Περιβάλλον
Ο αγώνας για την υπεράσπιση του Νερού πετυχαίνει νίκες και προχωράει

2/4, Συναυλία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του Νερού στη Θεσσαλονίκη. Φωτό: Εργατική Αλληλεγγύη στην Θεσσαλονίκη/fb

Με μια τροπολογία στο νόμο που ψηφίστηκε στην Βουλή την περασμένη Πέμπτη τα ξημερώματα η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναγκάστηκε να επαναφέρει τις μετοχές της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ από το Υπερταμείο στο δημόσιο. Ήταν μια μεγάλη νίκη για τους εργαζόμενους στις δύο εταιρίες και το τεράστιο κίνημα για την υπεράσπιση του Νερού σαν δημόσιο αγαθό.

Παρουσιάζουμε βασικά σημεία από τις εισηγήσεις του Γιάννη Μήτζια, γραμματέα σωματείου ΕΥΑΘ, του Κώστα Λυμπέρη, γ.γ ΔΣ Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΕΥΔΑΠ και Γιώργου Ράγκου, χημικού, μέλους ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τη συζήτηση με θέμα «Περιβαλλοντική κρίση και η πάλη για το νερό» που έγινε στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μαρξισμός 2023 στη Νομική στις 8 Ιούλη. Στο κέντρο τους βρέθηκαν οι μάχες που οδήγησαν σε αυτή τη νίκη, η ανάγκη για συνέχιση αυτού του αγώνα ενάντια στην κρυφή ατζέντα ιδιωτικοποιήσεων και εμπορευματοποίησης του νερού από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και η σύνδεση με το συνολικό αγώνα ενάντια στο σύστημα που καταστρέφει, το κλίμα, το νερό και ολόκληρη την ανθρωπότητα.  

 
 Το πάνελ στη συζήτηση “Περιβαλλοντική κρίση και η πάλη για το Νερό” στο φεστιβάλ Μαρξισμός 2023. Από αριστερά: Γιώργος Ράγκος, Γιάννης Μήτζιας και Κώστας Λυμπέρης.Φωτό: Μάνος Νικολάου

 

Γιάννης Μήτζιας, γραμματέας σωματείου ΕΥΑΘ 

Το πρώτο πράγμα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι το τι θα σημάνει το επόμενο διάστημα η μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και αυτό θα έχει τρία συγκεκριμένα θέματα. 

Η πρώτη επίθεση την οποία περιμένουμε είναι η ένταξη των δημόσιων εταιριών ύδρευσης και αποχέτευσης στην ΡΑΕ (ρυθμιστική αρχή ενέργειας). Αυτό σημαίνει ότι η ΕΥΔΑΠ στην Αθήνα, η ΕΥΑΘ Θεσσαλονίκη και η ΔΕΥΑ θα περάσουν στη ΡΑΕ που θα έχει επιπλέον εξουσία πάνω τους. Η κυβέρνηση προσπάθησε να το παρουσιάσει ως μία αλλαγή για την οποία δεν έχουμε κάποιο λόγο να φοβόμαστε, δεν υπάρχει κάποια κρυφή ατζέντα από πίσω, απλά θα προσπαθήσουμε να λύσουμε κάποιες δυσλειτουργίες. Λένε ψέματα, ο στόχος τον οποίο θέλουν να πετύχουν με την υπαγωγή των δημόσιων εταιριών στη ΡΑΕ είναι να δημιουργήσουνε μία αγορά ύδρευσης αντίστοιχη με αυτή την οποία έχουν δημιουργήσει για την ενέργεια. Η ΡΑΕ είναι ένας ανεξάρτητος υποτίθεται φορέας ο οποίος είχε σαν στόχο να ελέγχει τις διαφορετικές εταιρείες ενέργειας σε ένα περιβάλλον αγοράς όπου υπάρχει ανταγωνισμός. Στην περίπτωση του νερού αυτό δεν υφίσταται. Ποιον ανταγωνισμό να ελέγξει;  Του δήμου Χανίων απέναντι στον δήμο Ηρακλείου; Της ΕΥΔΑΠ απέναντι στην ΕΥΑΘ; 

Η κρυφή ατζέντα είναι ότι θέλουνε να δημιουργηθεί σταδιακά αυτός ο ανταγωνισμός άρα η επίθεση έχει δύο πρώτα σημεία τα οποία πρέπει να έχουμε στο νου μας. Θα έχει έναν αδύναμο κρίκο που είναι οι δημοτικές επιχειρήσεις οι οποίες αντιμετωπίζουν πάρα πολύ μεγάλα προβλήματα στην επαρχία και ειδικά μετά την κατακόρυφη αύξηση του κόστους της ενέργειας, είναι επιχειρήσεις χρεοκοπημένες. Άρα θα είναι ένας εύκολος στόχος: να συγχωνεύσουν τις τοπικές ΔΕΥΑ και να τις αντικαταστήσουν με κάτι ευρύτερο που ξεφεύγει από τον όποιο έλεγχο υπήρχε στα πλαίσια των δήμων. Εκεί θα έρθει το δεύτερο βήμα: η τιμολόγηση του νερού έτσι ώστε όπως λένε να υπάρξει ένας κανόνας «ανάκτησης κόστους», για να μπορέσει να λειτουργήσει μία εταιρία ύδρευσης θα πρέπει να λέει τόσα ξοδεύουμε για να φέρουμε το νερό στη βρύση σας άρα τόσο θα πρέπει να το πληρώνετε για να μην έχει χασούρα η εταιρία. 

Το δεύτερο μέτωπο το οποίο υπάρχει είναι οι ΣΔΙΤ σχετικά με τις οποίες ο πρώτος γύρος ήταν νικηφόρος για τη δική μας πλευρά. Δύο εμβληματικά ΣΔΙΤ που προσπάθησαν να κάνουν: ένα στην Αθήνα που κρίθηκε αντισυνταγματικό και φάνηκε ότι η κινητοποίηση των συνδικάτων είχε αποτέλεσμα. Και ένα σε ένα φράγμα στην Χαβρία στο νομό Χαλκιδικής που ήθελαν να το παραχωρήσουν σε ιδιώτες για 30 χρόνια. Σταμάτησε επειδή δεν κρίθηκε αρκετά κερδοφόρο αλλά και γιατί άρχισε να φαίνεται ότι θα υπάρξουν μεγάλες αντιστάσεις από την τοπική κοινωνία. 

Το τρίτο μέτωπο είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς και η μετοχική σύσταση των δύο μεγάλων εταιριών ύδρευσης, της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Μετά τις αποφάσεις που έχουν προκύψει από το ΣτΕ και μετά την μεγάλη συναυλία για την υπεράσπιση του νερού που έγινε στις 2 Απρίλη στη Θεσσαλονίκη, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να πει ότι θα βγουν από το υπερταμείο και θα ξαναμπούν σε δημόσιο έλεγχο. Είμαστε πάρα πολύ δύσπιστοι για το τι θα κάνουν. Εμείς διεκδικούμε την επιστροφή στο δημόσιο αλλά αν αυτό το δημόσιο λειτουργεί με όρους εμπορευματικούς, να χρησιμοποιεί δηλαδή το νερό σαν εμπόρευμα, επί της ουσίας σημαίνει ότι ο δημόσιος έλεγχος θα είναι μία καρικατούρα. 

Αντιστάσεις

Η επιστροφή του νερού στο δημόσιο ανοίγει μία μάχη για το τι σημαίνει ένας ουσιαστικός δημόσιος έλεγχος. Αυτό μας πηγαίνει στο δεύτερο σκέλος που έχει να κάνει με τις αντιστάσεις που έχουν αναπτυχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Από την πλευρά μας σαν σωματείο εργαζομένων της ΕΥΑΘ έχουμε δώσει δύο κομβικές μάχες. Η μία είναι το ιστορικό δημοψήφισμα που έγινε το 2014 στη Θεσσαλονίκη και απέτρεψε την πώληση της ΕΥΑΘ σε μεγάλες πολυεθνικές που θα αγόραζαν το πλειοψηφικό μετοχικό πακέτο. Το 2014 στήθηκε ένα άτυπο δημοψήφισμα παράλληλα με τις δημοτικές εκλογές. Ψήφισαν 280.000 άνθρωποι και σε ποσοστό 98% ψήφισαν όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Ήταν μία σαρωτική νίκη.

Η δεύτερη μεγάλη στιγμή που υπήρξε ήταν η ιστορική συναυλία που έγινε στις 2 Απριλίου με τη συμμετοχή περίπου 30.000 ανθρώπων. Χαιρόμαστε να λέμε ότι στη Θεσσαλονίκη η προεκλογική περίοδος άνοιξε με μία τεράστια συγκέντρωση για το νερό και έδειξε ξεκάθαρα ότι αν τα σωματεία πάρουν πρωτοβουλίες, μπουν μπροστά και καλέσουν την αριστερά και τα κινήματα να δώσουμε αυτές τις μάχες μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες. Ο λόγος που ήταν ιστορική η συναυλία δεν ήταν μόνο το μέγεθός της αλλά το ότι γύρισε την πολιτική ατζέντα ξανά στα ζητήματα των ιδιωτικοποιήσεων και πέτυχε τις δεσμεύσεις ότι η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ θα βγουν από το υπερταμείο.

Έχουμε τρία καθήκοντα για το επόμενο διάστημα. Το πρώτο είναι να χτίσουμε ένα πλατύ κίνημα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Το δεύτερο είναι να δούμε πώς αυτό το κίνημα εξειδικεύει τα αιτήματα που βάζει. Δεν αρκεί απλά να λέμε όχι στην ΡΑΕ και να μην υπάρξει καμία αλλαγή στην τιμολόγηση του νερού, πρέπει να μιλήσουμε για προσλήψεις, να μιλήσουμε για άλλου τύπου επιχειρήσεις που θα υπακούν στις ανθρώπινες ανάγκες και όχι στο κέρδος. Αυτό μας πηγαίνει στο τρίτο βήμα που είναι εξίσου σημαντικό. Το 2014, στο δημοψήφισμα για το νερό στη Θεσσαλονίκη, έπαιζε η συζήτηση ότι θα κάνουμε ένα δημοψήφισμα, θα έρθει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που θα το κάνει πράξη και θα σταματήσει η ιδιωτικοποίηση. Αυτό πίστευαν σε μεγάλο βαθμό οι 280.000 άνθρωποι που ψήφισαν. Ο κόσμος έψαχνε να βρει μια συνολική πολιτική λύση Αλλά καλώς ή κακώς αυτή η λύση μας τελείωσε. Σήμερα πρέπει να δώσουμε και αυτή τη μάχη, με ποια δηλαδή συνολική πολιτική κατεύθυνση παλεύουμε, να συζητήσουμε και να αναζητήσουμε τους καλύτερους τρόπους για το πώς θα πάμε παραπέρα.

 


 

Κώστας Λυμ­­πέρης, γενικός γραμματέας ΔΣ Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΕΥΔΑΠ

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νερό ήταν, είναι και θα παραμείνει δημόσιο και η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ θα επιστρέψουν από το υπερταμείο στο δημόσιο. Πρόκειται για την μισή αλήθεια, πιστεύω ότι πράγματι θα επιστρέψουν οι μετοχές στο ελληνικό δημόσιο κάτω από την πίεση να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του ΣτΕ. Η άλλη μισή αλήθεια που δεν θέλει να παραδεχτεί ο Μητσοτάκης είναι ότι πρόκειται για μια μεγάλη νίκη του κινήματος του νερού και μεγάλη ήττα των πολιτικών ιδιωτικοποίησης.

Πρέπει να σταθούμε στο τι ήταν αυτό που έφερε αυτό το αποτέλεσμα. Καταρχάς δημιουργήθηκε ένα δυναμικό και επίμονο κίνημα που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους, σε μία σειρά δημοσκοπήσεις. Φαίνεται ότι έχει ηγεμονεύσει πλήρως στην κοινωνία η αντίληψη για την αποκλειστικά δημόσια διαχείριση του κύκλου του νερού και αυτό επιφέρει αποτελέσματα, για παράδειγμα μία πλειοψηφία 21-1 στο ΣτΕ για την έξοδο των εταιριών ύδρευσης και αποχέτευσης από το νερό – από το ίδιο ΣτΕ που έχει πάρει όλες αυτές τις αποφάσεις ενάντια στα κινήματα και υπέρ των μνημονίων την τελευταία δεκαετία. Δεν αλλάξανε οι δικαστές, αυτό που τους ανάγκασε να πράξουν διαφορετικά είναι η θέληση και η δύναμη του κινήματος, αλλά και η αποτυχία των ιδιωτικοποιήσεων παγκοσμίως με τελευταίο εκκωφαντικό παράδειγμα την εταιρία Thames Water στο Λονδίνο που κατέρρευσε τις τελευταίες μέρες με χρέη 14 δισεκατομμύρια λίρες και κινδυνεύει όλη η υδροδότηση του Λονδίνου και της νοτιοανατολικής Αγγλίας. Ήταν μία εμβληματική ιδιωτικοποίηση που έγινε με ρυθμιστική αρχή και είχε σαν αποτέλεσμα μέσα σε 30 χρόνια να γίνουν αυξήσεις επιπέδου 40% στη τιμή του νερού και να πέσουν εκατομμύρια λίτρα ανεπεξέργαστων λυμάτων στον Τάμεση.

Κίνημα

Υπάρχουν χαρακτηριστικά που πιστεύουμε ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να διαμορφωθεί αυτό κίνημα. Πρώτον είναι ένα κίνημα που δεν εγκλωβίστηκε στα γρανάζια κανενός κόμματος παρά τις προσπάθειες, ήταν ένα αυτόνομο κίνημα εργαζομένων και πολιτών. Δεύτερον είναι ένα κίνημα που πάλευε για να πετύχει τους στόχους του και όχι της αντίληψης ότι μέσα στα μνημόνια δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, άρα τι νόημα έχει να παλεύουμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλές φορές ακόμα και στους κόλπους της αριστεράς πέφτουμε σε αυτή την παγίδα που εντέλει ενισχύουμε την ΤΙΝΑ (Τhere Is No Alteative). Είναι ένα κίνημα που μελετάει τις εξελίξεις και τεκμηριώνει τις απόψεις του και τους στόχους του. Οι εργαζόμενοι στις εταιρίες του νερού ήταν σε συμμαχία όλο αυτό το διάστημα, δεν υπέκυψαν στις πιέσεις των εργοδοτών και στάθηκαν με την πλευρά της κοινωνίας και όχι των ιδιωτών. Έχουμε πάει στην Ιρλανδία όταν επιχειρούσαν να βάλουν μετρητές, στη Βενεζουέλα, στις Βρυξέλες, στο Βελιγράδι και άλλες περιοχές για να έρθουμε σε συντονισμό με άλλα κινήματα για το νερό. Η συνεισφορά του κινήματος αυτού είναι πολύ σημαντική, η μεγαλύτερη συνεισφορά του ήταν στους αγρότες που κατάφερε να μην αυξηθεί η τιμή του αγροτικού νερού.

Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού αλλά και των υπόλοιπων κοινωνικών αγαθών είναι πάντα συγκεκριμένες. Μειώνονται οι θέσεις εργασίας και οι αποδοχές των εργαζομένων, αυξάνονται δραματικά τα τιμολόγια, υποβαθμίζεται η ποιότητα του νερού και των λυμάτων με προφανείς συνέπειες στο περιβάλλον, δεν γίνεται καμία σχεδόν επένδυση στα δίκτυα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι περιορισμός της πρόσβασης της κοινωνίας στο αγαθό του νερού και στις υπηρεσίες ύδρευσης-αποχέτευσης και τελικά όταν ιδιωτικοποιείται με οποιαδήποτε μορφή είτε άμεσα είτε έμμεσα τα αποτελέσματα είναι πάντα τα ίδια.

To πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει να παλεύει το κίνημα του νερού είναι καταρχήν η δημόσια ιδιοκτησία των εταιριών ύδρευσης-αποχέτευσης με κοινωνικό έλεγχο. Η απρόσκοπτη, ασφαλής, καθολική πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό και σε υπηρεσίες ύδρευσης-αποχέτευσης, η δημόσια οικονομική και λειτουργική διαχείριση του κύκλου του νερού. Απαιτούμε να βγουν από την ΡΑΕ οι εταιρίες ύδρευσης και αποχέτευσης, να γίνουν μαζικές προλήψεις τακτικού προσωπικού!

 


 

Γιώργος Ράγκος, χημικός μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Χρειάζεται να δούμε τι σημαίνει κύκλος του νερού σε ένα παγκόσμιο επίπεδο. Όσο και αν μας φαίνεται ότι το νερό είναι ανεξάντλητο η πραγματικότητα είναι ότι όχι μόνο δεν είναι αλλά είμαστε σε μία φάση που το νερό «χάνεται». Το γλυκό νερό αυτό δηλαδή που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να πιούμε, για καλλιέργειες κλπ είναι μόλις το 1% του συνολικού νερού που υπάρχει στον πλανήτη. Αυτό το ποσοστό έχει μια χωρική και μία χρονική ανισοκατανομή δηλαδή υπάρχουν περιοχές όπως η Βενεζουέλα, η Ρωσία, η Ινδονησία που κατέχουν το 40% του νερού και περιοχές όπως η Κίνα και η Ινδία που ζει το 1/3 του πλανήτη και κατέχουν μόλις το 10%. Παρόλα αυτά για χιλιάδες χρόνια και μέχρι πριν μερικές δεκαετίες υπήρχε μία ισορροπία στον κύκλο του νερού, δεν υπήρχε έλλειψη του νερού σαν φυσικός πόρος. Τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η ισορροπία διαταράσσεται. Χρειάζεται να δούμε γιατί έχει διαταραχτεί και να το συνδέσουμε άμεσα με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του νερού και μετατροπής του από απαραίτητο φυσικό αγαθό σε ακριβό αγαθό και εμπόρευμα. 

Δύο είναι οι βασικές αιτίες: ο καπιταλισμός με την έννοια της ανισότητας και η κλιματική αλλαγή. Αυτή τη στιγμή σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα υπάρχουν δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση στο νερό και ο βασικός λόγος είναι η ιδιωτικοποίησή του. Στις χώρες της Αφρικής ένας από τους βασικούς όρους για να πάρουν οι χώρες δάνεια από το ΔΝΤ ήταν η ιδιωτικοποίηση του νερού. Αυτό είχε σαν συνέπεια πάρα πολλοί άνθρωποι να μην μπορούν να πληρώσουν το νερό ή να μην έχουν καν την δυνατότητα να έχουν βρύσες και πόσιμο νερό γιατί δεν συνέφερε καμία εταιρία να τοποθετήσει υδροδοτικά συστήματα. Αλλά και στη Βρετανία η ιδιωτικοποίηση του νερού είχε σαν συνέπεια 11.000.000 καταναλωτές να μην μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Οι εταιρίες κερδίζουν και ο κόσμος δεν έχει να πιει νερό.

Αυτό εντείνεται πολύ περισσότερο το τελευταίο διάστημα με το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, κυρίως με το φαινόμενο της ξηρασίας. Η κλιματική αλλαγή είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της επιβίωσης του πλανήτη. Στις 6 Ιούλη καταγράφηκε η μεγαλύτερη θερμοκρασία στον πλανήτη τα τελευταία 120.000 χρόνια. Στις 23 Μάη καταγράφηκαν ταυτόχρονα τρία ιστορικά ρεκόρ: η μεγαλύτερη θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας, η μεγαλύτερη θερμοκρασία στον αέρα και η μικρότερη ποσότητα πάγου στους πόλους. Mεταβαίνουμε με πολύ γρήγορους ρυθμούς σε όλο και θερμότερο πλανήτη. Ό,τι και αν λένε οι από πάνω είναι κούφια λόγια. Οι εταιρίες ενέργειας πολλαπλασιάζουν αυτή τη στιγμή τις επενδύσεις. Πρόσφατα η Shell δήλωσε ότι αποσύρει τα σχέδια για μείωση των ορυκτών καυσίμων γιατί τα κέρδη της από τα ορυκτά έχουν πολλαπλασιαστεί το τελευταίο διάστημα και κυρίως μετά την ενεργειακή κρίση. Άρα μπαίνουμε σε έναν θερμότερο πλανήτη.

Ο παγκόσμιος οργανισμός μετεωρολογίας έβγαλε μία ανακοίνωση πρόσφατα που έλεγε ότι την τελευταία εικοσαετία είχαμε αύξηση 29% στην ξηρασία. Ήδη η νότια Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία πλήρωσαν τον Απρίλη με δύο πολύ άμεσα αποτελέσματα: καταστράφηκε όλη η ελαιοπαραγωγή -ο βασικός γεωργικός τομέας της Ισπανίας με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί 50% η τιμή του ελαιόλαδου στην Ευρώπη και ταυτόχρονα μειώθηκαν κατά 40% τα αποθέματα νερού. Στο Κέρας της Αφρικής μία περιοχή κοντά στην Αιθιοπία και τη Σομαλία κινδυνεύουν άμεσα με θάνατο περίπου είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι εξαιτίας της ξηρασίας. Στην Ιορδανία ο κόσμος θα πρέπει να μειώσει την κατανάλωση νερού στο 50% μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια για να φτάσει το νερό. 

Εκμετάλλευση

Σε αυτά χρειάζεται να προσθέσουμε το ζήτημα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Η βιομηχανοποιημένη γεωργία και οι πολυεθνικές τροφίμων πέρα από το ότι έχουν καταστρέψει τον Αμαζόνιο για να καλλιεργήσουν μεγάλες περιοχές και να φτιάξουν μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες εξαντλούν περίπου το 80% των αποθεμάτων νερού στη γεωργία. Έχουμε μία γεωργία που δε βασίζεται στις ανάγκες του κόσμου για να τραφεί αλλά στα κέρδη των πολυεθνικών που την ελέγχουν. Σε αυτό χρειάζεται να προσθέσουμε και μια σειρά άλλους κλάδους όπως η βιομηχανία ρούχων που ευθύνεται για την κατανάλωση του 20% του νερού όλης της βιομηχανίας. 850.000 άνθρωποι περίπου τον χρόνο πεθαίνουν σύμφωνα με την παγκόσμια τράπεζα λόγω λειψυδρίας και μολυσμένου νερού.

Χρειάζεται να δούμε από την δικιά μας τη μεριά ποια αντιμετώπιση έχουμε, τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια. Είναι κεντρικό το ζήτημα ποιος ελέγχει τον κύκλο του νερού –αν θα το ελέγχει η εργατική τάξη προς όφελος της κοινωνίας ή αν θα το ελέγχουν οι από πάνω που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κέρδος. Είμαστε 100% με το κίνημα για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα ολόκληρου του νερού. Ταυτόχρονα πρέπει να εντάξουμε το κίνημα αυτό σε ένα παγκόσμιο κίνημα που παλεύει κόντρα στη περιβαλλοντική καταστροφή και την κλιματική αλλαγή. Πρέπει να σταματήσουμε την μόλυνσή του νερού και να οργανώσουμε το πώς θα μπορεί να φτάνει σε όλους. Θα πρέπει να συγκρουστούμε με τις πολυεθνικές που καταστρέφουν το περιβάλλον και το νερό προς όφελος του κέρδους μιας βιομηχανίας η οποία δεν τρέφει τον πλανήτη αλλά αυγατίζει τα κέρδη. 

Αυτή η πάλη μάς πάει από το συγκεκριμένο στο συνολικό, από την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού με εργατικό έλεγχο μέχρι την παγκόσμια πάλη για να προστατέψουμε το περιβάλλον και το νερό απέναντι σε ένα σύστημα που θέλει να το καταστρέψει. Αυτή η σύνδεση είναι για να ανοίξουμε την συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα: ότι δεν είναι φυσικό φαινόμενο να μην έχεις να πιείς νερό αλλά αποτέλεσμα των επιλογών ενός συστήματος. Χρειάζεται σύγκρουση με το σύστημα που καταστρέφει.