Η Αριστερά
Συνέντευξη Γιάννη Δημητρόπουλου (ΑΡΙΣ): Ελπιδοφόρα βήματα

Γιάννης Δημητρόπουλος

Ο Γιάννης Δημητρόπουλος από την ΑΡΙΣ μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη
 

Όπως φαίνεται βαδίζουμε σε βουλευτικές εκλογές. Ποιο είναι το πολιτικό σκηνικό και πώς βλέπεις να διαμορφώνεται τους επόμενους μήνες; 

Η συγκυρία επικαθορίζεται από την αναβάθμιση των αδιεξόδων του ιμπεριαλιστικού συστήματος διεθνώς. Αδιέξοδα τα οποία γέννησαν τον πόλεμο στην Ουκρανία ως κορύφωση μιας σειράς ανταγωνισμών τα τελευταία χρόνια. Αδιέξοδα τα οποία αποκάλυψαν οι εκατόμβες νεκρών από την πανδημία της Covid 19, η διάρρηξη των εφοδιαστικών αλυσίδων και η κρίση πληθωρισμού και έχουν καταστήσει πασιφανή την αδυναμία των κρατικών μηχανισμών του Δυτικού Ιμπεριαλισμού να επιτελέσουν οποιουδήποτε είδους «κοινωνική» λειτουργία (Δημόσια Υγεία, Εκπαίδευση, προστασία από πυρκαγιές-πλημμύρες) και προστασίας του λαϊκού εισοδήματος που τώρα τσεκουρώνεται εκθετικά στο κύμα ακρίβειας.

Στο πλαίσιο αυτό επιλογή για την αστική τάξη εγχώρια και διεθνώς είναι η αναδιάρθρωση των παραγωγικών σχέσεων για να δοθούν αφενός λύσεις στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε βάρος της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και αφετέρου για να είναι πιο θωρακισμένη παρά ποτέ η θέση και η ισχύς του κεφαλαίου στους χώρους δουλειάς. Για τα παραπάνω έχουν φροντίσει οι αστικές κυβερνήσεις με την ψήφιση των αντεργατικών νόμων (με τελευταίο του Χατζηδάκη), ενώ παράλληλα υιοθετούνται – ολοένα και πιο ανοιχτά – πολιτικές επιλογές ευθείας επίθεσης σε όλα τα επίπεδα (ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό). Οι δυνατότητες προκύπτουν στο γεγονός ότι η γραμμή που θα ακολουθηθεί από μεριάς κεφαλαίου όχι απλά δεν μπορεί να εκπροσωπήσει σήμερα τα εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα με επιδόματα και μηδαμινές αυξήσεις στους μισθούς αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να δώσει καμία απολύτως προοπτική διεξόδου.

Άλλωστε η διατάραξη των διεθνών αλυσίδων αξίας αλλά και τα όρια στα οποία έχει βρεθεί η διαχείριση της προηγούμενης μεγάλης κρίσης του 2008, έχουν σαν αποτέλεσμα οι καπιταλιστικές οικονομίες διεθνώς να βρίσκονται στα πρόθυρα της εκδήλωσης μιας ακόμα μεγαλύτερης και πιο άγριας κρίσης. Ακόμα ο κίνδυνος του πολέμου και της μετατροπής των λαών σε καύσιμη ύλη για τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών κρέμεται πάνω από τα κεφάλια και του ελληνικού λαού με την πολιτική βαθύτερης πρόσδεσης στο ΝΑΤΟ, αποστολής πολεμικού εξοπλισμού και μετατροπής της χώρας σε ένα ορμητήριο γεμάτο βάσεις θανάτου.

Πάνω σε αυτό το τοπίο έρχεται το σενάριο πρόωρων εκλογών με σκοπό να επιτευχθεί μέγιστη δυνατή πολιτική σταθεροποίηση του κυβερνητικού κέντρου και συσπείρωση του αστικού μπλοκ μπροστά στα νέα αντεργατικά μέτρα που δρομολογούνται (νέο μνημόνιο). Στην προεκλογική και μετεκλογική περίοδο το μνημονιακό - ΝΑΤΟΪΚΟ μπλοκ σε πολιτικό επίπεδο αναμένεται να είναι πάλι το κυρίαρχο με τη Νέα Δημοκρατία, το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ να το διαμορφώνουν, την Ελληνική Λύση να αποτελεί τη μαύρη ακροδεξιά εκδοχή της περιόδου και το ΜέΡΑ25 να προσπαθεί να αναδειχθεί στον πιο γνήσιο αντιπρόσωπο της εναλλακτικής κουλτούρας, σαν ένα νέο τζογαδόρικου τύπου αστικό σχέδιο διαχείρισης με φιλολαϊκό μανδύα που λειτουργεί σαν δύναμη σταθεροποίησης για τον ελληνικό καπιταλισμό. 

Η δημιουργία «υγειονομικής ζώνης» στον δημόσιο λόγο θα συνεχιστεί, με πλήρως ελεγχόμενα ΜΜΕ και διαστρέβλωση κάθε πτυχής της πραγματικότητας που δεν αντιστοιχεί στο αφήγημα του κεφαλαίου για να φαντάζουν ως μονόδρομος οι καταστροφικές για το λαό πολιτικές επιλογές. Οι παρακολουθήσεις οποιουδήποτε μπορεί να βγει έστω και δυνητικά ή φαντασιακά για την εξουσία εκτός των παραπάνω σχεδιασμών, καθώς και καθενός που θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο χειρισμού για την υλοποίηση αυτών, διεξάγονται αφενός για να αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση από τα κεντρικά οικονομικά και πολιτικά ζητήματα και αφετέρου για να αναδεικνύουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του κεφαλαίου.

Σε αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαίο για την αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά να αναδείξει την αναγκαία πρόταση διεξόδου από την κρίση για το λαό και τη νεολαία για να προστατευτεί το λαϊκό εισόδημα, να βελτιωθεί ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος και προοπτική για να γίνει ο λαός νοικοκύρης στο τόπου του, χωρίς τη μέγγενη μνημονίων - ΕΕ - Ευρώ και τη δολοφονική μηχανή του ΝΑΤΟ πάνω από το κεφάλι του.

Τι σηματοδοτούν οι απεργίες σαν την πρόσφατη πανεργατική στις 9/11, οι μαζικές πορείες για το Πολυτεχνείο, τον Γρηγορόπουλο και τη δολοφονία Φραγκούλη;

Είναι ιδιαίτερα σημαντικές και ελπιδοφόρες καθώς αναδεικνύουν τη σημαντική δυναμική που υπάρχει, η οποία μπορεί και πρέπει να πολλαπλασιαστεί τη νέα χρονιά.

Ειδικότερα για τις εργατικές κινητοποιήσεις και απεργίες του 2022 είναι κρίσιμο για την επόμενη μέρα να χαρακτηρίζονται από την κοινή δράση όλων των ταξικών δυνάμεων με παρέμβαση και ανοιχτή διαπάλη στα σωματεία και τις οργανωμένες δομές του κινήματος. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναγνωρίζεται η δυναμική που έχουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στα σωματεία και ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, καθώς και η πλατιά συμμετοχή εργαζομένων στα καλέσματα και απεργιακές κινητοποιήσεις των σωματείων τους. Παράλληλα να αναδεικνύεται η σωστή κριτική ότι ο σεχταρισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ και η πολεμική του δε βοηθάει, καθώς και το γεγονός ότι η στάση της αποτελεί βαθύτερο πρόβλημα για την παρέμβαση στην εργατική τάξη, με μονιμότερα χαρακτηριστικά που τελικά γεννά ηττοπάθεια και ισόβια αναμονή. Ωστόσο για εμάς η παραπάνω κριτική και διαπάλη θα πρέπει να αναδεικνύεται στο κίνημα, στους χώρους εργασίας, στην παρέμβαση στα σωματεία με σκοπό οι δυνάμεις να πολλαπλασιάζονται στη σωστή κατεύθυνση και όχι να διαιρούνται και να κατακερματίζονται. 

Από την άλλη, ιδιαίτερα σημαντική ήταν η μαζική αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση του Πολυτεχνείου, οι επιμέρους φοιτητικές κινητοποιήσεις, καθώς και οι τελευταίες πορείες για τις 6 Δεκέμβρη και τη δολοφονία Φραγκούλη, που δείχνουν μια μετρήσιμη και κρίσιμη δυναμική ειδικά στους κόλπους της νεολαίας, όπου είναι καθήκον μας να συνεχίζουμε να παρεμβαίνουμε ακόμα πιο αποφασιστικά και ουσιαστικά.

Την επόμενη μέρα καλούμαστε να συμβάλλουμε στη συγκρότηση των λαϊκών αγώνων και την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος μέσα από την παρέμβαση στα σωματεία αναδεικνύοντας το κυρίαρχο σημείο συμπύκνωσης της ταξικής μάχης (το ζήτημα της εργασίας και του μισθού), το ζήτημα της ζωής της εργατικής και λαϊκής οικογένειας.

Τοποθετήθηκες εκ μέρους της Αριστερής Συσπείρωσης στην εκδήλωση στις 19/12 στο Studio. Πώς τη σχολιάζεις και πώς βλέπεις τη συνέχεια της Πρωτοβουλίας για την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στις μάχες και τα μέτωπα της περιόδου;

Η μαζικότητα και ο τόνος που έθεσαν οργανώσεις και ανένταχτοι αγωνιστές στην εκδήλωση δείχνουν την αναγκαιότητα να συνεχιστεί η συζήτηση ανοιχτά στους κόλπους της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς.

Οι δυνάμεις τις αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχουν αποκλίνει το προηγούμενο διάστημα εξαιτίας διαφορετικών επιλογών στο ζήτημα των συμμαχιών, του πολιτικού προγράμματος και της παρέμβασης στο εργατικό κίνημα. Επομένως, αναγνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα δρόμο με δυσκολίες, ενώ παράλληλα βρισκόμαστε συνολικά πίσω από τις απαιτήσεις της συγκυρίας. Σχετικά με το πρόγραμμα, η συζήτηση μπορεί να περιλαμβάνει τα σημεία που περιλαμβάνει η πρόταση του ΣΕΚ (κρατικοποιήσεις, διαγραφή του χρέους και έξοδος από την ΕΕ, διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων, πάλη απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, αντιρατσιστική πάλη, φασισμός και προσφυγιά, ιμπεριαλιστικός πόλεμος και έξοδος από το ΝΑΤΟ, το ζήτημα του σεξισμού), ενώ είναι θετικό το γεγονός ότι αυτή έχει προχωρήσει σε σχέση με προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, οι δυνάμεις που συμμετέχουν οφείλουν να συζητήσουν πέρα από το πολιτικό πρόγραμμα της αναγκαίας πάλης και κινήματος, ανοίγοντας και ζητήματα που αφορούν αναγκαίες συγκλίσεις για το μετά των εκλογών, και κυρίως το ζήτημα της τοποθέτησης πάνω στο αναγκαίο πολιτικό μέτωπο που θα κληθεί να βάλει και να προωθήσει αυτό το πολιτικό πρόγραμμα. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε σε ένα αναμάσημα πρωτοβουλιών και προγραμματικού λόγου με ημερομηνία λήξης και περιορισμένη αφήγηση. Η Αριστερή Συσπείρωση δεν αναζητά ευκαιριακές συμμαχίες για τις εκλογές ώστε να καλύψουμε όλοι μας αδυναμίες και πισωγυρίσματα στην παρέμβαση της προηγούμενης περιόδου. Η παρέμβαση λοιπόν στις εκλογές και μετά από αυτές θα πρέπει να έχει κοινό τόπο.

Οι υπαρκτές αποκλίνουσες πρακτικές που υπάρχουν σε επίπεδο πολιτικών συμμαχιών και παρέμβασης στο εργατικό κίνημα είναι πολιτικά ζητήματα κρίσιμα που πρέπει να συζητηθούν και όχι απλά να ξεπεραστούν αν θέλουμε να προχωρήσουμε ουσιαστικά την επόμενη μέρα. Σε αυτό το πλαίσιο είναι λάθος οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και επαναστατικής αριστεράς να θέτουν ανοιχτά το θέμα πολιτικής συνεργασίας και συνδιαλλαγής με το ΜέΡΑ25, καθώς ουσιαστικά καταλήγουν σε μια τοποθέτηση στο εργατικό λαϊκό κίνημα του τύπου «καλή είναι η εκτός των τειχών αριστερά για καμιά πορεία αλλά για το ζήτημα της εξουσίας επιλέγουμε το λιγότερο κακό». Λογική η οποία αποδεδειγμένα είναι λάθος και επικίνδυνη για την επόμενη στροφή της ταξικής πάλης. Από την άλλη απαιτείται η παραγωγή κοινών πρακτικών και δράσεων στο εργατικό κίνημα, η παρέμβαση στα σωματεία με ενιαίο τρόπο και η επίλυση των αντιθέσεων στο επίπεδο της πρακτικής στη λογική που αναφέρθηκε και παραπάνω.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της περιόδου είναι ότι τα λαϊκά στρώματα περιμένουν ακόμα να ακούσουν μία πρόταση διεξόδου από την νέα κρίση που χτυπάει βάναυσα το ήδη κουτσουρεμένο εισόδημα. Αντ’ αυτού το ΚΚΕ με τη στάση και τοποθέτησή του αναδεικνύει ότι το μόνο που παρέχει είναι ένα αποκούμπι παρηγοριάς με μία μεταφυσική αναβολή της σωτηρίας για το σοσιαλισμό όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Εκεί επομένως βρίσκονται οι δυνατότητες παρέμβασης για την επαναστατική και αντικαπιταλιστική αριστερά που καλείται να επιχειρήσει να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα.

Με αυτό το σκεπτικό συνεχίζουμε να παρακολουθούμε δημιουργικά την εξέλιξη της συζήτησης παρεμβαίνοντας και στις επόμενες εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας που έχουν δρομολογηθεί.