν πυροβολώντας. Αλλά, όπως αναφέρει, οι φοιτητές τους ανάγκασαν να αποχωρήσουν. Οι κρατικές δυνάμεις επιτέθηκαν στις διαδηλώσεις αυτή την εβδομάδα με πραγματικά πυρά, δακρυγόνα και μαζικές συλλήψεις, σκοτώνοντας δεκάδες. Περίπου 15.000 άνθρωποι φέρονται να έχουν συλληφθεί από την έναρξη του κινήματος, με την κυβέρνηση να απειλεί με θανατική ποινή ορισμένους από αυτούς.

Η μαζικότητα του τριήμερου δράσης δείχνει ότι το κίνημα που ξεκίνησε μετά τη δολοφονία της Μάχσα Αμινί όχι μόνο δεν έχει καμφθεί αλλά συνεχίζει να ζητά επίμονα την πτώση της κυβέρνησης και του καθεστώτος. Οι διαμαρτυρίες αυτής της εβδομάδας -στην επέτειο του κινήματος που ξέσπασε στο Ιράν το 2019 με αφορμή την αύξηση των τιμών όπου ο κόσμος ξεσηκώθηκε πάνω σε "οικονομικά" αιτήματα ζητώντας αυξήσεις- κάνουν σαφή τη σύνδεση με τα πολιτικά αιτήματα για ελευθερία, τέλους των καταπιεστικών μέτρων για τις γυναίκες και για πτώση της κυβέρνησης.

Το τριήμερο δράσης ήταν ευκαιρία για να υπάρξει ξανά και απεργιακή δράση. Οι εργάτες μετάλλου του Ισφαχάν, που προχώρησαν σε απεργία την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη της εβδομάδας που πέρασε, απαίτησαν υψηλότερους μισθούς. Τις προηγούμενες εβδομάδες οι εργαζόμενοι στο πετρέλαιο, στα πετροχημικά εργοστάσια, στα εργοστάσια ζαχαροκάλαμου και οι οδηγοί βυτιοφόρων είχαν προχωρήσει σε πολυήμερες απεργίες στις οποίες η κυβέρνηση και τα αφεντικά απάντησαν με εκατοντάδες συλλήψεις συνδικαλιστών και εργατών αλλά και με κάποιες παραχωρήσεις. Π.χ. τα αφεντικά φέρονται να κατέβαλαν καθυστερημένους μισθούς μόλις μία ημέρα πριν οι εργάτες ζαχαροκάλαμου αρχίσουν τις απεργίες τους. 

Το καθεστώς γνωρίζει ότι αν τα αιτήματα του οργανωμένου εργατικού κινήματος συναντηθούν πλήρως με τον κόσμο στους δρόμους, αυτό θα μπορούσε να κάνει το κίνημα -που είναι ήδη εξαιρετικά ανθεκτικό- ακόμη πιο ισχυρό.