Η Αριστερά
50 χρόνια Πολυτεχνείο: Η φλόγα που δεν μπορούν να σβήσουν

ΑΘΗΝΑ. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Με ένα συγκλονιστικό αντικυβερνητικό και αντιπολεμικό συλλαλητήριο πολλών δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών/

ριών κορυφώθηκε ο εορτασμός για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην Αθήνα. Ήταν μια εντυπωσιακή εμφάνιση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και της δύναμής του να προχωρήσει σήμερα στον επαναστατικό δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης. 

Ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση και το σύστημα της καταστροφής και η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη κυριαρχούσαν σε όλα τα μπλοκ -στα πανό, τα πλακάτ, τις σημαίες, τα συνθήματα. Δυνατή παρουσία είχε η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας που βάδισε μαζί με τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο-Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Καθόλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης στην πλατεία Κλαυθμώνος και της πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία, τα μέλη της -και με πιο έντονο τρόπο νεαρές Παλαιστίνιες- δεν σταμάτησαν να εκφράζουν την οργή τους για τα εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα, φωνάζοντας για λευτεριά στην Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο και αναδεικνύοντας τη συνενοχή των ΗΠΑ και όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ανάμεσά τους και της ελληνικής, στις θηριωδίες του σιωνιστικού κράτους-τρομοκράτη. 

Από νωρίς το μεσημέρι όλη η διαδρομή από τον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου μέχρι το Σύνταγμα πλημμύρισε από κόσμο όλων των ηλικιών, εργαζόμενους/ες, φοιτητές/ριες, μαθητές/ριες, συνταξιούχους, οικογένειες με μικρά παιδιά. Με πρωτοβουλία αγωνιστών της εξέγερσης, στην πλατεία Κολοκοτρώνη οργανώθηκε συναυλία με τραγούδια της εποχής που συνόδευαν τη διαδήλωση σε όλη την εξέλιξή της.

Επικεφαλής της πορείας μπήκαν όπως κάθε χρόνο ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 και τα μαζικότατα μπλοκ των Φοιτητικών Συλλόγων του ΕΜΠ και των υπόλοιπων σχολών της Αθήνας. Ακολουθούσαν τα Σωματεία των Εκπαιδευτικών και στη συνέχεια ένα τεράστιο ποτάμι από συλλόγους, συνδικάτα, κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. 

Πολύ μεγάλα ήταν τα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μαζί με την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας και τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο διαδήλωσαν το ΣΕΚ με κεντρικό σύνθημα "Δεν υπάρχει δρόμος κοινοβουλευτικός, ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός", ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης και το Συντονιστικό Νοσοκομείων με πολλά εργατικά σωματεία και συλλογικότητες, όπως τα Σωματεία Εργαζόμενων στον Άγιο Σάββα και το ΓΝΑ Γεννηματάς, τον Σύλλογο Υπαλλήλων ΓΓΔΕ, τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων και εργαζόμενους του Βυζαντινού Μουσείου, το δίκτυο εργαζόμενων στον επισιτισμό-τουρισμό Καμαριέρα. Επίσης δημοτικές κινήσεις όπως η «Ανταρσία στην Κοκκινιά» και με κοινό πανό η «Γη και Ελευθερία» από τη Ραφήνα και «Εμείς η πόλη μας» από την Παλλήνη. 

Ακολουθούσε η ΚΕΕΡΦΑ με τη συμμετοχή Ρομά που διεκδικούν, όπως έγραφε και το πανό της, ΔΗΚΕΟΣΗΝΙ για τον Χρήστο, τον 17χρονο Ρομ που δολοφονήθηκε από την αστυνομία στη Βοιωτία, η Μπαγκλαντεσιανή Κοινότητα Ελλάδας με πανό, μέλη της Πακιστανικής Κοινότητας κι άλλοι μετανάστες από διάφορες χώρες. 

Τα συνθήματα για «Νίκη στην Ιντιφάντα» και «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», που δονούσαν όλη την πορεία, ενώθηκαν με όλα τα αιτήματα του κινήματος, ενάντια στις κυβερνητικές επιθέσεις στην Υγεία, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, το περιβάλλον, ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στον σεξισμό. Ανάμεσα στα δεκάδες μπλοκ συναντούσε κανείς πολλά ακόμα συνδικάτα όπως την ΠΟΘΑ, το ΣΕΧΩΧΟ και το ΣΕΡΕΤΕ, πρωτοβουλίες όπως των Δικηγόρων και Νομικών για το ναυάγιο της Πύλου, συλλογικότητες όπως των Εξαρχείων ενάντια στο ΜΕΤΡΟ και την καταστροφή του Λόφου Στρέφη, εργαζόμενους όπως του 18άνω με σύνθημα στο πανό τους «Κάτω τα χέρια από τη δημόσια απεξάρτηση».

Η πορεία της 17 Νοέμβρη και ο τριήμερος εορτασμός που προηγήθηκε με τους χιλιάδες που πέρασαν από το Πολυτεχνείο για να τιμήσουν την εξέγερση, άνοιξαν το δρόμο για την κλιμάκωση των αγώνων σε κάθε χώρο δουλειάς και νεολαίας. Η 48ωρη απεργία των νοσοκομείων στις 29 και 30 Νοέμβρη είναι το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, παράδειγμα για όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία για το πώς πρέπει και μπορεί να συνεχίσει. Το ΣΕΚ αυτή την μάχη οργανώνει παντού.

Λένα Βερδέ

Η εικόνα από τον τριήμερο εορτασμό στον χώρο του Πολυτεχνείου για την επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73 είναι η επιβεβαίωση ότι πενήντα χρόνια μετά συνεχίζει να εμπνέει όλες τις γενιές και είναι οδηγός για όλους τους αγώνες. Φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία, μαθητές/ριες, οργανώσεις και συλλογικότητες της Αριστεράς, αγωνιστές/ριες που συμμετείχαν στην εξέγερση τότε, γονείς με τα παιδιά τους, όλοι έδωσαν το παρών για να αποδώσουν φόρο τιμής στην εξέγερση και να καταθέσουν στεφάνι και λουλούδια στο μνημείο.

Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ήταν αυτή που καθόρισε το φετινό Πολυτεχνείο με συνθήματα στα πανό και παλαιστινιακές σημαίες να βρίσκονται σε όλον τον χώρο μέσα και έξω από το κτίριο. Η Παλαιστινιακή Παροικία μαζί με την Πρεσβεία της Παλαιστίνης κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο ξεσηκώνοντας όλους τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι τους υποδέχτηκαν με συνθήματα “Νίκη στην Ιντιφάντα-Λευτεριά στην Παλαιστίνη”.

Με το πανό “Δηκεοσήνι για τον Χρήστο – Στη φυλακή ο δολοφόνος της ΕΛΑΣ” κατέθεσε λουλούδια στο μνημείο η ΚΕΕΡΦΑ με τη συμμετοχή του προέδρου Αλέξανδρου Καλέμι και μελών του Συλλόγου Ρακοσυλλεκτών Αλληλεγγύη, του Τζαβέντ Ασλάμ, προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας “Η Ενότητα”, του Δημήτρη Ζώτου, δικηγόρου υπεράσπισης θυμάτων ρατσιστικής βίας και του Πέτρου Κωνσταντίνου, συντονιστή της ΚΕΕΡΦΑ. 

Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα με την Εργατική Αλληλεγγύη, το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο και το ΣΕΚ στις Σχολές συμμετείχαν στο τριήμερο. «Με το σύνθημα “Λευτεριά στην Παλαιστίνη” πρότεινα την Εργατική Αλληλεγγύη και όλοι ανταποκρίνονταν θετικά. Μίλησα και με Άραβες που περνούσαν γιατί είναι σημαντικό να είναι οργανωμένοι για να παλέψουμε μαζί για όλα», τόνισε η Μαϊσά Ονν, μέλος του ΣΕΚ Παγκρατίου. «Στη συζήτησή μας με τον κόσμο γινόταν η σύνδεση της ελληνικής συμμετοχής στον πόλεμο και των περικοπών. Οι σχολές μας είναι διαλυμένες, το ίδιο τα σχολεία και τα νοσοκομεία. Ενημερώναμε για την απεργία των υγειονομικών στις 29-30/11. Και καταλήγαμε στο γιατί χρειάζεται να ενισχυθεί η επαναστατική αριστερά ώστε να φτάσουμε στην ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά και του συστήματος που υπηρετεί».

Μάνος Νικολάου

ΑΘΗΝΑ. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Πανελλαδικά

Από τις μαζικότερες των τελευταίων χρόνων ήταν οι διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου σε όλες τις πόλεις. Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη κυριάρχησε παντού.


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Φωτό: Έφη Γεωργακοπούλου

«Και στη Θεσσαλονίκη το τριήμερο του Πολυτεχνείου έστειλε το μήνυμα ότι οι ιδέες της επαναστατικής αριστεράς είναι πιο επίκαιρες και αναγκαίες από ποτέ», μας έγραψε η Τζένη Δεμιρτζίδου. «Πλήθος εργαζόμενων, φοιτητών/ριών, μαθητών/ριών, Παλαιστινίων έδωσε το παρών για να τιμήσει τα 50 χρόνια της εξέγερσης, αλλά και να δείξει την αλληλεγγύη του στην Παλαιστίνη, ενάντια στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ και στον Μητσοτάκη που το στηρίζει.

Από την πλευρά μας σαν ΣΕΚ είχαμε παρέμβαση και τις τρεις μέρες στο Πολυτεχνείο με τα βιβλία, την εφημερίδα και το περιοδικό μας συνδέοντας τις μάχες και λέγοντας ότι πρέπει να κλιμακώσουμε τις απεργίες και τις καταλήψεις. Ο κόσμος που μιλήσαμε, μεγάλο μέρος του οποίου έχει αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, εναντιώνεται στο καταστροφικό σύστημα και είναι οργισμένος. Απέναντι στις θεωρίες που μιλάνε για αρνητικούς συσχετισμούς βγήκε στο δρόμο φωνάζοντας “Νίκη στην Ιντιφάντα” και “Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”.

Η ίδια η διαδήλωση είχε πάνω από 10.000 κόσμο. Σε όλη την πορεία ανέμιζαν οι παλαιστινιακές σημαίες ως ένδειξη αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, ενώ όταν φτάσαμε μπροστά από το αμερικανικό προξενείο στην οδό Τσιμισκή διαδηλωτές έκαψαν σημαίες των ΗΠΑ.

Τα συνθήματα “λευτεριά στην Παλαιστίνη”, “ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός”, “σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά” έδιναν τον τόνο στα μπλοκ του ΣΕΚ και της ΚΕΕΡΦΑ, στα οποία συμμετείχαν δεκάδες φοιτητές και εργαζόμενοι».


ΧΑΝΙΑ. Φωτό: Άννα Μαράκη

Για την πορεία στα Χανιά, ο τοπικός πυρήνας του ΣΕΚ αναφέρει: «Ήταν μια μαζική αντικυβερνητική και αντιπολεμική διαδήλωση που πήρε τη σκυτάλη από τις προηγούμενες κινητοποιήσεις υπέρ της Παλαιστίνης και η οποία δείχνει τη δυνατότητα για ρήξεις και ανατροπές από την πλευρά του εργατικού και φοιτητικού κινήματος. 

Ο εορτασμός ξεκίνησε με ένα τριήμερο δράσεων (15-17/11) που οργάνωσαν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου Κρήτης και περιλάμβανε κατάληψη του ιδρύματος, όσο και κατάληψη του κτιρίου Παπαδοπέτρου ανήμερα της επετείου εκφράζοντας παράλληλα την αντίθεσή τους για την πρόθεση της πρυτανείας του ιδρύματος, να ενοικιάσει το επίμαχο νεοκλασσικό κτίριο, που βρίσκεται επί της οδού Τζανακάκη, στο κέντρο της πόλης.

Επικεφαλής της πορείας μπήκε ο Ενιαίος Φοιτητικός Σύλλογος του Πολυτεχνείου Κρήτης, ενώ ακολούθησαν με οργανωμένα μπλοκ σωματεία εργαζομένων όπως ο ΣΕΠΕ και η ΕΛΜΕ Χανίων. Επίσης, με τα δικά τους μπλοκ διαδήλωσαν η Επιτροπή Ειρήνης, η ΚΝΕ, το ΚΚΕ (μ-λ), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΕΚ, το ΜέΡΑ 25 και η Κατάληψη Ρόζα Νέρα.

Ξεχώρισε η παρουσία των μελών της αραβικής κοινότητας στα Χανιά, με παλαιστινιακές σημαίες αλλά και με αφίσες της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο – Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη».

ΒΟΛΟΣ. Φωτό: Φρόσω Παύλου

«Πολύ μαζική ήταν η διαδήλωση στο Βόλο», μας έγραψε ο Τάσος Τσιούνης, από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. «Η συγκέντρωση έγινε στο Θόλο, τη Σχολή Ανθρωπιστικων Σπουδών, όπου από το πρωί οργανώσεις της Αριστεράς είχαν στήσει τραπεζάκια και υποδέχονταν τον κόσμο. Η πορεία που διέσχισε το κέντρο της πόλης είχε στην κεφαλή της τους φοιτητικούς συλλόγους της Χωροταξίας και της Αρχιτεκτονικής και ακολουθούσαν το ΣΕΚ και άλλες οργανώσεις της αριστεράς.

Συνθήματα

Τα συνθήματα είχαν αντιιμπεριαλιστικό, αντικυβερνητικό και αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα. "Δεν υπάρχει δρόμος κοινοβουλευτικός, ο δρόμος του Νοέμβρη επαναστατικός" , "Λευτεριά στην Παλαιστίνη " , "Λιτότητα, ανεργία, πολεμοκαπηλεία, Κάτω η Νέα Δημοκρατία" φωνάζαμε σαν ΣΕΚ και υιοθετούσε μεγάλο μέρος της πορείας. Συνεχίζουμε με κινητοποίηση στις 25 Νοέμβρη ενάντια στο σεξισμό και στις 29 και 30 Νοέμβρη με την απεργία των νοσοκομείων».

«Χιλιάδες διαδήλωσαν στο Ηράκλειο, σωματεία εκπαιδευτικών, υγειονομικών, ιδιωτικού τομέα, κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, με τους φοιτητικούς συλλόγους στην πρώτη γραμμή», μας έγραψε η Μαντώ Καλατζάκη, από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. «Όλοι/ες ενώσαμε τις φωνές μας για αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό που αντιστέκεται στο κράτος - τρομοκράτη του Ισραήλ, με συνθήματα “Λευτεριά στην Παλαιστίνη” και “Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη”. Ήδη από την προηγούμενη μέρα οι φοιτητικοί σύλλογοι διοργάνωσαν εκδηλώσεις εορτασμού του Πολυτεχνείου όπου συμμετείχαν και ειδικευόμενοι γιατροί του Βενιζέλειου. 

Επόμενη μεγάλη μάχη η 48ωρη απεργία των υγειονομικών 29 και 30 Νοέμβρη. Για τις 30/11 έχουν πάρει απόφαση συμμετοχής στην απεργία και στην παγκρήτια συγκέντρωση στο Ηράκλειο στην πλατεία Ελευθερίας στις 11πμ όλα τα σωματεία των νοσοκομείων της Κρήτης».

Περισσότερα για τις διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου πανελλαδικά και τις εκδηλώσεις του ΣΕΚ στη σελ. 18


Είμαστε σήμερα εδώ γιατί νιώθουμε όλοι ότι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για την Παλαιστίνη. Ο λαός μας αντιμετωπίζει καθαρή γενοκτονία και η αιτία είναι η κατοχή. 

Ας τελειώσει πρώτα η κατοχή και συζητάμε μετά αν οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες. Οι Έλληνες ήταν τρομοκράτες για τους Γερμανούς φασίστες, ήταν τρομοκράτες για τη χούντα. Η ελευθερία δεν έρχεται χωρίς αντίσταση, να το καταλάβουν αυτοί που μας κατηγορούν ως τρομοκράτες. Εμείς αγαπάμε την Παλαιστίνη, τίποτα άλλο.

Νιώθω ότι η Παλαιστίνη είναι ζωντανή στις καρδιές όσων διαδηνώνουν σήμερα με τις σημαίες της. Γιατί αυτό είναι δικαιοσύνη. Είμαι παντρεμένος με Ελληνίδα, έχω ζήσει τα περισσότερα χρόνια εδώ. Μπορώ να δω τη λύπη στα μάτια των Ελλήνων για όσα γίνονται εκεί, και για τη στάση της κυβέρνησης και των περισσότερων κομμάτων.

Ταχμπούμπ Ραέντ, 
ιδιωτικός υπάλληλος, μέλος της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδας

 

Τότε οι άνθρωποι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και έγιναν το έναυσμα για να πέσει ένα δικτατορικό καθεστώς. 

Αυτό συμπίπτει σήμερα με τον πόλεμο στη Γάζα, με τους βομβαρδισμούς και τους θανάτους χιλιάδων αμάχων, κι όλα αυτά για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων που στηρίζουν το Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστίνιους που 75 χρόνια τώρα είναι σε κατοχή. Σαν υγειονομικοί συμμεριζόμαστε τους συναδέλφους μας εκεί που δίνουν τη ψυχή τους για να σώσουν ανθρώπους, την ίδια ώρα που ο ισραηλινός στρατός μπαίνει στα νοσοκομεία και πυροβολεί αθώους.

Για μας η ανθρώπινη ζωή είναι το μέγιστο αγαθό, αυτό προασπίζουμε, γι’ αυτό παλεύουμε και με τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις στη χώρα μας. Η 48ωρη απεργία που έχουμε στις 29-30 Νοέμβρη είναι το επόμενο βήμα αλλά και η αρχή ενός αγώνα με διάρκεια. Η δημόσια Υγεία τα τελευταία χρόνια δεν έχει καμιά υποστήριξη από το κράτος. Δεν γίνονται προσλήψεις, δεν μονιμοποιούνται γιατροί, αντίθετα παραιτούνται και φεύγουν στο εξωτερικό, ο εξοπλισμός είναι ελλειπής. Στόχος της κυβέρνησης είναι να μπει μέσα ο ιδιωτικός τομέας, να ξεπουληθεί. Απαιτούμε να σταματήσει να ξοδεύει για χάρη των πολέμων και να ενισχύσει τα νοσοκομεία.

Αλεξανδρίνα Κουρουτζόγλου,
γιατρός

 

Το Πολυτεχνείο ήταν μια αγωνιστική διαδικασία, όπως είναι και σήμερα. Συμμετέχουμε εδώ μαζί με τους Παλαιστίνιους που κι αυτοί τώρα αγωνίζονται για τους ίδιους λόγους. 

Δίνουμε καθημερινά μάχες, μεγαλύτερες και μικρότερες, παρά τις δυσκολίες που μας βάζει η εξουσία που έχει όλους τους μηχανισμούς στα χέρια της. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές εκλέξαμε έναν δημοτικό σύμβουλο γιατί το σύστημα πια είναι πλειοψηφικό και δεν επιτρέπει σε όλες φωνές να εκπροσωπούνται. Παρόλα αυτά σπάσαμε το φράγμα που είναι ένα μήνυμα. Συνεχίζουμε τους αγώνες, πάντα.

Άννυ Βλαχοπουλιώτη, 
αρχιτέκτονας, μέλος δημοτικής κίνησης «Εμείς, η πόλη μας» Παλλήνης

 

Δεν θα μπορούσα να είμαι σπίτι μια τέτοια μέρα, 50 χρόνια από το Πολυτεχνείο, που δόθηκε ένας τόσο σημαντικός αγώνας από το εργατικό κίνημα, τους φοιτητές, τους μαθητές. 

Είναι διαχρονικό και σε συνδυασμό με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και ειδικά στην Παλαιστίνη, χρειαζόμαστε ένα δυνατό μήνυμα αντιπολεμικό και όχι μόνο.

Είμαι με την καρδιά μου εδώ. Θέλω πολύ η Παλαιστίνη να είναι ελεύθερη και να μην υπάρχει η καταπίεση που υπήρχε τότε και υπάρχει και σήμερα με πολλές μορφές. Η μαζικότητα, οι απεργίες, η διεκδίκηση είναι ο τρόπος για να συνεχίσουμε. Συμμετείχα χτες στην εκδήλωση για την Παλαιστίνη στο Πολυτεχνείο. Ήταν πολύ συγκινητική και κυρίως έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα, όπως για παράδειγμα γιατί η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει το Ισραήλ. Πήρα και το βιβλίο του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου να διαβάσω.

Μιχάλης,
φοιτητής Αρχιτεκτονική Πάτρας