Γράμματα και σχόλια
Δικαιοσύνη για τον Μανώλη Αφράτη

Κινητοποίηση έξω από τα δικαστήρια του Ρεθύμνου για τη δικαίωση του αγώνα για τον Μανώλη Αφράτη

Συνεχίζεται στις 8/12 στο Ρέθυμνο ο δικαστικός αγώνας για την εργοδοτική δολοφονία του Μανώλη Αφράτη, του 38χρονου εργαζόμενου στη “Γαλακτοκομική Αμαρίου ΑΕ” που έχασε τη ζωή του στις 21/5/2020 όταν έσπασαν τα φρένα και ανετράπη το φορτηγό-σκοτώστρα που οδηγούσε στο Αμάρι Ρεθύμνου. Από τότε έχουν περάσει πάνω από τρία χρόνια με την οικογένεια του Μανώλη να παλεύει ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα συγκάλυψης της υπόθεσης. 

«Αρχικά η εισαγγελέας θέτοντάς την στο αρχείο, αφού πρώτα η ίδια η εταιρία έστειλε για καταστροφή το φονικό φορτηγό που αποτελούσε τεκμήριο του εγκλήματος. Και ο ίδιος ο διορισμένος από την τροχαία πραγματογνώμονας αγνόησε προκλητικά κάθε ευθύνη της εταιρίας», τονίζει η Πρωτοβουλία «Δικαίωση για την εργοδοτική δολοφονία του Μανώλη Αφράτη». Οι προσπάθειες της οικογένειας να πάρει δημοσιότητα το θέμα, στηριζόμενοι στον απλό κόσμο της εργατικής τάξης και την αλληλεγγύη του, όπως και στα εργατικά συνδικάτα που μαζικά στήριξαν με ψηφίσματα, απέδωσαν καρπούς. Καταδικαστική ήταν η απόφαση σε πρώτο βαθμό του ποινικού σκέλους της υπόθεσης τον περασμένο Ιούλη, με επιβολή δύο χρόνων φυλάκιση με τριετή αναστολή στον γνωστό ντόπιο επιχειρηματία Μανουκαράκη. 

«Το δικαστήριο έγινε με πολλές διακοπές για να εξοντώσει ψυχολογικά και οικονομικά εμάς σαν οικογένεια», δηλώνει στην ΕΑ ο Στέλιος Αφράτης, αδερφός του Μανώλη. «Δεν άφησαν να καταθέσει μάρτυρας από το Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου, ενώ έχουν πάρει αποφάσεις τα Εργατικά Κέντρα της Κρήτης και της Αθήνας, πολλές ομοσπονδίες και σωματεία. Δεν κερδίσαμε τον ενδεχόμενο δόλο, αλλά εν μέρει είναι μια νίκη η καταδικαστική απόφαση, αν σκεφτεί κανείς τι έκαναν για να κουκουλώσουν το έγκλημα. Αυτό το φορτηγό που υποχρέωναν τον αδερφό μου να οδηγάει, έπρεπε να είχε καταστραφεί από το 2016. Ήταν δημόσιος κίνδυνος. Αν γινόταν το δυστύχημα στην πόλη του Ρεθύμνου, θα σκότωνε κόσμο.  

Συνεχίζοντας στις 8/12 που δικάζεται το αστικό κομμάτι της υπόθεσης, δηλαδή οι αποζημιώσεις. Αφού δεν πλήρωνε για τα μέτρα ασφαλείας και αφαίρεσε μια ζωή, ήρθε η ώρα να πληρώσει. Να γίνει και παράδειγμα για τους υπόλοιπους, ότι δεν θα μείνουν ατιμώρητοι. Στο πρόσωπο του αδερφού μου, ο κάθε εργάτης βλέπει τον εαυτό του. Να πηγαίνεις για το μεροκάματο του τρόμου στην κυριολεξία και να έχεις αυτή την κατάληξη. Οι νεκροί φωνή δεν έχουν. Έχουμε όμως εμείς και ο υπόλοιπος κόσμος».