Συνεντεύξεις
Η μάχη της Γαλλίας

Ο Ιάννης Δελατόλας στο βήμα της αντιφασιστικής Πρωτομαγιάς στη Χάβρη.

Ο Ιάννης Δελατόλας από το Παρίσι μίλησε στον Γιώργο Πίττα.

 

Ήσουν ομιλητής στην αντιφασιστική Πρωτομαγιά που απομόνωσε την «εθνική γιορτή» της Λεπέν στην Χάβρη. Πώς φτάσατε σε αυτή τη νίκη; 

Οι διαδηλώσεις της 29ης Απρίλη ενάντια στον ρατσιστικό νόμο του υπουργού Εσωτερικών Νταρμανέν είχαν μεγάλη συμμετοχή. Στην καρδιά αυτού του κινήματος βρίσκονται οι «sans papiers», οι «χωρίς χαρτιά». Mετανάστες από την Αφρική που έχουν φτάσει εδώ επιβιώνοντας μέσα από την έρημο, περνώντας κυριολεκτικά μέσα από χίλια κύματα αλλά αντιμετωπίζονται σαν πολίτες  β’ κατηγορίας. Ακόμη και εκείνοι που έχουν άδειες παραμονής δεν έχουν άδεια εργασίας, με αποτέλεσμα να δουλεύουν σε μαύρη εργασία. Αυτό το κίνημα, που εκφράζεται μέσα από το «Μarche de solidarites», την «Πορεία Αλληλεγγύης», είναι πολύ δυνατό στο Παρίσι, μπορεί άνετα να κατεβάσει αρκετές χιλιάδες μετανάστες. Η συλλογικότητά μας, η «Autonomie de Classe» συνδέεται στενά με αυτό το κίνημα επιδιώκοντας τη σύνδεσή του με τα συνδικάτα. 

Αυτό επιτέλους έχει αρχίσει να συμβαίνει. Τo συνδικάτο Solidaires συμμετέχει συστηματικά στις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις. Παρότι η ηγεσία της CGT δεν κάνει το ίδιο, θα δει κανείς πολύ κόσμο να διαδηλώνει με σημαίες της CGT και κατά τόπους σωματεία του συνδικάτου να παίρνουν αποφάσεις. Eπίσης μπορεί κανείς να δει κόσμο με σημαίες της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν. Αλλά στο κέντρο αυτού του κινήματος είναι οι «χωρίς χαρτιά» και η άκρα Αριστερά.

Η CGT ταλαντεύεται. Το φθινόπωρο κάλεσε αντιφασιστική συγκέντρωση στο Παρίσι έξω από ένα συνέδριο που έκανε το κόμμα της Λεπέν. Αλλά αρνήθηκε να στείλει διαδηλωτές στην αντιφασιστική συγκέντρωση στη Χάβρη με τη δικαιολογία ότι μέσα στο κίνημα ενάντια στον αντι-συνταξιοδοτικό νόμο του Μακρόν υπάρχει κόσμος που την ψηφίζει. Από την άλλη, στην ίδια την Χάβρη, η CGT της πόλης καλούσε στην αντιφασιστική συγκέντρωση.

Ανεβήκαμε από το Παρίσι περίπου εκατό άτομα, ένα πούλμαν και πολλά αυτοκίνητα, κάποιοι ήρθαν και από άλλες πόλεις. Αλλά η βασική συμμετοχή ήταν των εργαζομένων και της νεολαίας της πόλης. Με το Marche de solidarites πήγαμε με πορεία στη συγκέντρωση των συνδικάτων και όταν μπήκαμε, το κλίμα ήταν φοβερό. Η πορεία μας, με τύμπανα, αντιρατσιστικά συνθήματα, με τους χωρίς χαρτιά μπροστά, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον κόσμο που χειροκροτούσε, έπαιρνε τα φυλλάδιά μας. 

Μέσα από κεντρικούς δρόμους της πόλης φτάσαμε στις αποβάθρες όπου έγινε η αντιφασιστική συγκέντρωση και συναυλία όπου συμμετείχαν η CGT, η Solidaires, το NPA, η Ανυπότακτη Γαλλία και άλλοι με τα δικά τους περίπτερα. Ένας πολύ γνωστός ράπερ από την Χάβρη τραγούδησε και μίλησε ανοιχτά: έξω από την Χάβρη η Λεπέν και οι φασίστες. Οι διοργανωτές κάλεσαν την αντιπροσωπεία από το Παρίσι να μιλήσει και εκεί μου δόθηκε η δυνατότητα να χαιρετήσω τη συγκέντρωση μιλώντας για το αντιφασιστικό κίνημα στην Ελλάδα, τη δράση της ΚΕΕΡΦΑ. 

Η «εθνική γιορτή» της Λεπέν στην οποία συμμετείχαν 1500 άτομα απομονώθηκε και περιορίστηκε μέσα στο συνεδριακό κέντρο. Ήταν πολύ σημαντικό ότι όλος ο κόσμος αποκαλούσε την Λεπέν και το κόμμα της ανοιχτά φασίστες. Είναι μάχη εδώ και χρόνια μέσα στην Αριστερά στην Γαλλία το πώς αντιμετωπίζεις, το Εθνικό Μέτωπο του μπαμπά Λεπέν παλαιότερα. και το κόμμα της Λεπέν σήμερα, σαν ένα «νόμιμο» «ακραίο» δεξιό κόμμα ή σαν φασίστες που πρέπει να απονομιμοποιήσεις και να τους στερήσεις την εκλογική τους βάση; Η ρεφορμιστική αριστερά στη Γαλλία αρνείται να δώσει αυτην την κόντρα με τους φασίστες με αποτέλεσμα όταν φτάνουν οι εκλογές ο κόσμος να μένει ακάλυπτος.

Οι ηγεσίες της Αριστεράς και των συνδικάτων δεν διαβάζουν σωστά τον κόσμο. Με όποιον και να μιλήσεις στο δρόμο θα σου πει το RΝ είναι φασίστες και είναι μεγάλη ανάγκη να γίνει κάτι. Μας το έλεγαν 17 χρονών παιδιά, όταν μοιράζαμε προκηρύξεις έξω από ένα σχολείο: πρέπει να γίνει κάτι. Το ίδιο ισχύει για το αντιρατσιστικό μέτωπο. Βγήκε η πρωθυπουργός της Γαλλίας και ομολόγησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει κατεβάσει ακόμη το νόμο Νταρμανέν γιατί φοβάται να ανοίξει δεύτερο μέτωπο, και αυτό είναι αποτέλεσμα της πίεσης που ασκεί το αντιρατσιστικό κίνημα. 

Έχουμε δώσει μακρόχρονη μάχη σε αυτήν την κατεύθυνση, ότι το πολύ δυνατό εργατικό κίνημα που υπάρχει στην Γαλλία, πρέπει να μπολιαστεί με τον αντιρατσισμό και τον αντιφασισμό, ώστε να τσακίσει τους φασίστες και την ακροδεξιά, που αποτελούν μια μεγάλη και συνεχή απειλή. Και βέβαια για να νικήσουν οι μετανάστες εργάτες με τη δύναμη όλης της τάξης.

Σε αυτήν την κατεύθυνση έχουν αρχίσει να γίνονται βήματα. Για την Χάβρη, έγινε σύσκεψη στα γραφεία των συνδικάτων όπου συμμετείχαν αντιπρόσωποι από όλες τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, ήρθαν αντιπρόσωποι από την Χάβρη για να καλέσουν σε στήριξη της συγκέντρωσης ενάντια στην Λεπέν. Αλλά χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά για να εντάξουμε τα συνδικάτα σε αυτό το κίνημα.   

Ποια είναι σήμερα η εικόνα μετά από έξι μήνες συνεχών διαδηλώσεων και απεργιών ενάντια στο συνταξιοδοτικό νόμο του Μακρόν;

Η πλειοψηφία του κόσμου την θεωρεί μια εξευτελισμένη κυβέρνηση και θέλει να φύγει όχι μόνο ο νόμος αλλά και η ίδια. Αλλά υπάρχει και μια δεύτερη αντίθεση, ανάμεσα στη βάση των εργαζομένων και τη στάση των ηγεσιών των συνδικάτων. Από την πρώτη διαδήλωση που έγινε τον Οκτώβρη που κάλεσε η CGT στο Παρίσι και είχε 350.000 κόσμο, το σύνθημα στα πλακάτ και στα στόματα ήταν «γενική απεργία», και δεν το έλεγε η ακροαριστερά, το φώναζαν όλοι. Γενική απεργία που να τα κλείσει όλα μέχρι τη νίκη και όχι μια 24ωρη κάθε δεκαεπέντε μέρες που καλούσε ο συντονισμός όλων των μεγάλων εργατικών ομοσπονδιών ακολουθώντας το ρυθμό της κοινοβουλευτικής ατζέντας του Μακρόν. 

Είναι φοβερό, ότι παρά τη στάση των ηγεσιών ο κόσμος δεν έχει απογοητευτεί και επιμένει στο «Δεν θα περάσει». Οι απεργιακές συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς ήταν συγκλονιστικές και οι πιο μεγάλες που έχουμε δει. Το παραδέχτηκε ακόμη και η κυβέρνηση. Και τι έκαναν οι ηγεσίες; Όρισαν την επόμενη γενική απεργία, ένα μήνα μετά, τον Ιούνη! Παρόμοια στάση έχει κρατήσει και η Ανυπότακτη Γαλλία, που δεν θέτει σαν στόχο την κλιμάκωση του κινήματος για ανατροπή του Μακρόν, αλλά ποντάρει στην φθορά καλώντας τον κόσμο να ψηφίσει σωστά στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Δίνοντας έτσι χώρο στον Μπαρντελά, τον διάδοχο της Λεπέν στο RΝ, να δημαγωγεί ότι ο συνταξιοδοτικός νόμος του Μακρόν θα καταργηθεί όταν πάρουν αυτοί την κυβέρνηση!

Αλλά η βάση των εργαζομένων εξακολουθεί να θέλει κλιμάκωση. Μέσα στους προηγούμενους μήνες υπήρξαν παραδείγματα, στα διυλιστήρια, τους σιδηροδρόμους, τους εργαζόμενους στην καθαριότητα στο Παρίσι και άλλους χώρους, που οι εργαζόμενοι προχώρησαν από τα κάτω σε απεργίες διαρκείας. Από τη δική μας πλευρά, με όσες δυνάμεις έχουμε σε πόλεις που έχουμε παρουσία, στο Παρίσι, τη Μασσαλία, στη Ρεν, στην Τουλούζη προσπαθούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες από τα κάτω για συντονισμό σωματείων και εργαζομένων από διάφορους χώρους, με κοινές «γενικές συνελεύσεις», που αποφασίζουν τοπικά δράσεις και πρωτοβουλίες. 

Πολλοί κάνουν λόγο για το μεγαλύτερο κίνημα μετά το ’68 στην Γαλλία. Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της ριζοσπαστικής αριστεράς;      

Μέσα από αυτούς τους αγώνες αναδείχτηκε η δύναμη της εργατικής τάξης να αλλάξει τον κόσμο. Οι δρόμοι του Παρισιού είναι γεμάτοι με συνθήματα που το υποδηλώνουν αυτό με κάθε τρόπο, ενδεικτικά της νέας ριζοσπαστικοποίησης. Τα επαναστατικά μηνύματα του ’68 είναι ζωντανά, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε ένα νέο Μάη του ‘68. 

Υπάρχουν πιέσεις στην ριζοσπαστική αριστερά που εκφράστηκαν μέσα και από την διάσπαση του NPA. Ο Φιλίπ Πουτού πρόσφατα ρωτήθηκε στη Λιμπερασιόν αν είναι τροτσκιστής και απάντησε ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν, σηματοδοτώντας μια πιθανή συνεργασία με τον Μελανσόν. Είναι λάθος αυτή η δεξιά προσαρμογή αλλά η απάντηση σε αυτή δεν μπορεί να είναι ο σεχταρισμός.

Η Autonomie de Classe προσπαθεί να κάνει τη σύνδεση ανάμεσα στο εργατικό και το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κίνημα και ταυτόχρονα να σπρώξει όσο μπορεί την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης με στόχο την κλιμάκωση των απεργιών. Ενάντια στην κυβέρνση Μακρόν που επιτίθεται στην εργατική τάξη και με τον ρατσισμό της ενάντια στους μετανάστες ανοίγει το δρόμο στους φασίστες. 

Το πιο σημαντικό είναι, και στην Γαλλία όπως και στην Ελλάδα, να συγκροτηθούν δυνατές οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς που να μπορέσουν να δώσουν μια εναλλακτική διέξοδο στην εργατική τάξη που μάχεται -κόβοντας τον δρόμο ταυτόχρονα στην φασιστική απειλή. Γι’ αυτό το λόγο εύχομαι κάθε επιτυχία στο ΣΕΚ και στο εκλογικό κατέβασμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις επερχόμενες εκλογές της 21ης Μάη.